รับน้องหน้างาน

ใบหน้าหวานของอริสาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตตวัดมองวิศวกรหนุ่มแบดบอยหัวจรดเท้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเจ็บจี๊ดกับคำดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ แต่คนอย่างแบม... ยิ่งโดนดูถูก ยิ่งต้องเอาชนะ!

"ฉันไม่ได้มาอ่อยผู้ชาย และไม่ได้มาเล่น ๆ ค่ะ!" แบมเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "ถ้าพี่คิดว่าเด็กฝึกงานอย่างฉันมันไร้สมองนัก ก็เชิญดูผลงานของฉันได้เลยค่ะ!"

ณิชพลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีเด็กฝึกงานหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขากลางไซต์งานแบบนี้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา รอยสักครึ่งแขนขวาขยับตามจังหวะที่เขายกมือขึ้นกอดอก

"ดี... ปากเก่งแบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย" ณิชพลแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปหยิบแฟ้มเอกสารหนาเตอะกองโตบนโต๊ะทำงานสนามมากระแทกลงตรงหน้าเธอ "ในเมื่อมั่นใจนัก ก็เอาเอกสารพวกนี้ไปเช็กสต็อกเหล็กเส้นและอุปกรณ์ก่อสร้างทั้งหมดในโซน B กลางแดดเปรี้ยง ๆ นี่ซะ! ไม่มีสิทธิพิเศษ ไม่มีคนช่วย และถ้าเช็กพลาดแม้แต่รายการเดียว... เธอเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสมหัวกลับมหาวิทยาลัยได้เลย!"

แบมก้มมองกองแฟ้มหนาหนักสลับกับมองออกไปนอกร่มเงา แสงแดดเดือนเมษายนแผดเผาลงมาจนพื้นคอนกรีตแทบละลาย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนน มือเรียวยื่นไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นมากอดไว้แน่น กัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด

"ก็ได้ค่ะ! แล้วคอยดูว่าคนอย่าง แบม อริสา จะทำมันให้ดู!"

พูดจบทิ้งท้ายด้วยสายตาท้าทาย ก่อนจะหันหลังเดินต้วมเตี้ยมตรงดิ่งไปยังลานเก็บเหล็กกลางแจ้งทันที โดยไม่รู้เลยว่าก้าวแรกที่เดินออกไปคือนรกบนดินดี ๆ นี่เอง!

ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง แบมที่สวมหมวกนิรภัยใบใหญ่เกินหัวกำลังเดินลากสังขารอยู่กลางลานเหล็ก เหงื่อเม็ดโตผุดพรายไหลอาบกรอบหน้าสวย เมคอัพที่บรรจงแต่งมาตั้งแต่เช้าเริ่มเยิ้มหลุดร่อน เสื้อนิสิตตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลัง รองเท้าคัทชูส้นสูงที่ผิดระเบียบสถานที่เริ่มกัดเท้าจนเธอระบมไปหมด

ไอ้บ้าวิศวกร! ไอ้ผู้ชายใจร้าย! ไอ้คนซาดิสต์! เกิดมาชาติหน้าขอให้แกเป็นเม่นไม่มีขน!

แบมบ่นงับ ๆ ในใจอย่างเจ็บใจ มือข้างหนึ่งถือปากกาจดข้อมูลยิก ๆ มือข้างหนึ่งปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยความหงุดหงิด เธอต้องเดินนับเหล็กเส้นนับร้อย ๆ เส้นท่ามกลางไอแดดที่ร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นจนปวดหัวไปหมด

ทว่า... ในห้องกระจกแอร์เย็นฉ่ำชั้นสองของสำนักงานไซต์งาน ณิชพลกำลังยืนกอดอกจ้องมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด ร่างสูงจดจ้องร่างบางที่กำลังเดินกะโผลกกะเผลกกลางแดดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ตอนแรกเขากะจะทรมานให้เธอยอมแพ้แล้ววิ่งร้องไห้กลับบ้านไปเอง แต่ภาพที่เห็นเธอยังกัดฟันสู้ไม่ถอย ทำให้รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว... ดื้อชะมัด...

แต่เกมนี้ คนอย่างแบมไม่มีวันยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาแกงอยู่ฝ่ายเดียวแน่ ๆ!

ในเมื่อสั่งห้ามใช้คนช่วย... แต่เธอไม่ได้บอกนี่นาว่าห้าม "ใช้เสน่ห์" ให้คนอื่นมาช่วยฟรี ๆ!

แบมแกล้งทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บริเวณกองเหล็กเส้นใหญ่ ทำทีเป็นหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนและส่งเสียงครางฮือเบา ๆ อย่างน่าสงสารไปทาง 'พี่เติ้ล' ผู้ช่วยวิศวกรหนุ่มหน้าตาดีอัธยาศัยดีประจำไซต์ ที่เดินตรวจงานผ่านมาพอดี

"อุ๊ย... พี่คะ ช่วยหนูด้วยค่ะ... แดดแรงจนหนูจะทนไม่ไหวแล้ว หน้ามืดไปหมดเลยค่ะ" แบมช้อนสายตากลมโตขึ้นมองอย่างออดอ้อน พร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ ส่งรอยยิ้มหวานหยดที่ดาเมจพุ่งกระฉูด

พี่เติ้ลเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้ามาประคองทันทีด้วยความตกใจและเป็นห่วง "น้องแบม! ไหวไหมครับนั่น หน้าซีดหมดแล้ว มา ๆ เดี๋ยวพี่ช่วยนับสต็อกเหล็กชุดนี้ให้เองครับ นั่งพักตรงร่มตรงนี้ก่อนนะ"

"ขอบคุณมากนะคะพี่ พี่ชื่ออะไรคะ” แบมแกล้งพูดเสียงหวานจ๋อย แถมยังส่งยิ้มหวานเยิ้มพิมพ์ใจซึ้งน้ำใจจนพี่เติ้ลหน้าแดงแปหลงกลเคลิ้มตามทันที

“พี่ชื่อ พี่เติ้ลครับ เป็นโฟว์แมนที่นี่ครับ” เติ้ลเอ่ยออกมาอย่างเป็นมิตรกับหญิงสาว

“พี่เติ้ลใจดีกับหนูที่สุดเลย..." แบมยังคงแกล้งพูดเสียงหวานจ๋อย

และภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนั้น... ถูกฉายชัดเจนผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ในห้องทำงานของณิชพลทุกกระเบียดนิ้ว!

รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของวิศวกรหนุ่ม หุบฉับลงในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงและโทสะที่พุ่งทะยาน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ยัยเด็กนี่! สั่งให้มาทำงานกลางแดด แต่มันกลับไปอ่อยโฟว์แมนกูหน้าตาเฉยแถมออดอ้อนซะน่าหมั่นไส้!

ณิชพลกระแทกแก้วกาแฟในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุดันจ้องเขม็งไปยังหน้าจอมอนิเตอร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

กล้ามากนะอริสา... กล้าท้าทายอำนาจเสืออย่างฉันเหรอ? เดี๋ยวเธอได้เจอดีแน่!