บทที่ 5 อาบน้ำด้วยกัน

ป้าอุ่นเดินจูงมือเด็กชายสองคนมาที่ห้อง ระหว่างทางก็เจอกับสายรุ้งหลานสาวตัวป่วนของตนเองที่พาอยู่ด้วย แล้วคุณวิทวัสเจ้าของบ้านก็ใจดีส่งให้เรียนจนจบมัธยมต้น

“นี่ป้าจะพาคุณหนูไปไหนอ่ะ แล้วแม่หนูน้อยคนนี้คือใครหรือจ๊ะ”

ทิชารีบยกมือไหว้

“สวัสดีครับ ผมชื่อทิชาครับ”

“โอ๊ย.. น่ารักจัง หน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิงเลย พี่ชื่อพี่รุ้งนะจ๊ะ”

สายรุ้งเอื้อมมือไปจับแก้มเด็กน้อย แล้วก็มีมือเล็กอีกมือมาปัดออก ป้าอุ่นได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัวเบาๆ กับอาการคุณหนูนายน้อยของบ้าน

“คุณหนูไม่อยากให้พี่รุ้งจับแก้มน้องทิชาหรือคะ งั้นพี่รุ้งขอจับแก้มคุณหนูแทนนะคะ”

สายรุ้งแกล้งเอื้อมมือจะไปจับแก้มคุณหนูของบ้าน ฉัตรรีบเอียงหน้าหลบหนี

“ป้ายังไม่บอกเลยว่าป้าจะพาสองหนุ่มไปไหน”

“พาไปอาบน้ำน่ะ เจอเอ็งก็ดีแล้ว รุ้งเอ็งพาหนูทิชาไปอาบน้ำที เดี๋ยวข้าจะพาคุณหนูไปอาบน้ำข้างบน”

“ได้จ้ะป้า”

สายรุ้งไปจูงมือทิชาตามที่ป้าอุ่นบอก แต่แล้วนายน้อยของบ้านก็พูดโพล่งขึ้นมา

“ไม่ พี่รุ้งไม่ต้องอาบให้มัน”

ป้าอุ่นทำเสียงดุใส่นายน้อยของตนเบาๆ

“คุณหนูขา คุณหนูไม่ดื้อสิคะ”

“ก็ฉัตรไม่อยากให้ใครไปยุ่งกับมันนี่ครับ ฉัตรอาบน้ำที่ห้องป้าอุ่นได้นะครับ”

ป้าอุ่นพึ่งเข้าใจคุณหนูจอมดื้อของเขา ที่จริงแล้ว เขาก็แค่หวงไม่อยากให้ใครไปดูแลไปใกล้ชิดเด็กน้อยทิชา เพราะกลัวว่าจะไปรักทิชานั่นเอง

“งั้นเราก็ไปอาบน้ำพร้อมกันสองคนเลยนะครับ รุ้งเอ็งไปเอาชุดคุณหนูมา”

พอไปถึงห้อง ป้าอุ่นก็จับเด็กน้อยทั้งสองคนเปลื้องผ้าล้อนจ้อน แล้วพาไปอาบน้ำพร้อมกัน ป้าอุ่นเองก็คิดว่าเด็กผู้ชายรุ่นเดียวกันอาบน้ำด้วยกันคงไม่เป็นไร ซึ่งคุณหนูฉัตรก็เดินนำเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ทิชาแอบหลบอยู่หลังป้าอุ่นไม่กล้าเข้าไปเพราะเขินอาย

“เดี๋ยวทิชาอาบทีหลังดีกว่าจ้ะ ทิชาให้คุณฉัตรอาบก่อนนะจ๊ะ”

“มัวแต่ลีลา เป็นตุ๊ดหรือไง ถึงไม่กล้ามาอาบด้วยกัน”

“ทิชาไม่ได้เป็น อย่ามาว่าทิชานะ”

พูดจบทิชาก็เดินตามเข้าห้องน้ำไปแล้วก็ไปยืนหลบที่มุมฝั่งตรงข้ามกับที่ฉัตรยืนอยู่ ทิชาไม่กล้ามองไปที่เด็กพูดไม่เพราะตรงหน้า ต่างจากฉัตรที่จ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้า พอไม่มีเสื้อผ้าบนตัวแล้วช่างดูอ้อนแอ้นน่ารักไม่เบา แล้วฉัตรก็หันฝักบัวไปฉีดน้ำใส่ทิชาจนเนื้อตัวเปียกปอน ฉัตรเป็นฝ่ายจัดการอาบน้ำให้ทิชา เขาถูสบู่ไปตามตัวทิชา เอาแชมพูมาขยี้ลงบนหัวและก็หัวเราะ

“เป็นลูกหมาสกปรกก็ต้องอาบน้ำให้สะอาด”

“คุณฉัตรจ๋า ทิชาแสบตา ขอน้ำหน่อย”

“ไม่.... เธอก็หลับตาไปก่อนสิ ฉันจะอาบน้ำบ้าง”

ฉัตรหันมาอาบน้ำให้ตัวเองบ้าง แล้วมองมาที่ทิชาที่กำลังกระโดดโหยงเหยงเต้นไปเต้นมาด้วยความแสบตา ทำให้ฉัตรหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

ส่วนทิชาที่เริ่มทนแสบตาจากฟองแชมพูเข้าตาไม่ได้ ก็พุ่งตัวเข้ามาหาฉัตร เพื่อจะขออยู่ใต้ฝักบัวจะได้ล้างหน้าล้างตาให้หายแสบ แต่แล้วทิชาก็ลื่นล้มไม่เป็นท่า ในจังหวะที่เขากำลังจะล้ม ทิชาก็พยายามจะคว้าหาสิ่งที่ใกล้ตัวยึดไว้ไม่ให้ล้ม แต่สิ่งที่ทิชาคว้าไว้ได้ก็คือแขนของฉัตร แล้วเด็กน้อยทั้งสองก็ล้มลงไปนอนกอดกันกลมบนพื้น

“โอ๊ย”

“โอ๊ย”

เสียงเด็กสองคนร้องขึ้นพร้อมกัน อีกคนร้องเพราะความตกใจที่โดนดึงจนเสียหลักล้มลง อีกคนร้องเพราะเจ็บที่ร่างกระแทกกับพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ

“คุณฉัตร ลงไปจากตัวทิชาก่อน มันหนัก”

“เธอชอบฉันหรือไง ถึงดึงฉันมากอดเนี่ย”

“ทิชาเปล่า ก็คุณฉัตรนั่นแหละไม่ยอมให้ทิชาล้างน้ำ มันก็เลยแสบตานะสิ ลองดูบ้างมั้ยล่ะ”

ทิชาดันตัวฉัตรออกแล้วคว้าสบู่มาฟอกแล้วป้ายไปที่ตาของฉัตร

“โอ๊ย ยัยเด็กบ้า เอาสบู่มาป้ายตาฉันทำไมมันแสบตานะ”

“เมื่อกี้ทิชาก็แสบตาแบบนี้แหละ อิอิ”

ฉัตรรีบล้างหน้าล้างตาแล้วไล่ตีคนที่เอาสบู่มาป้ายตาเขา เด็กทั้งคู่วิ่งไล่กันในห้องน้ำแคบๆ แล้วสุดท้ายฉัตรก็ล็อคทิชาให้เข้าไปอยู่ในมุมของห้องน้ำได้สำเร็จ เขาใช้มือจับไหล่ทิชาแล้วบีบและดันเข้าไปติดผนังห้องน้ำ

“ในระหว่างที่นายอยู่บ้านฉัน นายต้องเชื่อฟังฉัน เข้าใจไหม ไม่งั้นก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ”

พูดจบฉัตรก็เอามือข้างหนึ่งมาปิดปากทิชา แล้วเขาก็ก้มลงไปกัดที่ต้นคอของทิชาอย่างแรง จนเป็นรอยฟันห้อเลือดซิบๆ ทิชาเจ็บแต่เสียงร้องของทิชาก็ไม่สามารถเล็ดรอดผ่านฝ่ามือของฉัตรออกมาได้ มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มน้อยออกมา พอฉัตรปล่อยมือจากของทิชา ทิชาก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา ฉัตรจึงตะคอกใส่

“อย่าร้อง ต่อไปนี้นายคือทาส นายคือคนรับใช้ของฉัน ห้ามขัดใจฉัน และห้ามบอกใครด้วย ไม่งั้นก็ออกจากบ้านฉันไป”

“ฮือ ฮือ”

“บอกว่าอย่าร้องไงล่ะ เงียบสิ”

ฉัตรเข้าไปบีบคอทิชา ทิชาพยายามแกะมือฉัตรออกจากคอของตัวเอง

“ทิชาไม่ร้องแล้ว คุณฉัตรปล่อยทิชา ทิชาเจ็บ”