ตอนที่ 02 ฉันไม่เคยมีน้องสาวแบบเธอ

“ภีม ภีม ไอ้ภีม...!!!”

“ว่าไง?” ภีมเอ่ยถามเพื่อนของเขาออกไปด้วยความสงสัย ก่อนที่จะพบว่าทุกคนกำลังมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

“หาวววว~~ ง่วงว่ะ”

“นั่นสิไม่รู้ว่าทำไมถึงง่วงขนาดนี้ หาวววว~~”

“งั้นก็นอนพักก่อนเดี๋ยวเราขอตัวออกไปโทรหาคุณแม่ก่อน” ภีมหันไปมองจานโดนัดตรงหน้า ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องนอนนั่งเล่น

“คุณหนู คุณหนู”

“พี่น้อยมีอะไรรึเปล่าครับ?”

“คุณผู้หญิงประสบอุบัติเหตุ เสีย ชีวิต...”

“ตี๊ดดดดด~” พี่เลี้ยงของเด็กชายยังพูดไม่ทันจบชายหนุ่มก็ภาพตัดไปในทันที เพียงแค่เสี่ยววินาทีเด็กชายที่เคยมีพร้อมกลับสูญเสียไปทุกสิ่งทุกอย่างไปในชั่วพริบตา

“คุณหนู”

20 ปีต่อมา...

“คุณแม่ครับ เฮือกกก~~” ภีมสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน มือหนายกมือขึ้นมาลูบหน้าของตัวเองก่อนที่จะเขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตาคมมองไปยังคลื่นที่กำลังซัดเข้าฝั่งด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะนายหัว” ป้านวลแม่บ้านคนเก่าคนแก่เอ่ยถามชายหนุ่มออกมาอย่างนอบน้อม นอกจากป้านุ้ยจะเป็นแม่บ้านแล้วเธอยังเป็นแม่นมที่คอยช่วยคุณหญิงจิตตรีเลี้ยงดูภีมมานับตั้งแต่คุณแม่ของเขาเสียชีวิตไป

“อรุณสวัสดิ์ครับป้า”

“อาหารเช้าเตรียมพร้อมแล้วค่ะ”

“ครับ”

ภีมมองตามหญิงสูงวัยที่กำลังเดินเข้าไปในบ้านพักของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับไปมองยังคลื่นที่ซัดเขาชายฝั่งด้วยสายตาที่เรียบเฉย มือหนากำราวเหล็กตรงหน้าไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกที่อยู่ภายใน

20 ปีมาแล้วที่เขาต้องสูญเสียคุณแม่ของเขาไป ไม่มีเลยสักคืนที่เขาจะนอนหลับสนิทโดยที่ไม่ฝันถึงเรื่องราวในวันนั้น ‘อุบัติเหตุหรือจงใจฆาตกรรม’ มุมปากหนาค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายขึ้นมาก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องพักของเขา

“ได้เวลาแล้วสินะ”

“ไอ้บ่าว”

“ครับนายหัว” บ่าวเดินเข้ามาใกล้เจ้านายของเขาก่อนจะโค้งให้ชายหนุ่มเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

“ฉันฝากนายคอยวัดอุณหภูมิน้ำอย่างสม่ำเสมอ ถ้าน้ำร้อนเกินไปเราจำเป็นต้องปรับระดับความลึก” ภีมเอ่ยบอกกับชายร่างสูงตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังห้องอาหารที่อยู่ไม่ไกลในทันที

“ครับนายหัว”

“ก่อนไปก็มาทานข้าวด้วยกันก่อนสิ ป้านวลด้วยนะครับ”

“ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะ” ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับนายหัวหนุ่มของพวกเขา ตั้งแต่ภีมย้ายมาดูแลธุรกิจของคุณตาและคุณยายของเขาที่ภูเก็ต เขาก็ไม่กลับไปเหยียบกรุงเทพอีกเลยจะมีก็แต่ป้านวลกับบ่าวที่คอยดูแล และอยู่เคียงข้างเข้าที่นี่

ส่วนคุณตากับคุณยายท่านก็จะเดินทางมาหาหลานชายเดือนละครั้ง พวกท่านรู้ดีว่าภีมไม่ได้อยากอยู่ที่กรุงเทพ และพวกเขาก็ไม่ได้อยากจะบังคับอะไรหลานชายด้วย เพราะพวกเขารู้ดีว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ภีมต้องผ่านอะไรมาบ้าง...

“ฉันฝากทางโน้นด้วย จัดการธุระที่นี่เสร็จแล้วฉันจะรีบตามไป”

“ครับนาย”

ภีมเดินไปยังห้องทำงานของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่เขาจะเข้าไปทำงานในห้องทำงานของเขาซึ่งตั้งอยู่บนผาบริเวณฝั่งซ้ายของโรงแรม

เมื่อ 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาฟาร์มมุกที่ตั้งอยู่บนเกาะส่วนตัวของเขาเนื่องจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคมทำให้หอยมุกของเขาตายไปเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งวันนี้ที่เขาต้องกลับมาเซ็นเอกสาร และอีกผลที่เขาอยากเขามาทำงานที่โรงแรงก็เพราะ ‘เขาอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น’

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธานขออนุญาตเสิร์ฟกาแฟนะคะ”

“...”

“เอกสารทั้งหมดที่ท่านประธานต้องเซ็นนุชวางไว้ให้บนโต๊ะค่ะ” นุชเลขาสาวสวยเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนอบน้อม มือบางวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าของท่านประธานหนุ่มก่อนที่เธอจะกลับมายืนยังตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

“ส่วนเรื่องของคุณปลายฟ้า..”

“...” ภีมวางเอกสารลงก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“วันแรกที่เธอมาถึงเธอถามหาท่านประธาน แต่พอเธอรู้ว่าท่านไม่ได้อยู่ที่นี่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรอีกค่ะ”

“แค่นี้ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ”

“ออกไปได้” ภีมมองหน้าร่างบางตรงหน้านิ่งๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอกลับไปเสียงเรียบ นิ้วเรียวของชายหนุ่มวางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าพร้อมกับเคาะเบาๆ อย่างกำลังใช้ความคิด

“...” นุชโค้งหัวให้เจ้านายของเธอเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องทำงานของเขา หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยทันทีที่นึกอะไรขึ้นมาได้

ตั้งแต่ที่ท่านประธานสั่งให้เธอคอยจับตาดูลูกค้าที่ชื่อว่าปลายฟ้าเอาไว้ให้ดีและคอยมารายงานเขา เวลา 8 โมงเช้าของทุกๆ วันนุชจะเห็นเธอไปยังเจดีย์บรรจุอัฐิของคุณผู้หญิง (คุณแม่ของท่านประธาน) ที่ตั้งอยู่ข้างบ้านพักของท่านประธาน ถึงแม้ว่านุชจะไม่รู้ว่าเธอเดินไปทำอะไรที่นั้นทุกวันพร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาในมือก็ตาม

“...” นุชเลือกที่จะเดินออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่มเงียบๆ โดยที่เธอไม่หันกลับมาเอ่ยคำใดกับเขาอีก

“น่าสนใจ” มุมปากหนาแสยะยิ้มร้ายออกมา ก่อนที่เขาจะลุกเดินออกไปจากห้องทำงานของเขา ในทุกๆ วันก่อนเริ่มงานภีมมันจะไปเดินสำรวจรอบๆ โรงแรมโดยเฉพาะห้องอาหารเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยกว่าเขาจะสร้างโรงแรมแห่งนี้ให้มีชื่อเสียงได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาจะไม่ยอมพลาดไปแม้แต่นิดเดียว

“...” ภีมเดินออกมาจากห้องทำงานก่อนที่เขาจะชะงักไปทันทีที่เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินไปยังทางเดินเล็กๆ พร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวในมือของเธอ

ถ้าเดินไปตามเส้นทางนี้จนสุดทางจะเจอเข้ากับเจดีย์บรรจุอัฐิของคุณแม่ของเขา ซึ่งแน่นอนว่าถ้าไม่ใช่คนที่นี่เธอไม่มีทางรู้ได้อย่างแน่นอนว่าตรงนั้นมีอะไรอยู่...

ภีมเดินตามหญิงสาวไปเงียบๆ ก่อนที่เขาจะหยุดดูการกระทำของเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณป้า เมื่อคืนฝนตกทั้งคืนเลยค่ะคุณป้าหลับสบายดีไหมคะ”

“...”

“หนูขอโทษแทนคุณแม่...”

“ขอโทษแทนคุณแม่ของเธออย่างนั้นเหรอ?” ภีมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“พี่ภีม...!!!” ปลายฟ้ายกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะชะงักไปทันทีที่เห็นสายตาและใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา

“เธอคิดว่าแม่ของเธอจะรู้จักผิดชอบชั่วดีจนอยากจะขอโทษใครด้วยงั้นเหรอ”

“พี่ภีมคะ คือว่า...”

“ใครเป็นพี่ของเธอ ฉันไม่เคยมีน้องสาวแบบเธอ”

“...”

“น้องฉันตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับแม่ของฉัน” ภีมเธอเข้าไปใกล้ร่างบางตรงหน้าก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปจับไหล่มนของคนตรงหน้าเอาไว้ พร้อมกับออกแรงบีบลงที่ไหล่บางของเธออย่างแรงจนหญิงสาวปวดร้าวไปหมด

“พี่ภีม ฟ้าขอโทษนะคะ ฮึกกก!!” ปลายฟ้ายกมือไหว้ชายตรงหน้าพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาจนตัวโยนด้วยความหวาดกลัว

“ขอโทษอย่างนั้นเหรอ...”

“ฮึกกก ฮือออ”

“เธอหายไปเกือบ 20 ปี เธอกลับมาที่นี่ทำไม หรือเธอกับแม่ของเธอมีแผนอะไรกันอีก?” ภีมเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ ในขณะที่มือหนายังคงกดไหล่บางของเธออยู่อย่างนั้น

“คือฟ้า...”

“เธอมีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว กลับมาตกนรกที่นี่อีกทำไม”

“ก็เพราะพี่ภีมยังอยู่ในนั้นไงคะ”

“หึหึ นี่เธอกล้าสมเพชฉันอย่างนั้นเหรอ”

“ไม่ใช่นะคะ”

“หึหึ”

“ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าตกนรกจริงๆ มันเป็นอย่างไง” ภีมเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะกระชากเธอเข้าหาตัวพร้อมกับฉุดกระชากเธอให้เดินตามเขาไปยังบ้านพักที่อยู่ไม่ไกล

“พี่ภีมจะพาฟ้าไปไหนคะ?” ปลายฟ้าร้องถามร่างสูงตรงหน้าออกมาเสียงหลง เธอพยายามขืนตัวไม่ให้ไปตามแรงฉุดของเขา แต่เหมือนว่ายิ่งเธอพยายามออกแรงขืนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้นเท่านั้น

“พี่ภีมฟ้ากลัวนะคะ” หญิงสาวพยายามอ้อนวอนชายตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเธอเลยสักนิดเขายังคงกระชากร่างบางอย่างรุนแรงจนเธอล้มลงไปกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า

“พี่ภีม”

“หุบปาก!! ถ้าเธอกลัวอย่างที่ปากเธอพูดจริงๆ เธอจะกล้ามาหาฉันถึงที่อย่างนั้นเหรอ”

“อึก!!!”

ภีมเหวี่ยงร่างบางลงกับโซฟาตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างแรง ก่อนที่เขาจะตามไปบีบคอเธอเอาไว้อย่างแรง ตาคาจ้องมองไปยังร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย หัวใจที่ด้านชาของเขามันเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้หญิงตรงหน้าและแม่ของเธอ

“พะ พี่ภีม”

“ฉันไม่ใช่พี่เธอ”

ผู้หญิงสองคนนี้ทำร้ายครอบครัวที่แสนอบอุ่น และพรากชีวิตที่ชีวิตที่มีค่ามากที่สุดของเขาไปถึงสองชีวิต ต่อให้เขาต้องตายเขาก็ไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด

“อื้อออ เจ็บ!!”

“แม่เธอส่งเธอมาไม่ใช่เหรอ มันได้บอกเธอรึเปล่า...ถ้าฉันไม่ยินยอมมันจะไม่ได้อะไรจากพ่อของฉันเลยแม้แต่บาทเดียว”

“ฮึกกก!!” มือหนาออกแรงบีบที่ลำคอระหงของร่างบางตรงหน้าแรงขึ้น สีหน้าของเธอแดงก่ำจากการถูกบีบรัดอย่างแรง

“...” ภีมมองร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

“แค่กๆๆ!!”

“เธอมาที่นี่ต้องการอะไรกันแน่” ภีมเอ่ยถามคนตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ฟ้า แค่กๆ ไม่ได้ต้องการอะไรจากพี่ภีมเลยค่ะ”

“โกหก!!” ชายหนุ่มตะคอกหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงดังลั่น ก่อนที่มือหนาจะหยิบขวดเหล้าที่ว่างอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นมาถือเอาไว้

“ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอมาหาฉันถึงที่นี่ต้องการอะไรกันแน่น”

“ฟ้าแค่อยากมาพักผ่อนค่ะ ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีกับพี่ภีมเลยนะคะ”

“เธอแม่งโคตรตอแหลเลยรู้ตัวไหม”

“ฉันอยากจะรู้จริงๆ ระหว่างแม่กับลูกใครมันจะระ...”

เพียะ!!!

“พี่ภีม”

“นี่เธอกล้าตบฉันอย่างนั้นเหรอ” ภีมตะคอกถามร่างบางตรงหน้าเสียงดังลั่น ใบหน้าที่เรียบเฉยของเขาแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“แม่เธอสอนวิธีเรียกแขกแบบนี้รึไง” ภีมขยับเข้าไปใกล้ร่างบางก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกไปเสียงเรียบ

เพียะ!!!

“หึหึ น่าสนใจจริงๆ”

ภีมหันไปตามแรงตบของคนตรงหน้า ก่อนที่ลิ้นร้อนของเขาจะเลียข้างปากของตัวเองเบาๆ เพื่อเช็ดคราบเลือดที่ไหลออกมา  

แคว่กกกกก!!!

มือหนาข้างหนึ่งของเขาจับคอเสื้อสายเดี่ยวของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนที่เขาจะกระชาดมันออกอย่างแรง จนชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตาหลุดติดมือเขามา

“กรี๊ดดดด จะ เจ็บ”