ตอนที่ 03 นรก

“ฉันพึ่งเริ่มเธออย่ารีบชิงตายไปก่อนล่ะ” ภีมเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางให้นอนคว่ำหน้าลงกับโซฟาตัวใหญ่ จนใบหน้าสวยหวานกระแทกเข้ากับขอบโซฟาอย่างแรง

“ฮืออออ พะ พี่ภีมปล่อยฟ้าไปเถอะนะ” หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับยกมือไหว้อ้อนวอนคนตรงหน้า แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย

“...” มือหนาของชายหนุ่มจับมือบางของหญิงสาวขึ้นมาไพล่หลังของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง ก่อนที่มืออีกข้างของเขาจะถอดกางยีนส์ตัวเก่าของตัวเองออก

“พะ พี่ภีม ฮืออออ ฟ้าขอร้อง...” น้ำสีใสไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย แต่เหมือนว่ายิ่งเธอร้องเขาก็ยิ่งได้ใจ

“หึหึ ร้องไห้ดังๆ และจำหน้าฉันไว้ให้ดี...”

“พี่ภีมคะ ฟ้าขอร้อง ฮึกกก ฮือออออ อย่าทำอะไรฟ้าเลยนะคะ ฟ้าของร้อง”

“...” มุมปากหนายกยิ้มออกมาก่อนที่เข้าจะจับท่อนเอ็นของตัวเองพร้อมกับรูดขึ้นลงอย่างช้า ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังบางของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“มะ ไม่เอานะ”

“อย่าทำเป็นไม่เคยไปหน่อยเลย เธอน่าจะผ่านมาเยอะแล้วนี่...”

“ไม่ค่ะ ฟ้าไม่เคย...”

“หึหึ หลอกเด็กอนุบาลมันยังไม่เชื่อเธอเลย แล้วเธอคิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ?” เสียงหัวเราะดังออกมาจากในลำคอแกร่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเสียงเรียบ สายตาที่ชิงชังมองไปยังร่างบางที่เปลือยเปล่า ก่อนที่เขาจะจับท่อนเอ็นที่ขยายใหญ่โตของเขาจ่อที่ร่องสวาทของเธอ

“อยู่นิ่งๆ เถอะน่า เล่นตัวมากไปก็ไม่ได้ทำให้ค่าตัวเธอเพิ่มขึ้นหรอกนะ” ชายหนุ่มเค้นเสียงออกมาจากริมฝีปากหนา ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปกัดหัวไหล่ขาวเนียนของเธออย่างแรง แต่หญิงสาวกลับไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาแต่อย่างใด เธอยังคงตัวรู้สึกชากับคำพูดของเขา...

“ฉันอยากจะรู้จริงๆ แม่เธอได้สอนอะไรเธอมาบ้าง...”

“พี่ภีม”

“หึหึ” ภีมเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา พร้อมกับยกยิ้มออกมาอย่างสะใจที่เห็นคนตรงหน้าเจ็บปวด

สวบบบบบ!!!

“กรี๊ดดดดดดด~~ อึกกกก” ปลายฟ้ากรีดร้องออกมาเสียงหลง ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานจะกระแทกกับโซฟาตรงหน้าอย่างแรง ร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกของเขา ความเจ็บปวดราวกับร่างบางจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ว่าเธอจะอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาเท่าไหร่ เขาก็ยังคงทำกับเธอราวกับว่าเธอไม่ได้มีชีวิตจิตใจ ไม่เจ็บปวดกับคำพูดและการกระทำของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ไม่อย่าจะเชื่อว่าเธอจะยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆ หึหึ แบบนี้ก็ค่อยน่าสนุกหน่อย” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงเรียบ เขากัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้จนแน่นเพื่อระบายความปวดร้าวบริเวณความเป็นชายของเขา ร่องสวาทของหญิงสาวตรงหน้าบีบรัดเขาจนแทบจะแตกเสียให้ได้

‘พะ พอได้ไหมคะพี่ภีม ฟ้าจะไม่ไหวแล้วนะคะ’

“...” ปลายฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นจนเป็นห่อเลือด เธอพยายามที่จะไม่เปล่งเสียงใดๆ ออกไป ยิ่งเธอเจ็บปวดเขาก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งได้ใจเขาก็จะยิ่งจมดิ่งอยู่กับความแค้น...ซึ่งเธอไม่ต้องการให้เขาเป็นแบบนั้น

‘มันมากไปรึเปล่าปลายฟ้า...’ ปลายฟ้าเอ่ยบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ ก่อนที่สติของหญิงสาวจะดับวูบไป...ในขณะเดียวกับชายหนุ่มก็ได้ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นของตัวเองเข้าไปในกายสาวตรงหน้าจนเต็มรัก

“อ่าส์!!!”

“ผู้หญิงอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาสมเพชฉัน” ภีมลูบลงที่ปลายคางของหญิงสาวที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างเบามือ

“ฉันจะทำให้เธอได้รู้ว่านรกที่ฉันอยู่มันเป็นยังไง...ปลายฟ้า” มุมปากหนายกยิ้มออกมา มือหนาผลัดหัวของหญิงสาวออกห่างอย่างแรง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมาสนใจหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย...

“...” ภีมยืนมองหน้าตัวเองผ่านกระจกเงาที่สะท้องอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เรียบเฉย ตาคมที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ค่อยๆ มีน้ำสีใสไหลออกมา...

“ใครที่มันพรากแม่และน้องไปจากผม ผมก็จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากมันเช่นกัน”

เช้าวันต่อมา...

ซ่า~~

“อึก...” หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจทันทีที่ร่างบางของเธอถูกน้ำเย็นเฉียบสาดเข้ามาใส่ใบหน้าและลำตัวของเธอ หญิงสาวชะงักไปทันทีที่เห็นร่างสูงกำลังยืนกอดอกพร้อมกับมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย

ภีมมองไปยังบ่าวลูกน้องคนสนิทของเขาเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มร่างใหญ่จะเดินออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย

“ฉันนึกว่าเธอจะนอนหลับไม่ตื่นเสียแล้ว”

“พี่ภีม” ปลายฟ้ามองไปรอบห้องก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกโพรงขึ้นมาด้วยความตกใจ ห้องที่เธอนอนอยู่มันดูต่างออกไปจากก่อนที่หน้านี้

“ทะ ที่นี่ที่ไหนคะ?” ปลายฟ้าเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะขยับถอยห่างจากเขา ที่นี่คือที่ไหนกันแน่...มันดูไม่เหมือนบ้านเลยด้วยซ้ำ มันดูเหมือนเพิงหลบแดดหลบฝนเล็กๆ เสียมากกว่า

“นรกของฉันไง”

“...”

“เธออยากรู้ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันกำลังจะทำให้เธอได้รู้ว่านรกจริงๆ มันเป็นยังไง”

พรึบ!!!

“เปลี่ยนชุดซะ” เสื้อยืดสีขาวสะอาดตากับผ้าถุงผืนใหญ่ถูกโยนใส่หน้าของหญิงสาวอย่างแรงจนเธอหน้าหันไปอีกทาง ปลายฟ้าค่อยๆ เรียบเรียงเรื่องราวในหัวของตัวเองก่อนที่เธอจะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองโดนลักพาตัวมาอยู่ที่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้

“พี่ภีมจับตัวฟ้ามาเหรอคะ?”

“...”

“พี่ภีมทำแบบนี้ทำไมคะ? พี่ก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง?”

“ไม่ถูกต้อง...แต่ถูกใจฉัน เธอมีปัญหา?” ภีมเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ พร้อมกับยืนกอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเหนือกว่า

“ค่ะ” มุมปากบางค่อยๆ ยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะรีบหุบยิ้มทั้งทีที่เห็นตาคมจ้องเขม็งมาที่เธออย่างเอาเรื่อง ‘อย่างน้อยวันนี้พี่ภีมก็คุยกับเธอมากขึ้นนะฟ้า’

“รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า ฉันไม่ชอบรออะไรนานๆ”

“อะ อ่อ แล้วพี่ภีมไม่ออกไปเหรอคะ?” ปลายฟ้าเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะก้มลงไปมองสภาพของตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาตัวโคร่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจนมันแนบเนื้อเธอจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน

“ว๊ายยย!!” หญิงสาวยกแขนเรียวขึ้นมาปิดอกอวบอิ่มของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“จะอายอะไรฉันเห็นของเธอหมดแล้ว” ภีมเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ พร้อมกับแสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างจงใจจะยั่วยวนเธอ แต่ผิดคาดหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ร้องไห้โวยวายอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้

“เธอพึ่งเสียความบริสุทธิ์ให้กับฉัน”

“...”

“ทำไมเธอยังยิ้มออกอีก...เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ

“ยุคนี้นางเอกเขาไม่ได้ร้องไห้งอแงทวงความบริสุทธิ์ของตัวเองจากพระเอกกันแล้วค่ะ” ปลายฟ้าตอบร่างสูงตรงหน้ากลับไปเสียงใสก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา

“ปากดี...จำใส่หัวเธอเอาไว้ให้ดี ฉันไม่ใช่พระเอกและเธอก็ไม่มีวันเป็นนางของใครได้หรอกนะปลายฟ้า” ภีมเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากกระท่อมอย่างหัวเสีย

“ใครว่าฟ้าไม่เจ็บปวดล่ะคะพี่ภีม แต่เพราะเป็นพี่...ไม่ว่าพี่จะทำอะไรกับฟ้า ฟ้าก็ยอมทุกอย่าง”

“ความเจ็บปวดของพี่ ฟ้าจะรับมันไว้เอง” มือบางลูบลงบนคราบเลือดของตัวเองที่เปื้อนอยู่บนเสื้อเชิ้ตอย่างเบามือ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปนอกกระท่อมหลังเก่า

“อะ เอ่อ พี่ภีมล่ะคะ?” ปลายฟ้าเอ่ยถามหญิงสาววัยกลางคนตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะหุบยิ้มไปในทันทีที่เห็นสายตาที่ไม่หวังดีจากคนตรงหน้า

“คนยังแกมีดีอะไร นายหัวถึงได้อุ้มแกกลับมาด้วย” บุษบามองปลายฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูหมิ่นก่อนที่เธอจะเดินนำร่างบางออกไป

“...” ปลายฟ้ายืนมองการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ‘พี่ภีมอุ้มมาอย่างนั้นเหรอ’ ปลายฟ้าเอ่ยบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ

“ยื่นโง่อยู่ได้ รีบเดินมาสิยะ” บุษบาหันกลับมามองหน้าปลายฟ้า ก่อนที่เธอจะตะคอกร่างบางกลับไปเสียงดังลั่น

“...อะ อ่อ ค่ะ” ปลายฟ้ามองร่างบางตรงหน้านิ่งๆ อย่างไม่เข้าใจ เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงคนนี้มาก่อน แล้วทำไมเธอถึงได้ดูเหมือนโกรธแค้นปลายฟ้ามาตั้งแต่ชาติปางก่อน แต่เพื่อที่จะได้เจอกับพี่ภีมอีกครั้งเธอจึงเลือกที่จะเดินตามหญิงสาวไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยถามคำใดออกมาอีก

“ทะเล?” ปลายฟ้าพึมพำออกมาก่อนที่เธอจะมองออกไปยัง ท้องทะเลอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาตรงหน้า

“ก็ใช่น่ะสิยะ เธอเห็นว่าเป็นน้ำตกรึไง”

“เฮ้อ!!!...ฉันไปทำอะไรให้คุณโกรธรึเปล่าคะ?” ปลายฟ้าเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดเดินและหันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

“เธอไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่ฉันแค่ไม่ชอบขี้หน้าเธอเฉยๆ เธอมีปัญหาอะไรไหม?” บุษบาเบะปากใส่ปลายฟ้า ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยบอกกับหญิงสาวคนเมืองที่นายหัวของเธอเป็นคนพามาเสียงแข็ง

“ฉันไม่มีปัญหาอะไรกับคุณหรอกค่ะ คุณไม่ชอบขี้หน้าฉัน...มันก็เป็นปัญหาของคุณ ถ้าคุณไม่ชอบฉันก็กรุณารักษาระยะห่างกับฉันด้วยค่ะ” ปลายฟ้าตอบหญิงสาวตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบไม่ต่างกัน

20 ปีที่ปลายฟ้าย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ถึงแม้ว่าเธอจะถูกทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี แต่ในสังคมและสภาพแวดล้อมภายนอกมันช่วยขัดเกลาให้เธอต้องเข้มแข็ง และรู้จักสู้คนเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาทำร้ายเธอได้

“ปากดีนักนะมึง” บุษบาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง ก่อนที่เธอจะเงื้อมมือเตรียมจะตบหญิงสาวตรงหน้า แต่แล้วบุษบาก็ต้องชะงักไปในทันทีที่เห็นคนตรงหน้าก็ง้างมือขึ้นมาเตรียมจะตบเธอเช่นกัน

“เอาสิฉันก็มีมือเหมือนกัน...”

“อะ อี”

“เธอตบมา ฉันตบกลับ เอาสิ...” ปลายฟ้าเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเสียงเรียบ พร้อมกับขยับแก้มซ้ายของตัวเองเข้าไปใกล้คนตรงหน้า