تسجيل الدخولمشاركة
แผนมอมเหล้าขาว
تاريخ النشر:
2026-11-08 20:02:22หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายกลางไซต์งานเมื่อวาน แบมกลับมาถึงหอพักด้วยสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นปูน แต่สิ่งที่ติดค้างอยู่ในหัวของนักศึกษาสาวปี 4 คณะการจัดการกลับไม่ใช่ความกลัว... ทว่าเป็นความสงสัยที่อัดแน่นจนแทบระเบิด!
ผู้ชายคนนั้น... ณิชพล หรือ พี่พล วิศวกรหนุ่มแบดบอยเจ้าของรอยสักครึ่งแขนขวาที่ทั้งดุ ทั้งเผด็จการ และกล้าออกคำสั่งเฉียบขาดกับคนทั้งไซต์งานราวกับเป็นเจ้าชีวิต ทำไมคนงานระดับหัวหน้าโฟร์แมนอย่างพี่เติ้ลถึงได้เกรงอกเกรงใจเขานัก ทั้งที่ตำแหน่งในป้ายชื่อก็เป็นแค่หัวหน้าวิศวกรประจำโครงการ?
เช้าวันรุ่งขึ้น แบมจึงตัดสินใจเปิดปฏิบัติการนักสืบจำเป็น เธอซื้อน้ำอัดลมเย็นเจี๊ยบและขนมถุงใหญ่ไปตีซี้กับกลุ่มพี่ ๆ ช่างก่อสร้างและโฟร์แมนรุ่นเก๋าที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ร่มไม้ช่วงพักเบรกสาย
"พี่สมชายคะ... แบมถามอะไรหน่อยสิคะ" แบมเปิดฉากด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย พลางส่งกระป๋องน้ำอัดลมเย็น ๆ ให้โฟร์แมนวัยกลางคนอย่างเอาอกเอาใจ "คือ... พี่พลเนี่ย เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับผู้บริหารหรือเปล่าคะ ทำไมดูมีอำนาจสั่งการคนทั้งไซต์ได้ขนาดนี้ แถมยังดุอย่างกับเสืออีก"
พี่สมชายรับน้ำอัดลมไปเปิดดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะหัวเราะร่าแล้วลดเสียงลงกระซิบราวกับกลัวใครมาได้ยิน "โธ่เอ๊ย น้องแบมเอ๊ย! นี่หนูยังไม่รู้อีกเหรอ? พี่พลน่ะไม่ใช่แค่ญาติผู้บริหารหรอกนะ แต่เขาคือ คุณณิชพล ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของประธานบริษัท 'ณิชพลคอนสตรัคชัน' ตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ!"
กึก!
แบมเบิกตากว้างจนแทบถลน มือที่ถือถุงขนมชะงักค้างกลางอากาศ "ห๊ะ?! ลูกชายเจ้าของบริษัทเหรอคะ?! แล้วทำไมเขาไม่ไปนั่งห้องแอร์สบาย ๆ ที่สำนักงานใหญ่ล่ะคะ มาตากแดดคลุกฝุ่นทำตัวดิบเถื่อนอยู่หน้างานแบบนี้ทำไม?!"
"ก็ท่านประธานอยากให้มาเรียนรู้งานตั้งแต่ระดับรากหญ้าไงหนู คุณพลแกก็เลยปิดบังฐานะ ปลอมตัวมาเป็นวิศวกรคุมงานธรรมดา ๆ เพื่อพิสูจน์ฝีมือตัวเอง" พี่สมชายเล่าต่ออย่างออกรส "เพราะงี้ไง ใคร ๆ ถึงไม่กล้าหือกับแก แถมฝีมือแกก็เก่งจริง ดุจริงด้วยนะหนู ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ"
อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทนี่เอง!
ความตกใจในตอนแรกของแบมแปรเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ระดับสิบในเสี้ยววินาที! มิน่าล่ะ ถึงได้ทำตัวกร่าง วางอำนาจบาตรใหญ่ เผด็จการไม่เห็นหัวใคร แถมยังปากเสียดูถูกเธอสารพัด ที่แท้ก็มีแบ็กอัปเป็นถึงเจ้าของบริษัทคอยหนุนหลังอยู่นี่เอง!
ได้... ในเมื่ออยากเล่นบทวิศวกรไส้แห้งนัก ฉันก็จะจัดให้สมใจอยากเลยคอยดู!
ช่วงบ่ายวันเดียวกัน บรรยากาศในห้องทำงานชั่วคราวของไซต์งานคุกรุ่นไปด้วยรังสีอำมหิตจาง ๆ เมื่อแบมเดินถือแฟ้มสรุปรายงานเข้ามาวางบนโต๊ะทำงานของณิชพลด้วยท่าทีนอบน้อมเกินเหตุ ชนิดที่คนมองอย่างวิศวกรหนุ่มยังต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด
"รายงานความคืบหน้าประจำวันค่ะ... ท่าน... เอ๊ย พี่พล" แบมแกล้งเน้นเสียงคำว่า 'ท่าน' ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดพร้อมฉีกยิ้มหวานเคลือบยาพิษ "เชิญตรวจสอบได้เลยนะคะ พอดีคนระดับรากหญ้าอย่างฉันตั้งใจทำสุดฝีมือ กลัวว่าจะไม่ถูกใจ คนระดับสูง แถวนี้"
ณิชพลวางปากกาในมือลง เงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังลอยหน้าลอยตาประชดประชันเขาอย่างชัดเจน แววตาคมกริบหรี่ลงอย่างรู้ทัน ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ
"คนระดับสูงอะไรของเธออริสา? ฉันก็แค่ลูกจ้างกินเงินเดือนเหมือนคนอื่น ๆ นั่นแหละ" เขาแกล้งตีหน้าตาย ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกโชว์รอยสักครึ่งแขนขวาที่โผล่พ้นแขนเสื้อพับลวก ๆ "แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะคึกคักเป็นพิเศษนะ... สงสัยงานเมื่อวานจะเบาเกินไป เย็นนี้หลังเลิกงาน เธออยู่เคลียร์เอกสารสต็อกวัสดุย้อนหลังสามเดือนกับฉันต่อก็แล้วกัน ห้ามกลับจนกว่าจะเสร็จ!"
แบมกัดฟันกรอดในใจ ไอ้คุณชายเผด็จการ! พอจับไต๋ได้ก็ใช้อำนาจสั่งกักตัวฉันทันทีเลยนะ!
"ได้ค่ะ! อยู่ก็อยู่สิคะ!" แบมรับคำท้าเสียงใส ทว่าในหัวสมองอันปราดเปรื่องของนักศึกษาการจัดการกลับกำลังปั่นแผนการตลบหลังสุดแสบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อสู้ด้วยแรงและอำนาจไม่ได้... ก็ต้องสู้ด้วย "เล่ห์เหลี่ยม" และ "น้ำเมา" นี่แหละ!
ช่วงเย็นหลังคนงานทั้งหมดทยอยแยกย้ายกันกลับแคมป์ เหลือเพียงณิชพลและแบมที่นั่งทำงานล่วงเวลาอยู่ในสำนักงานไซต์งานที่เงียบสงัด แบมแกล้งทำเป็นอารมณ์ดีเดินออกไปซื้ออาหารเย็นและเครื่องดื่มเข้ามาในห้อง พร้อมกับวางขวดน้ำสมุนไพรหน้าตาประหลาดสีใสแจ๋วลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
"พักทานข้าวก่อนค่ะพี่พล ฉันเห็นพี่เครียด ๆ เลยไปขอแบ่ง 'ยาสมุนไพรบำรุงกำลังสูตรโบราณ' จากลุงยามหน้าไซต์มาให้ ดื่มแล้วสดชื่น หายปวดเมื่อยแน่นอนค่ะ" แบมปั้นหน้าใสซื่อ ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ อย่างจริงใจสุดขีด
ณิชพลมองขวดน้ำสีใสตรงหน้าด้วยความระแวงเล็กน้อย "ยาสมุนไพรอะไรของเธอ? ไม่ใช่เอายาถ่ายมาให้ฉันกินนะ"
"โธ่ พี่พล! ฉันไม่กล้าทำอะไร ลูกชายเจ้าของ... เอ๊ย หัวหน้าวิศวกรผู้ทรงเกียรติหรอกค่ะ ดูสิคะ ฉันดื่มให้ดูก่อนเลยก็ได้" แบมแกล้งยกแก้วน้ำเปล่าที่เตรียมไว้ต่างหากขึ้นจิบตบตา ก่อนจะรินของเหลวใสแจ๋วจากขวดนั้นใส่แก้วใบใหญ่แล้วยื่นส่งให้เขา "ดื่มรวดเดียวเลยนะคะพี่พล จะได้ออกฤทธิ์ไว ๆ!"
ณิชพลเห็นท่าทางเอาอกเอาใจผิดปกติประกอบกับความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน และไม่อยากเสียฟอร์มให้เด็กมันดูถูกว่าขี้ขลาด เขาจึงคว้าแก้วนั้นขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว!
อึก... อึก... แค่ก!
ทันทีที่ของเหลวไหลผ่านลำคอ รสชาติร้อนผ่าวราวกับไฟนรกแผดเผาตั้งแต่หลอดลมลงไปถึงกระเพาะอาหารก็พุ่งพล่านขึ้นมา กลิ่นฉุนกึกรุนแรงตีขึ้นจมูกจนวิศวกรหนุ่มถึงกับเบิกตากว้าง!
"นะ... นี่มัน... เหล้าขาวสี่สิบดีกรีนี่หว่า!" ณิชพลอุทานเสียงหลง สมองเริ่มหมุนติ้วทันทีเพราะปกติเขาเป็นคนคออ่อนมาก แถมยังดื่มเพียว ๆ เข้าไปเต็มแก้วใหญ่โดยไม่มีกับแกล้งรองท้อง!
"อุ๊ยตาย! สงสัยลุงยามจะหยิบขวดผิดแน่เลยค่ะพี่พล!" แบมแกล้งยกมือทาบอกทำหน้าตกใจสุดขีด แต่ดวงตากลับพราวระยับไปด้วยความสะใจ "แหม... แต่ไหน ๆ ก็ดื่มไปแล้ว อีกสักแก้วนะคะ จะได้หลับสบาย!"
ไม่รอให้คนตัวโตตั้งสติ แบมรีบฉวยโอกาสที่เขากำลังมึนงง รินเหล้าขาวเพียว ๆ ใส่แก้วแล้วยัดใส่มือเขาอีกหนึ่งแก้วใหญ่ พร้อมกับพูดจาหว่านล้อมจนณิชพลที่สติเริ่มเลือนรางเผลอยกดื่มตามเข้าไปอีกอึกใหญ่!
เพียงไม่ถึงสิบนาที ฤทธิ์ของสุรากลั่นพื้นบ้านดีกรีแรงก็สำแดงเดชอย่างสมบูรณ์แบบ วิศวกรหนุ่มมาดเข้มผู้แสนดุดันและทรงอิทธิพล บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำไปถึงใบหู ดวงตาคมกริบปรือปรอยแทบจะปิด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำจะค่อย ๆ โงนเงน แล้วฟุบหน้าลงไปนอนเมาพับสลบเหมือดคาโต๊ะทำงานกลางไซต์งานก่อสร้างอย่างหมดสภาพ!
ฟุ่บ... คร่อก...
แบมยืนกอดอกมองสภาพ "ทายาทเจ้าของบริษัทผู้ยิ่งใหญ่" ที่นอนน้ำลายยืดหมดท่าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจจนตัวโยน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปสภาพเมาแอ๋ของเขาเก็บไว้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ
"ฮ่า ๆ ๆ! เป็นไงล่ะคะคุณณิชพล! ฤทธิ์ของเด็กเมื่อวานซืน... คราวหน้าคราวหลังอย่ามาลองดีกับคนอย่าง อริสา อีกนะ ไม่งั้นจะได้นอนเมาพับยิ่งกว่านี้อีก!"
แบมยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากสำนักงานไซต์งานไป ปล่อยให้เสือร้ายจอมเผด็จการนอนหมดสภาพอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน!
أحدث فصل
ทาสรักนายช่าง ผุ้ชายแปลกหน้า
แสงแดดช่วงเที่ยงวันแผดเผาลงมาจนอากาศรอบไซต์งานก่อสร้าง ร้อนระอุราวกับเตาอบ แต่บรรยากาศที่ร้อนแรงอยู่แล้ว กลับต้องยิ่งลุกโชนเป็นไฟเข้าไปอีก เมื่อ อริสา หรือ แบม นักศึกษาสาวฝึกงานตัวแสบ ปรากฏตัวในชุดนักศึกษาที่วันนี้เธอกลับมาใส่กระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่าอวดเรียวขาเนียนสวยอีกครั้ง หลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืนก่อนมาหมาด ๆแม้ในใจจะยังรู้สึกเขินอายและแค้นเคืองกับ "จูบลงทัณฑ์" ของหัวหน้าวิศวกรจอมเผด็จการคนนั้น แต่นิสัยไม่ยอมคนก็ทำให้แบมเลือกที่จะแต่งตัวสวยเชิดใส่หน้าเขาเหมือนเดิม เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้หวาดกลัวอำนาจมืดของเขาเลยสักนิด!ช่วงพักเที่ยง แบมเดินถือเอกสารสรุปยอดวัสดุก่อสร้างออกมาจากห้องทำงานเพื่อเอาไปส่งที่โกดังกลาง ทว่าระหว่างทาง เธอก็ต้องหยุดเดินเมื่อมีเสียงคุ้นเคยดังทักขึ้น"อ้าว... แบม!"ร่างสูงโปร่งของ กรณ์ หนุ่มหล่อเดือนคณะการจัดการเพื่อนร่วมรุ่นปีเดียวกัน ก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส กรณ์ถือวิสาสะแวะมาหาแบมที่ไซต์งานโดยอ้างว่าเอาเอกสารสำคัญเรื่องโปรเจกต์จบมาฝากให้พอดี และถือโ
ทาสรักนายช่าง จูบแรก
ภายในสำนักงานไซต์งานชั่วคราวที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากหลอดไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับร่างสูงใหญ่ที่ฟุบหน้าลงไปนอนนิ่งสนิทบนโต๊ะทำงาน อริสา หรือ แบม ยืนถือโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปหลักฐานรอยยิ้มเยาะด้วยความสะใจคิดว่าทายาทเจ้าของบริษัทผู้แสนเผด็จการจะพ่ายแพ้ต่อฤทธิ์เหล้าขาวของเธอซะแล้ว"หึ! สมน้ำหน้า... อยากมาแกล้งฉันดีนัก เจอฤทธิ์เหล้าขาวร้อยปีเข้าไป ถึงกับหลับเป็นตายเลยสิคุณณิชพล!" แบมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อ เตรียมจะหันหลังเดินกลับหอพักด้วยความโล่งใจทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินพ้นโต๊ะทำงานหมับ!มือหนาใหญ่ที่ควรจะไร้เรี่ยวแรง กลับพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้อย่างรวดเร็วราวกับคีมเหล็ก!"ว้าย!" แบมอุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อร่างสูงใหญ่ที่ควรจะนอนสับปะหงกเมื่อครู่ กลับผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา กลับมีแววตาวาวโรจน์และเจ้าเล่ห์เพทุบายฉายชัดเจน ไม่มีร่องรอยของคนเมาพับไร้สติหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!
ทาสรักนายช่าง แผนมอมเหล้าขาว
หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายกลางไซต์งานเมื่อวาน แบมกลับมาถึงหอพักด้วยสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นปูน แต่สิ่งที่ติดค้างอยู่ในหัวของนักศึกษาสาวปี 4 คณะการจัดการกลับไม่ใช่ความกลัว... ทว่าเป็นความสงสัยที่อัดแน่นจนแทบระเบิด!ผู้ชายคนนั้น... ณิชพล หรือ พี่พล วิศวกรหนุ่มแบดบอยเจ้าของรอยสักครึ่งแขนขวาที่ทั้งดุ ทั้งเผด็จการ และกล้าออกคำสั่งเฉียบขาดกับคนทั้งไซต์งานราวกับเป็นเจ้าชีวิต ทำไมคนงานระดับหัวหน้าโฟร์แมนอย่างพี่เติ้ลถึงได้เกรงอกเกรงใจเขานัก ทั้งที่ตำแหน่งในป้ายชื่อก็เป็นแค่หัวหน้าวิศวกรประจำโครงการ?เช้าวันรุ่งขึ้น แบมจึงตัดสินใจเปิดปฏิบัติการนักสืบจำเป็น เธอซื้อน้ำอัดลมเย็นเจี๊ยบและขนมถุงใหญ่ไปตีซี้กับกลุ่มพี่ ๆ ช่างก่อสร้างและโฟร์แมนรุ่นเก๋าที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ร่มไม้ช่วงพักเบรกสาย"พี่สมชายคะ... แบมถามอะไรหน่อยสิคะ" แบมเปิดฉากด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย พลางส่งกระป๋องน้ำอัดลมเย็น ๆ ให้โฟร์แมนวัยกลางคนอย่างเอาอกเอาใจ "คือ... พี่พลเนี่ย เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับผู้บริหารหรือเปล่าคะ ทำไมดูมีอำนาจสั่งการคนทั้งไซต์ได้ขนาดนี้
ทาสรักนายช่าง อันตรายในไซต์งาน
ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในไซต์งานก่อสร้าง ยังคงอบอวลไปด้วยความร้อนระอุและเสียงเครื่องจักรที่ทำงานกันอย่างต่อเนื่อง อริสา หรือ แบม ในชุดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงและหมวกนิรภัยสีขาว กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ถือม้วนแบบแปลนสถาปัตยกรรมกางออกตรวจสอบความเรียบร้อยของโครงสร้างเสาปูนบริเวณโซน C อย่างตั้งอกตั้งใจแม้เมื่อเช้าเธอจะเพิ่งผ่านศึกหนักเรื่องกาแฟน้ำตาลทรายแดงกับวิศวกรหนุ่มจอมโหดมาหมาด ๆ แต่ความที่เป็นคนหัวรั้นและถือศักดิ์ศรีค้ำคอ แบมจึงไม่อยากให้ใครมาสบประมาทได้ว่าเธอดีแต่ปาก เธอตั้งใจเดินตรวจงานด้วยตัวเองทุกซอกทุกมุมเพื่อเก็บข้อมูลมาทำรายงานส่งฝึกงานแบบไม่มีที่ติตึง! แกร๊ก... โครม!ในจังหวะที่แบมกำลังก้าวเท้าเดินผ่านโครงสร้างนั่งร้านเหล็กชั่วคราวชั้นสองที่กำลังติดตั้ง จู่ ๆ เสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นเหนือหัว ตามมาด้วยเสียงเศษไม้ขนาดใหญ่และอุปกรณ์เหล็กข้ออ้อยน้ำหนักหลายกิโลกรัมร่วงหล่นลงมาจากที่สูงดิ่งตรงลงมายังจุดที่เธอยืนอยู่พอดี!"ระวัง!!"เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความตกใจ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ ณิชพล ที่ยืนคอยจับตาดูความปลอดภัยของเธออยู่ห่าง ๆ (เพราะความเป็นห่วงแบบซึน
ทาสรักนายช่าง กาแฟล้างแค้น
แสงแดดเช้าตรู่วันใหม่สาดส่องลงมากระทบกับโครงสร้างเหล็กสีส้มของไซต์งานก่อสร้าง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานชั่วคราวของหัวหน้าวิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศเลยสักนิด เมื่อ ณิชพล นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้า ดวงตาคมกริบจดจ้องมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงสลับกับประตูห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อวานนี้ภาพที่ยัยเด็กฝึกงานตัวแสบไปยืนออดอ้อนอย่างสนิทสนมกับ "พี่เติ้ล" โฟว์แมนหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดจนนอนไม่หลับทั้งคืน วันนี้แหละ... เขาจะใช้สิทธิ์ความเป็นหัวหน้างานจัดการดัดนิสัยเด็กปากเก่งคนนี้ให้เข็ดหลาบเสียหน่อย!ก๊อก ๆ ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก ปรากฏร่างของ อริสา หรือ แบม ที่วันนี้เปลี่ยนมาใส่กางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงและเสื้อยืดพับแขนทะมัดทะแมง แต่ใบหน้าสวยยังคงเชิดขึ้นด้วยความพยศ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ"มีอะไรคะถึงเรียกฉันมาแต่เช้า?" เสียงหวานเอ่ยถามห้วน ๆ ด้วยความระแวงณิชพลวางปากกาในมือลง ช้อนสายตาขึ้นมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนช
ทาสรักนายช่าง รับน้องหน้างาน
ใบหน้าหวานของอริสาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตตวัดมองวิศวกรหนุ่มแบดบอยหัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเจ็บจี๊ดกับคำดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ แต่คนอย่างแบม... ยิ่งโดนดูถูก ยิ่งต้องเอาชนะ!"ฉันไม่ได้มาอ่อยผู้ชาย และไม่ได้มาเล่น ๆ ค่ะ!" แบมเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "ถ้าพี่คิดว่าเด็กฝึกงานอย่างฉันมันไร้สมองนัก ก็เชิญดูผลงานของฉันได้เลยค่ะ!"ณิชพลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีเด็กฝึกงานหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขากลางไซต์งานแบบนี้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา รอยสักครึ่งแขนขวาขยับตามจังหวะที่เขายกมือขึ้นกอดอก"ดี... ปากเก่งแบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย" ณิชพลแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปหยิบแฟ้มเอกสารหนาเตอะกองโตบนโต๊ะทำงานสนามมากระแทกลงตรงหน้าเธอ "ในเมื่อมั่นใจนัก ก็เอาเอกสารพวกนี้ไปเช็กสต็อกเหล็กเส้นและอุปกรณ์ก่อสร้างทั้งหมดในโซน B กลางแดดเปรี้ยง ๆ นี่ซะ! ไม่มีสิทธิพิเศษ ไม่มีคนช่วย และถ้าเช็กพลาดแม้แต่รายการเดียว... เธอเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสมหัวกลับมหาวิทยาลัยได้เลย!"แบมก้ม
