บทที่ 6 อาบน้ำด้วยกัน (ต่อ)

แล้วก็มีเสียงสวรรค์ที่เข้ามาช่วยชีวิตทิชาไว้ ป้าอุ่นที่เห็นว่าเด็กสองคนยังไม่ออกจากห้องน้ำ ก็กลัวจะเล่นน้ำไม่สบายเลยมาเคาะประตูห้องน้ำเรียก

“คุณหนูคะ หนูทิชา อาบน้ำกันเสร็จหรือยัง อย่าเล่นน้ำนานนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเป็นหวัดได้ค่ะ”

“กำลังจะเสร็จครับป้าอุ่น”

คุณหนูของบ้านตะโกนออกไป แต่สายตาก็ยังจ้องคาดโทษคนตรงหน้า แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“นายเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม เจ้าทาส”

ทิชาพยักหน้า พยายามจะกลั้นไม่ตัวเองสะอึกสะอื้น ฉัตรเดินไปล้างตัวแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาพันรอบเอวแล้วเดินออกจากห้องน้ำไป ส่วนทิชาก็ไปล้างตัวแล้วเดินตามหลังออกมา

“มามะมาแต่งตัวกันได้แล้ว เดี๋ยวป้าอุ่นจะเช็ดหัวให้นะคะ จะได้ไม่เป็นหวัด แล้วไปทานข้าวกัน”

ฉัตรมองไปที่ป้าอุ่นที่ถือเสื้อผ้าตัวเก่าของเขาที่ไม่ได้ใส่แล้ว เก็บเตรียมไว้จะเอาไปบริจาคมาให้ทิชาใส่

“ป้าอุ่นนั่นมันเสื้อของน้องฉัตร ป้าอุ่นเอามาให้มันใส่ทำไม”

“คุณหนูขา คุณหนูของป้าอุ่นพูดจาไม่น่ารักเลย อย่าเรียกน้องทิชาว่ามันสิคะ และเสื้อตัวนี้คุณหนูก็ไม่ได้ใส่แล้ว เราเตรียมไว้บริจาค ก็ถือว่าบริจาคให้น้องนิชานะคะ คุณหนูก็จะได้บุญ น้องทิชาจะได้มีเสื้อผ้าใส่ด้วยนะคะ”

ป้าอุ่นพยายามชักแม่น้ำทั้งห้ามาเกลี้ยกล่อมนายน้อยของเธอ และก็สำเร็จเพราะฉัตรแม้จะดื้อเจ้าอารมณ์ แต่สุดท้ายเขาก็จะแพ้ทางป้าอุ่นเสมอ ฉัตรได้แต่พยักหน้ารับ เมื่อเด็กทั้งสองแต่งตัวเสร็จป้าอุ่นก็จูงมือพาไปที่โต๊ะอาหารที่สายรุ้งได้จัดเตรียมสำรับรอไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีวิทวัสนั่งเปิดไอแพดรอเด็กทั้งสองอยู่

ป้าอุ่นพาทิชาไปนั่งข้างๆ ฉัตรฝั่งตรงข้ามกับวิทวัส ทำให้ฉัตรหันหน้ามามองแล้วถามพ่อว่า

“พ่อจะให้เด็กนี่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกับเราหรือครับ”

“ได้ไหมละครับน้องฉัตร”

วิทวัสไม่ตอบแต่ถามความเห็นลูกชายกลับ เด็กน้อยทิชาที่ได้ยินและได้เห็นอาการของเจ้าของบ้านเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าฉัตรไม่ต้องการให้เขาร่วมโต๊ะอาหารด้วย และภาพที่ฉัตรที่ปิดปากเขาแน่นและกัดมาที่คอเขาจนจมเขี้ยวและคำพูดของฉัตรก็ลอยเข้ามาในหัว ทำให้ทิชาหน้าซีดเผือก

“ทิชายังไม่กินก็ได้ครับ ทิชายังไม่หิว”

แล้วทิชาก็ก้าวลงจากเก้าอี้ วิทวัสมองเด็กสองคนแล้วก็ลอบถอนหายใจ เขาเข้าใจอาการของทิชาดี แล้วก็รู้สึกชอบเด็กคนนี้ที่รู้จักเอาตัวรอดในสังคมได้ เขาจึงพยักหน้ากับป้าอุ่นให้พาทิชาออกไป

ป้าอุ่นพาทิชามาที่ห้องครัวซึ่งสายรุ้งตั้งสำรับเล็กๆ รอไว้อยู่

“มาป้า มากินข้าวกัน อ้าวแล้วนี่น้องทิชาไม่ได้กินกับคุณท่านหรือจ๊ะป้า เห็นคุณท่านให้ฉันจัดโต๊ะอาหารเผื่อน้องด้วย”

“ไม่ล่ะ คุณหนูเธอไม่โอเค แต่หนูทิชาก็ฉลาดนะ ดูอาการคุณหนูออกด้วย มาทิชามานั่งกินข้าวกับป้าอุ่นตรงนี้ดีกว่า”

กินข้าวเสร็จทิชาก็เข้านอนกับป้าอุ่น ในตอนนอนมีบางครั้งที่ทิชาผวากลางดึกจนป้าอุ่นต้องจับมากอดเพื่อปลอบขวัญ ป้าอุ่นรู้สึกถูกชะตากับเด็กน้อยทิชามากและเอ็นดูเหมือนลูกหลาน

เช้าวันรุ่งขึ้นทิชาตื่นมาพร้อมกับป้าอุ่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง ป้าอุ่นไล่ให้ไปนอนต่อก็ไม่ยอมนอน เพราะปกติเวลาอยู่กับแม่ทิชาก็ตื่นแต่เช้าพร้อมกับแม่ มาช่วยแม่เตรียมของเท่าที่ตัวเองจะช่วยทำได้ แล้วจัดการดูแลตัวเองให้พร้อมไปโรงเรียนตอนเช้า

“นอนต่อสิทิชา เดี๋ยวสายๆ ค่อยตื่นก็ได้ ป้าไปทำงานดูเรื่องอาหารการกินก่อน”

“ไม่เป็นไรครับ ให้ทิชาช่วยป้าอุ่นนะครับ อยู่บ้านทิชาก็ตื่นมาพร้อมแม่ช่วยแม่เตรียมของไปขายตอนเช้าทุกวันครับ”

“งั้นก็ไปล้างหน้า ล้างตาให้สดชื่น แล้วตามป้าไปที่ครัวนะ จำทางได้นะ”

“ครับ ทิชาจำได้ เดี๋ยวทิชาล้างหน้าและแปรงฟันเสร็จทิชาจะไปช่วยป้าอุ่นนะครับ”

เด็กน้อยรีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดิมตามไปที่ห้องครัว พอถึงห้องครัวก็กุลีกุจอ ช่วยหยิบโน่น หยิบนี่ ช่วยล้างผัก เด็ดใบกระเพรา ล้างจาน ความคล่องแคล่วของทิชาทำให้ป้าอุ่นประหลาดใจได้ไม่น้อย ไม่คิดว่าเด็กอายุเพียงเก้าขวบจะทำอะไรได้หลายอย่างขนาดนี้พลางคิดในใจว่า

‘เด็กคนนี้ช่างมีน้ำใจ จิตใจดี ตัวแค่นี้ก็รู้จักทำงานช่วยเหลือผู้ใหญ่ คนเป็นแม่สอนมาได้ดีจริงๆ’

ไม่นานอาหารเช้าก็ถูกเตรียมเสร็จ ป้าอุ่นพาเด็กน้อยไปรอใส่บาตรพระหน้าบ้านด้วยกัน พอใส่บาตรเสร็จแล้วทิชาก็ไปเดินเล่น เดินไปช่วยเมฆรดน้ำต้นไม้ เสียงพูดคุยหัวเราะคิกคักเรียกความสนใจให้วิทวัสเจ้าของบ้านเปิดหน้าต่างออกมาดู ภาพที่เห็นเป็นเด็กชายตัวน้อยถือสายยางรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านกำลังพูดคุยเจื้อยแจ้วกับเมฆคนสวนของเขาอย่างสนุกสนาน

‘เด็กคนนี้ปรับตัวเก่งจริงๆ พึ่งเข้ามาอยู่วันแรกก็เข้ากับทุกคนในบ้านได้แล้ว’