กาแฟล้างแค้น

แสงแดดเช้าตรู่วันใหม่สาดส่องลงมากระทบกับโครงสร้างเหล็กสีส้มของไซต์งานก่อสร้าง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานชั่วคราวของหัวหน้าวิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศเลยสักนิด เมื่อ ณิชพล นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้า ดวงตาคมกริบจดจ้องมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงสลับกับประตูห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เมื่อวานนี้ภาพที่ยัยเด็กฝึกงานตัวแสบไปยืนออดอ้อนอย่างสนิทสนมกับ "พี่เติ้ล" โฟว์แมนหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดจนนอนไม่หลับทั้งคืน วันนี้แหละ... เขาจะใช้สิทธิ์ความเป็นหัวหน้างานจัดการดัดนิสัยเด็กปากเก่งคนนี้ให้เข็ดหลาบเสียหน่อย!

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก ปรากฏร่างของ อริสา หรือ แบม ที่วันนี้เปลี่ยนมาใส่กางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงและเสื้อยืดพับแขนทะมัดทะแมง แต่ใบหน้าสวยยังคงเชิดขึ้นด้วยความพยศ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ

"มีอะไรคะถึงเรียกฉันมาแต่เช้า?" เสียงหวานเอ่ยถามห้วน ๆ ด้วยความระแวง

ณิชพลวางปากกาในมือลง ช้อนสายตาขึ้นมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนชื่อเมนูกาแฟยื่นให้อย่างเย็นชา

"ไปซื้อกาแฟมาให้ฉัน... เอาสูตรพิเศษร้าน 'ดาร์กคอฟฟี่' ที่อยู่ปากซอยฝั่งโน้น ระยะทางจากนี่ไปก็ราว ๆ สองกิโลกว่าได้" ณิชพลแกล้งทำเป็นมองนาฬิกาข้อมือ "แล้วบอกไว้ก่อนนะว่า ฉันให้เวลาเธอแค่สิบห้านาทีเท่านั้น ถ้าไปกลับไม่ทันเวลา... เตรียมตัวโดนทำทัณฑ์บนข้อหาไม่ทำงานตามที่สั่งได้เลย!"

แบมก้มมองกระดาษในมือสลับกับหน้าหล่อ ๆ แต่กวนประสาทของวิศวกรหนุ่ม รัศมีแห่งความเจ้าเล่ห์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันฟ้องชัดเจนว่านี่คือการ "แกล้งกัน" ชัด ๆ! ร้านกาแฟบ้าบออะไร สั่งให้ไปซื้อไกลตั้งสองกิโลแถมให้เวลาแค่สิบห้านาทีท่ามกลางการจราจรติดขัดตอนเช้าเนี่ยนะ? คิดจะบีบให้เธอวิ่งร้องไห้กลับมาฟ้อง HR ล่ะสิฝันไปเถอะ!

"สิบห้านาทีเหรอคะ? ได้ค่ะ... รอรับกาแฟรสชาติพิเศษจากมือฉันได้เลย!"

แบมรับกระดาษมาด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ

สิบห้านาทีนรกแตกผ่านไปอย่างรวดเร็ว แบมวิ่งสู้ฟัดหน้าตาตื่นเหงื่อท่วมตัว ฝ่าฝูงชนและรถราขวักไขว่จนเกือบสะดุดขาตัวเองล้มหลายรอบ แต่ด้วยสัญชาตญาณความเอาชนะ เธอฮึดสับขาเข้าเส้นชัยมาหยุดยืนหอบแฮกอยู่หน้าโต๊ะทำงานของณิชพลพอดิบพอดีในนาทีที่สิบสี่แบบเฉียดฉิว!

"แฮก... แฮก... นี่ค่ะ! กาแฟของคุณ... สด ๆ ร้อน ๆ ตามสั่ง!" แบมโยนแก้วกาแฟกระดาษลงบนโต๊ะทำงานของเขาเสียงดังปึง จนของเหลวข้างในกระฉูดเล็กน้อย

ณิชพลเลิกคิ้วขึ้นอย่างทึ่งแกมประหลาดใจ ไม่คิดว่ายัยเด็กนี่จะวิ่งไปซื้อกลับมาทันเวลาจริง ๆ สภาพของเธอตอนนี้ทั้งเหงื่อซก หน้าแดงก่ำ และหอบหายใจรดริน แต่ดวงตากลับยังคงวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย

วิศวกรหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาเปิดฝาออกหมายจะลิ้มลองรสชาติเพื่อจับผิด แต่หารู้ไม่ว่า... ระหว่างทางวิ่งกลับมาเมื่อครู่ แบมแอบเปิดฝาแล้วเท "น้ำตาลทรายแดง" ที่ขอแบ่งมาจากร้านค้าแถวนั้นลงไปเกือบครึ่งขวด! คนอย่างแบม ตาต่อตาฟันต่อฟัน ใครร้ายมา... เธอพร้อมจัดชุดใหญ่ให้เจ็บแสบยิ่งกว่า!

ณิชพลยกแก้วขึ้นจิบอึกใหญ่...

แคก! แคก ๆ ๆ!

เพียงแค่กาแฟสัมผัสโดนปลายลิ้น ร่างสูงถึงกับสำลักพรูออกมาแทบไม่ทัน ความหวานหยดย้อยชนิดที่เรียกว่าน้ำตาลเรียกพี่พุ่งทะทะยานขึ้นสมองจนแสบไส้ รสชาติเหมือนตักน้ำเชื่อมราดนมข้นหวานผสมกาแฟดำเข้ม ๆ จนขมปี๋ปนหวานเจี๊ยบชวนคลื่นไส้!

"แคก ๆ... นี่เธอ! นี่มันกาแฟหรือน้ำเชื่อมผสมยาพิษวะเนี่ย?!" ณิชพลสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตาดุดันถลึงมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความช็อก

แบมยืนกอดอก ยิ้มเยาะมุมปากอย่างสะใจ เชิดหน้าขึ้นท้าทายแบบไม่มียอมแพ้

"อ้าว... ก็เห็นช่วงนี้พี่หน้าบึ้งเหมือนคนขาดความหวาน ฉันก็เลยเมตตาเติมน้ำตาลให้อภินันทนาการพิเศษไปตั้งครึ่งขวดไงคะ! อร่อยชื่นใจจนตาสว่างเลยล่ะสิพี่พล!"

"ยัยเด็กแสบ!"

ณิชพลโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่ง ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูงอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังลั่น ก่อนที่มือแกร่งจะพุ่งไปคว้าข้อแขนเรียวของแบมแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลำเข้าไปปะทะแผงอกแกร่ง

"โอ๊ย! อะไรของคุณเนี่ย ปล่อยนะ!" แบมร้องโวยวาย พยายามบิดข้อมือหนีแต่สู้แรงผู้ชายตัวโตกว่าไม่ได้

ณิชพลรวบเอวบางไว้ด้วยมือเดียวด้วยความโมโหจัด ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหนวดเคราก้มลงต่ำจนชิดติดกับใบหูเล็ก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และกลิ่นกาแฟหวานเลี่ยนตีรวนอยู่รอบตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนแบมขนลุกซู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหูด้วยความคาดโทษ ชนิดที่คนฟังต้องสะท้านไปถึงกระดูกดำ

"กล้ามากนะยัยเด็กแสบ... แสบแบบนี้... เดี๋ยวเธอได้โดนดีแน่!"

แม้ตัวจะแนบชิดและสถานการณ์จะดูอันตรายสุด ๆ แต่คนอย่าง อริสา มีหรือจะยอมลดราวาศอกให้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขาแบบตาไม่กระพริบ รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนเรียวปากสวย

"จะทำไมคะ? จะไล่ฉันออก หรือจะจับฉันขังคุกหน้าไซต์งานล่ะ? เชิญเลยค่ะ! ถ้าแน่จริงก็ทำเลยสิคะ... คุณวิศวกรใจร้าย!"

ณิชพลมองรอยยิ้มยโสโอหังนั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนทึ่ง... ให้ตายสิ! ผู้หญิงอะไร ทั้งดื้อ ทั้งแสบ ทั้งกวนประสาท ยิ่งพูดยิ่งน่าจับมาฟาดก้นสั่งสอนให้เข็ดนัก!