จูบแรก

ภายในสำนักงานไซต์งานชั่วคราวที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากหลอดไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับร่างสูงใหญ่ที่ฟุบหน้าลงไปนอนนิ่งสนิทบนโต๊ะทำงาน อริสา หรือ แบม ยืนถือโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปหลักฐานรอยยิ้มเยาะด้วยความสะใจคิดว่าทายาทเจ้าของบริษัทผู้แสนเผด็จการจะพ่ายแพ้ต่อฤทธิ์เหล้าขาวของเธอซะแล้ว

"หึ! สมน้ำหน้า... อยากมาแกล้งฉันดีนัก เจอฤทธิ์เหล้าขาวร้อยปีเข้าไป ถึงกับหลับเป็นตายเลยสิคุณณิชพล!" แบมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อ เตรียมจะหันหลังเดินกลับหอพักด้วยความโล่งใจ

ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินพ้นโต๊ะทำงาน

หมับ!

มือหนาใหญ่ที่ควรจะไร้เรี่ยวแรง กลับพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้อย่างรวดเร็วราวกับคีมเหล็ก!

"ว้าย!" แบมอุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อร่างสูงใหญ่ที่ควรจะนอนสับปะหงกเมื่อครู่ กลับผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา กลับมีแววตาวาวโรจน์และเจ้าเล่ห์เพทุบายฉายชัดเจน ไม่มีร่องรอยของคนเมาพับไร้สติหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!

"ทะ... ทำไมพี่ถึง..." แบมหน้าซีดเผือด รู้ตัวทันทีว่าตกหลุมพรางของเสือร้ายเข้าเต็มเปา "ปล่อยฉันนะ! ไหนบอกว่าเมาไง!"

ณิชพลไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม แรงกดดันจากความเป็นผู้ชายตัวโตทำเอาแบมต้องถอยหลังกรูจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับบานประตูกระจกห้องทำงานอย่างจังหนีไปไหนไม่ได้

"เมาเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา "ถ้าฉันไม่แกล้งทำเป็นเมาตามแผนตื้น ๆ ของเธอ... ฉันจะรู้เหรอว่ายัยเด็กแสบอย่างเธอจะกล้าอาจหาญถึงขนาดมอมเหล้าหัวหน้าตัวเองแบบนี้?"

"ฉัน... ฉันเปล่าทำนะ!" แบมเถียงเสียงสั่น หลบสายตาดุดันที่มองตรงมา แต่ร่างกายกลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก

"ยังจะปากแข็งอีกเหรออริสา..."

ณิชพลวางมือข้างหนึ่งค้ำยันประตูกลักกั้นทางหนีของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดติดแผงอกแกร่ง บรรยากาศในห้องแคบ ๆ คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของวิศวกรหนุ่ม หัวใจดวงน้อยของแบมเต้นระรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความพยศเมื่อครู่เริ่มสลายหายไปเมื่อใบหน้าคมเข้มของพี่พลโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อย ๆ จนหน้าผากแทบจะชนกัน

"ปะ... ปล่อยนะ พี่พล! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" แบมพยายามส่งเสียงด่าทอและใช้มือผลักอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่าและไร้เรี่ยวแรงลงทุกที

ณิชพลไม่เปิดโอกาสให้ริมฝีปากคู่นั้นได้เอ่ยคำพูดต่อรองอะไรอีกต่อไป ร่างสูงกดริมฝีปากหนาร้อนระอุลงปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ!

ภายในสำนักงานไซต์งานชั่วคราวที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากหลอดไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับร่างสูงใหญ่ที่ฟุบหน้าลงไปนอนนิ่งสนิทบนโต๊ะทำงาน อริสา หรือ แบม ยืนถือโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปหลักฐานรอยยิ้มเยาะด้วยความสะใจคิดว่าทายาทเจ้าของบริษัทผู้แสนเผด็จการจะพ่ายแพ้ต่อฤทธิ์เหล้าขาวของเธอซะแล้ว

"หึ! สมน้ำหน้า... อยากมาแกล้งฉันดีนัก เจอฤทธิ์เหล้าขาวร้อยปีเข้าไป ถึงกับหลับเป็นตายเลยสิคุณณิชพล!" แบมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อ เตรียมจะหันหลังเดินกลับหอพักด้วยความโล่งใจ

ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินพ้นโต๊ะทำงาน

หมับ!

มือหนาใหญ่ที่ควรจะไร้เรี่ยวแรง กลับพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้อย่างรวดเร็วราวกับคีมเหล็ก!

"ว้าย!" แบมอุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อร่างสูงใหญ่ที่ควรจะนอนสับปะหงกเมื่อครู่ กลับผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา กลับมีแววตาวาวโรจน์และเจ้าเล่ห์เพทุบายฉายชัดเจน ไม่มีร่องรอยของคนเมาพับไร้สติหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!

"ทะ... ทำไมพี่ถึง..." แบมหน้าซีดเผือด รู้ตัวทันทีว่าตกหลุมพรางของเสือร้ายเข้าเต็มเปา "ปล่อยฉันนะ! ไหนบอกว่าเมาไง!"

ณิชพลไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม แรงกดดันจากความเป็นผู้ชายตัวโตทำเอาแบมต้องถอยหลังกรูจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับบานประตูกระจกห้องทำงานอย่างจังหนีไปไหนไม่ได้

"เมาเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา "ถ้าฉันไม่แกล้งทำเป็นเมาตามแผนตื้น ๆ ของเธอ... ฉันจะรู้เหรอว่ายัยเด็กแสบอย่างเธอจะกล้าอาจหาญถึงขนาดมอมเหล้าหัวหน้าตัวเองแบบนี้?"

"ฉัน... ฉันเปล่าทำนะ!" แบมเถียงเสียงสั่น หลบสายตาดุดันที่มองตรงมา แต่ร่างกายกลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก

"ยังจะปากแข็งอีกเหรออริสา..."

ณิชพลวางมือข้างหนึ่งค้ำยันประตูกลักกั้นทางหนีของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดติดแผงอกแกร่ง บรรยากาศในห้องแคบ ๆ คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของวิศวกรหนุ่ม หัวใจดวงน้อยของแบมเต้นระรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความพยศเมื่อครู่เริ่มสลายหายไปเมื่อใบหน้าคมเข้มของพี่พลโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อย ๆ จนหน้าผากแทบจะชนกัน

"ปะ... ปล่อยนะ พี่พล! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" แบมพยายามส่งเสียงด่าทอและใช้มือผลักอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่าและไร้เรี่ยวแรงลงทุกที

ณิชพลไม่เปิดโอกาสให้ริมฝีปากคู่นั้นได้เอ่ยคำพูดต่อรองอะไรอีกต่อไป ร่างสูงกดริมฝีปากหนาร้อนระอุลงปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ!

อื้อ...!

แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด รสจูบแรกทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจราวกับต้องการจะลงทัณฑ์ความพยศและความแสบสันต์ของเธอในคราวเดียว ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนจนแบมแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กระดมทุบตีไปที่แผงอกแกร่งเพื่อประท้วงและขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของวิศวกรหนุ่มร่างกำยำได้

สัมผัสวาบหวามที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาทำให้เรี่ยวแรงของแบมเริ่มละลายหายไปทีละน้อย จากการทุบตีขัดขืน มือบางที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนมาจิกกำเสื้อของเขาแน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายอ่อนระทวยคาอกแกร่งด้วยความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันทรงพลังที่เขาหยิบยื่นให้

เนิ่นนานกว่าณิชพลจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขายกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นภาพเด็กสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อ ใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจรวยรินรดอกแกร่งของเขาด้วยความเหนื่อยอ่อนและสติหลุดลอย

ณิชพลก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำ และทรงพลังจนคนฟังสะท้านไปถึงกระดูกดำ

"นี่คือบทลงโทษคนถือดี... จำไว้ว่าอย่ามาลองดีกับฉันอีก... ไม่งั้นครั้งหน้า... ฉันจะไม่จูบเฉย ๆ แน่"

คำขู่คาดโทษทำเอาแบมหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความคับแค้นใจปะปนกับความเขินอายที่พุ่งทะยานจนแทบระเบิด แต่ทำได้เพียงส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาด้วยความหมั่นไส้สุดขีด

อื้อ...!

แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด รสจูบแรกทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจราวกับต้องการจะลงทัณฑ์ความพยศและความแสบสันต์ของเธอในคราวเดียว ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนจนแบมแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กระดมทุบตีไปที่แผงอกแกร่งเพื่อประท้วงและขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของวิศวกรหนุ่มร่างกำยำได้

สัมผัสวาบหวามที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาทำให้เรี่ยวแรงของแบมเริ่มละลายหายไปทีละน้อย จากการทุบตีขัดขืน มือบางที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนมาจิกกำเสื้อของเขาแน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายอ่อนระทวยคาอกแกร่งด้วยความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันทรงพลังที่เขาหยิบยื่นให้

เนิ่นนานกว่าณิชพลจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขายกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นภาพเด็กสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อ ใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจรวยรินรดอกแกร่งของเขาด้วยความเหนื่อยอ่อนและสติหลุดลอย

ณิชพลก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำ และทรงพลังจนคนฟังสะท้านไปถึงกระดูกดำ

"นี่คือบทลงโทษคนถือดี... จำไว้ว่าอย่ามาลองดีกับฉันอีก... ไม่งั้นครั้งหน้า... ฉันจะไม่จูบเฉย ๆ แน่"

คำขู่คาดโทษทำเอาแบมหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความคับแค้นใจปะปนกับความเขินอายที่พุ่งทะยานจนแทบระเบิด แต่ทำได้เพียงส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาด้วยความหมั่นไส้สุดขีด