1

“อือ...” สีแพรดิ้นรนอึกอักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของใครคนหนึ่งในความมืดมิดยามราตรีกาล ก่อนที่เสียงดุเข้มนั้นจะทำให้เธอเบิกตากว้าง

“เงียบสิ จะร้องทำไม หรืออยากให้ใครมาเห็นว่าเขากำลังเอากันอย่างเมามัน”

“พี่โซ่” พี่โซ่หรือศิวัฒน์เป็นลูกชายของป้ามาลัยกับกำนันศักดิ์ผู้มีพระคุณของเธอ พวกท่านเป็นญาติห่างๆ ของครอบครัวและอุปการะเธอเอาไว้ตั้งแต่เด็ก จึงมีบุญคุณท่วมหัว

“จะดีดดิ้นทำไมล่ะสีแพร ฉันนึกว่าเธออยากให้เรื่องราวทุกอย่างเป็นแบบนี้เสียอีก” ศิวัฒน์เอ่ยถามเสียงกร้าว เป็นเพราะหล่อนช่วยเหลือจันทร์กระจ่างให้หนีไปกับหนุ่มเมืองกรุง ทำให้เขาต้องอกหักรักคุดมาจนถึงทุกวันนี้

จันทร์กระจ่างเป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกับสีแพร เขาคบหาดูใจกับจันทร์กระจ่างมานาน แต่เพราะสีแพรพาเพื่อนชายที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาเที่ยวบ้าน แถมยังเป็นแม่สื่อแม่ชักให้รู้จักกับจันทร์กระจ่าง ทำให้ทั้งคู่พากันไปอยู่กรุงเทพฯ ทิ้งให้เขาต้องอกหักอยู่ที่บ้านนอกแห่งนี้

“พี่โซ่จะทำอะไรแพร ปล่อยแพรนะคะ”

“ทำเป็นดีดดิ้น เธอก็รู้ว่าฉันจะทำอะไร เธอแอบชอบฉันมานานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“พี่โซ่”

“ตกใจล่ะสิที่ฉันรู้ เธอวางแผนทั้งหมดใช่ไหม”

“วางแผนอะไรคะ”

“ยังแกล้งมาทำเป็นไขสืออีก เธอวางแผนให้ฉันเลิกกับจันทร์โดยการแนะนำเพื่อนของเธอให้รู้จักกับจันทร์ เพราะอยากจะเสียบแทนไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่นะคะ” สีแพรส่ายหน้าไปมา ในขณะที่ศิวัฒน์กระชากชุดนอนของเธอออกจากกายอย่างไม่ปรานีปราศรัย

“ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอแอบชอบฉัน หรือเธอจะปฏิเสธ เธอมันขี้อิจฉา อิจฉาแม้กระทั่งเพื่อนของตัวเอง”

“ไม่ใช่นะคะพี่โซ่ พี่โซ่กำลังเข้าใจแพรผิด”

“ฉันคิดว่าฉันเข้าใจคนแบบเธอถูกนะสีแพร”

แคว่ก! เสียงเนื้อผ้าที่โดนกระชากจนขาดวิ่นทำให้สีแพรดิ้นรนด้วยความตกใจ

“จะไปไหน” เขากดร่างของเธอเอาไว้กับพื้นเตียง สีแพรกัดเข้าบ่ากว้างของศิวัฒน์เต็มแรง ก่อนจะดิ้นหนีได้เป็นผลสำเร็จ

“โอ๊ย!” ศิวัฒน์สะบัดไหล่หลุดจากขมเขี้ยวของหญิงสาว เป็นจังหวะให้สีแพรรีบตะกายร่างเพื่อหนีออกจาห้อง

วันนี้บิดามารดาของศิวัฒน์ไปช่วยงานบุญของญาติที่ต่างจังหวัด ในขณะที่เธอต้องอยู่เฝ้าบ้านเพราะมีสอนหนังสือในตอนเช้า ศิวัฒน์นั้นเข้าไร่ไปตั้งแต่หัววัน นัยว่าจะไปดูไร่และโรงเลื่อยกับโรงสีด้วย นั่นทำให้เธอเบาใจว่าจะไม่มีเขามาคอยตอแยอีก แต่ไม่คิดว่าเขาจะย้อนกลับมาข่มเหงเธอแบบนี้

เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่บิดามารดาของเขาชุบเลี้ยงเอาไว้ แม้บิดามารดาของเขาจะเอ็นดูยกย่องให้เป็นหลานคนหนึ่งแต่ศิวัฒน์นั้นไม่ใคร่จะชอบใจเธอนัก ซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบเธอแบบนี้ ยิ่งจันทร์กระจ่างคอยยุแยงว่าเธอขี้อิจฉาชอบกลั่นแกล้งคนอื่น ศิวัฒน์ก็ยิ่งเข้าใจว่าเธอนั้นชอบทำดีเอาหน้า แต่ลับหลังนั้นกลับเป็นนางมารร้าย

เขาหารู้ไม่ว่าจันทร์กระจ่างนั้นหลอกเขา ต่อหน้าศิวัฒน์จันทร์กระจ่างทำตัวดีน่ารัก เสมือนว่ารักศิวัฒน์เสียเหลือเกิน แต่ลับหลัง พอไปเรียนในเมืองก็ควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า คนโน่นบ้างคนนี่บ้าง ชอบเที่ยวเตร่และทำตัวไม่ดี แต่ศิวัฒน์ไม่เคยรู้ จันทร์กระจ่างกุมความลับของเธอเอาไว้ เพราะอีกฝ่ายเก็บไดอารีเล่มโปรดของเธอได้ ทำให้รู้ความลับว่าเธอนั้นแอบรัก ศิวัฒน์มาช้านาน เธอขอร้องไม่ให้อีกฝ่ายบอกเรื่องนี้กับศิวัฒน์ จันทร์กระจ่างรับปากว่าจะไม่บอกแต่มีข้อแลกเปลี่ยนว่าห้ามนำเรื่องที่ตัวเองควงผู้ชายคนโน้นคนนี้ไปบอกศิวัฒน์เหมือนกัน เธอยอมรับปากเพราะรู้ดีว่าหากศิวัฒน์รู้ว่าเธอแอบรักเขาข้างเดียวเขาคงดูถูกและหาทางกลั่นแกล้งเธออีกแน่ๆ ซึ่งเธอไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนั้น เธออยากให้มันเป็นความลับตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะล่วงรู้ความลับในหัวใจของเธอแบบนี้

“จะไปไหน”

“ว้าย!” สีแพรร้องเสียงหลงเมื่อร่างของเธอล้มลงกับพื้นเรือน เขาล็อกข้อเท้าของเธอเอาไว้แน่น หญิงสาวหันไปมองก็ต้องตกใจ เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่นหลุดลุ่ยไม่น่ามอง ยิ่งทำให้เธอใจหายวาบ

“ทำไมพี่โซ่ต้องทำกับแพรแบบนี้ด้วย”

“ให้สาสมกับที่เธอขี้อิจฉาและทำกับฉันแบบนี้ไง” เขากดเธอไปกับพื้นเรือน บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้สักหลังใหญ่ บิดามารดาของศิวัฒน์นั้นร่ำรวยเป็นเศรษฐีในหมู่บ้าน มีที่ดินมากมาย ทั้งเรือกสวนไร่นา มีโรงสี มีโรงเลื่อยและบ้านเช่าในเมืองอีกหลายหลัง ศิวัฒน์เป็นลูกชายคนเดียวจึงเป็นทายาทที่จะรับมรดกทั้งหมดจากกำนันศักดิ์และมาลัย

“พี่แก้ว พี่สร้อย ช่วยแพรด้วย” สีแพรเรียกแก้วกัลยากับสร้อยสุดาที่นอนฟุบอยู่หน้าทีวี แต่ทั้งสองนอนนิ่งไม่ไหวติง

แก้วกัลยากับสร้อยสุดานั้นเป็นสาวใช้ของที่นี่ สนิทกับเธอเป็นอันมากแถมยังขยันขันแข็งจนบิดามารดาของศิวัฒน์ไว้ใจให้ช่วยเธอดูแลบ้านช่องระหว่างที่พวกท่านไม่อยู่

“เรียกให้ตายก็ไม่ตื่นหรอก”

“พี่โซ่ทำอะไรพี่แก้วกับพี่สร้อยคะ”

“ทำให้นอนหลับสบายตื่นอีกทีพรุ่งนี้ไง”

“ปล่อยแพรนะ” เธอดึงเท้าหนี คลานถอยหลังไปอย่างหวาดหวั่น ร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเข้าหาอย่างคุกคามทำให้เธอต้องส่ายหน้าไปมาอย่างหวาดกลัว

“ฉันปล่อยแล้วไง เธออยากจะหนีก็หนีไปสิ ฉันให้เธอวิ่งหนีได้ทั้งคืนเลยนะ” ได้ยินแบบนั้นสีแพรก็รีบวิ่งหนีโดยพลัน แต่ลงมาด้านล่างก็ไม่มีใครให้ขอความช่วยเหลือสักคนเดียว

“ทุกคนหายไปไหนกันหมดแล้ว”

“ป่านนี้พวกมันกินเหล้าอยู่ที่โรงเลื่อยกระมัง” คนตอบคือคนที่เดินตามเธอลงมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“พี่โซ่ ว้าย!” สีแพรร้องเสียงหลงเมื่อโดนอุ้มขึ้นพาดบ่า

“หมดเวลาเล่นสนุกแล้วสีแพร ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล เธอควรนอนอ้าขาให้ฉันเอาวะดีๆ อย่าลีลาท่าเยอะ จริงๆ แล้วคนแบบเธอเข้าไปเรียนในเมืองตั้งหลายปี คงไม่เหลือความบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรให้ฉันแล้วกระมัง ก็ไม่รู้ว่าเธอจะดีดดิ้นทำสวรรค์วิมานอะไรนักหนา ต้องให้ฉันต้องออกแรงจนเหนื่อยแบบนี้”