อันตรายในไซต์งาน

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในไซต์งานก่อสร้าง ยังคงอบอวลไปด้วยความร้อนระอุและเสียงเครื่องจักรที่ทำงานกันอย่างต่อเนื่อง อริสา หรือ แบม ในชุดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงและหมวกนิรภัยสีขาว กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ถือม้วนแบบแปลนสถาปัตยกรรมกางออกตรวจสอบความเรียบร้อยของโครงสร้างเสาปูนบริเวณโซน C อย่างตั้งอกตั้งใจ

แม้เมื่อเช้าเธอจะเพิ่งผ่านศึกหนักเรื่องกาแฟน้ำตาลทรายแดงกับวิศวกรหนุ่มจอมโหดมาหมาด ๆ แต่ความที่เป็นคนหัวรั้นและถือศักดิ์ศรีค้ำคอ แบมจึงไม่อยากให้ใครมาสบประมาทได้ว่าเธอดีแต่ปาก เธอตั้งใจเดินตรวจงานด้วยตัวเองทุกซอกทุกมุมเพื่อเก็บข้อมูลมาทำรายงานส่งฝึกงานแบบไม่มีที่ติ

ตึง! แกร๊ก... โครม!

ในจังหวะที่แบมกำลังก้าวเท้าเดินผ่านโครงสร้างนั่งร้านเหล็กชั่วคราวชั้นสองที่กำลังติดตั้ง จู่ ๆ เสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นเหนือหัว ตามมาด้วยเสียงเศษไม้ขนาดใหญ่และอุปกรณ์เหล็กข้ออ้อยน้ำหนักหลายกิโลกรัมร่วงหล่นลงมาจากที่สูงดิ่งตรงลงมายังจุดที่เธอยืนอยู่พอดี!

"ระวัง!!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความตกใจ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ ณิชพล ที่ยืนคอยจับตาดูความปลอดภัยของเธออยู่ห่าง ๆ (เพราะความเป็นห่วงแบบซึน ๆ กลัวว่าเด็กดื้อจะซุ่มซ่ามจนเกิดอันตราย) พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาร์

พรึบ! หมับ!

ณิชพลคว้าหมับเข้าที่เอวบางของแบมแล้วออกแรงกระชากสุดแรงเกิด ดึงร่างของเธอกลิ้งหลบพ้นรัศมีของเศษไม้และเหล็กที่ร่วงลงมาฟาดพื้นเสียงดังสนั่นฝุ่นตลบอบอวลได้อย่างฉิวเฉียด ชนิดที่ว่าเฉียดหัวเธอไปแค่คืบเดียวเท่านั้น!

ตุบ!

แรงเหวี่ยงจากการพุ่งตัวทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นปูนซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบ แบมถูกร่างหนาหนักของณิชพลโอบกอดทับลงมาปกป้องไว้ใต้ร่างของเขาอย่างมิดชิด แผ่นอกแกร่งภายใต้เสื้อยืดแขนสั้นสีดำที่มีรอยสักครึ่งแขนขวาแนบชิดติดกับแผ่นหลังและร่างบางของเธอ

หัวใจดวงน้อยของแบมเต้นระรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกจากสัมผัสแนบชิด ใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่อใบหน้าของเธอแนบลงไปซบกับแผงอกแกร่งที่มีกล้ามเนื้อแน่นหนาและรอยสักเท่ ๆ ของเขา กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยเข้าจมูกจนสมองอื้ออึงไปหมด

ส่วนณิชพลเอง... ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึกเมื่อร่างนุ่มนิ่มของเด็กสาวอยู่ในอ้อมแขน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ระคนความโล่งใจ เขาก้มมองสำรวจคนใต้ร่างด้วยความรวดเร็ว ตรวจดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

"เป็นอะไรไหมวะ?!" ณิชพลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยและร้อนรน

แบมกะพริบตาปริบ ๆ ตั้งสติได้ก็รีบดันอกแกร่งของเขาออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอายปะปนกับความตกใจ แต่เพราะศักดิ์ศรีและความปากเก่งที่มี เธอจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เชิดหน้าขึ้นแล้วปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าตัวเองกลบเกลื่อนความหวั่นไหว

"ข... ขอบคุณค่ะที่ช่วย" แบมเอ่ยขอบคุณเสียงเบาหวิวแบบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก

ทันทีที่ได้ยินคำขอบคุณ ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ของณิชพลก็มลายหายไป พลีชีพเปลี่ยนเป็นไฟโทสะที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่เมื่อเห็นว่าเธอยังมีหน้ามานั่งทำปากเก่ง ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งตัวยืนค้ำหัวแล้วระเบิดอารมณ์ดุด่าใส่เธอทันทีด้วยความโมโหที่เธอไม่รู้จักระมัดระวังตัว!

"เธอเล่นบ้าอะไรของเธอฮะอริสา! เดินประสาอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ! รู้ตัวไหมว่าถ้าฉันคว้าตัวเธอไม่ทันเมื่อกี้ หัวเธอคงแตกหรือโดนเหล็กเสียบคาที่ไปแล้วนะ!" เสียงทุ้มดังก้องตวาดลั่นไซต์งานจนคนงานแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว "เก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่รู้จักระวังตัววะ!"

แบมที่เพิ่งรอดตายมาหมาด ๆ แทนที่จะสำนึกผิด กลับของขึ้นตาสว่างวาบเมื่อโดนด่ากราดใส่หน้าต่อหน้าคนอื่น ความกลัวเมื่อครู่หายวับไปกับตา เธอลุกพรวดขึ้นยืนเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่มตัวโตทันที ดวงตากลมโตถลึงมองกลับอย่างไม่ยอมคน

"นี่! จะมาตระคอกใส่ฉันทำไมเล่า!" แบมเถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าสวยง้ำงอด้วยความไม่พอใจ "ฉันเดินดูแบบแปลนตามหน้าที่ของฉันดี ๆ ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าอยู่ดี ๆ เพดานหรือโครงสร้างข้างบนมันจะพังถล่มลงมาเกือบฆ่าฉันตาย!"

"ก็เพราะมันเป็นพื้นที่ก่อสร้างไงเล่า! ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ทำไมไม่แหงนมองข้างบนบ้าง!" ณิชพลเถียงกลับเสียงดังไม่แพ้กัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโมโหที่เธอยังเถียงฉอด ๆ

"ถ้ามาตรฐานความปลอดภัยของบริษัทพี่มันดีจริง ๆ เศษเหล็กกับไม้บ้า ๆ นั่นมันจะร่วงลงมาเกือบฆ่าคนอื่นเหรอคะ!" แบมลอยหน้าลอยตาตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือน "อย่ามาโยนความผิดให้ฉันคนเดียวเลยค่ะพี่พล! ตัวเองเป็นถึงหัวหน้าวิศวกรและทายาทเจ้าของบริษัทแท้ ๆ แต่ปล่อยให้ไซต์งานมีจุดอันตรายแบบนี้... แบบนี้เขาเรียกว่า 'ไร้มาตรฐาน' ต่างหากล่ะ!"

กึก!

"...ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว... ขอตัวไปทำงาน 'ที่มีมาตรฐาน' ของฉันต่อก่อนนะคะ!"

พูดจบ แบมก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินหนีฉับ ๆ ทิ้งให้ณิชพลยืนกำหมัดแน่น ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก

คำว่า "ไซต์งานไม่มีมาตรฐาน" จากปากยัยเด็กฝึกงานเมื่อครู่ เหมือนมีค้อนปอนด์ยักษ์มาทุบเข้าที่กลางอกอย่างจัง! สำหรับณิชพลแล้ว บริษัทรับเหมาก่อสร้างแห่งนี้คือหยาดเหงื่อและชื่อเสียงที่ครอบครัวสร้างสมมานาน และเขาเองก็ทุ่มเทตรวจตราความปลอดภัยด้วยความเข้มงวดมาตลอด แต่กลับโดนเด็กเมื่อวานซืนที่ใส่กระโปรงสั้นเดินซุ่มซ่ามมาด่าว่าไร้มาตรฐานเนี่ยนะ?!

เส้นเลือดที่ขมับของวิศวกรหนุ่มปูดโปนขึ้นมาทันที ความโกรธระลอกใหม่พุ่งทะยานจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นจุณ

"ยัยเด็กปากดี... กล้าดียังไงมาหาว่าบริษัทฉันไร้มาตรฐานวะ!"

ณิชพลคำรามลอดไรฟันด้วยความโมโหจัด มองตามแผ่นหลังบางที่เดินเชิดหน้าหนีไปด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ... ให้ตายสิอริสา! เธอมันคือภัยพิบัติหมายเลขหนึ่ง และเป็นคนแรกที่กล้าหยามหน้าฉันขนาดนี้!