ผุ้ชายแปลกหน้า

แสงแดดช่วงเที่ยงวันแผดเผาลงมาจนอากาศรอบไซต์งานก่อสร้าง ร้อนระอุราวกับเตาอบ แต่บรรยากาศที่ร้อนแรงอยู่แล้ว กลับต้องยิ่งลุกโชนเป็นไฟเข้าไปอีก เมื่อ อริสา หรือ แบม นักศึกษาสาวฝึกงานตัวแสบ ปรากฏตัวในชุดนักศึกษาที่วันนี้เธอกลับมาใส่กระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่าอวดเรียวขาเนียนสวยอีกครั้ง หลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืนก่อนมาหมาด ๆ

แม้ในใจจะยังรู้สึกเขินอายและแค้นเคืองกับ "จูบลงทัณฑ์" ของหัวหน้าวิศวกรจอมเผด็จการคนนั้น แต่นิสัยไม่ยอมคนก็ทำให้แบมเลือกที่จะแต่งตัวสวยเชิดใส่หน้าเขาเหมือนเดิม เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้หวาดกลัวอำนาจมืดของเขาเลยสักนิด!

ช่วงพักเที่ยง แบมเดินถือเอกสารสรุปยอดวัสดุก่อสร้างออกมาจากห้องทำงานเพื่อเอาไปส่งที่โกดังกลาง ทว่าระหว่างทาง เธอก็ต้องหยุดเดินเมื่อมีเสียงคุ้นเคยดังทักขึ้น

"อ้าว... แบม!"

ร่างสูงโปร่งของ กรณ์ หนุ่มหล่อเดือนคณะการจัดการเพื่อนร่วมรุ่นปีเดียวกัน ก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส กรณ์ถือวิสาสะแวะมาหาแบมที่ไซต์งานโดยอ้างว่าเอาเอกสารสำคัญเรื่องโปรเจกต์จบมาฝากให้พอดี และถือโอกาสชวนเธอไปกินข้าวเที่ยงร้านอาหารแอร์ฉ่ำนอกไซต์งานด้วยท่าทางสนิทสนมเป็นกันเอง

"บังเอิญจังเลยแบม อาจารย์ปรึกษาฝากเอกสารเล่มนี้มาให้เธอพอดี ฉันผ่านมาแถวนี้เลยแวะเอามาให้... เที่ยงนี้ไปกินชาบูร้านโปรดหน้าปากซอยกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง!" กรณ์เอ่ยชวนพร้อมกับยื่นมือไปจับแขนเรียวของแบมเบา ๆ อย่างคุ้นเคย พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยด

แบมยิ้มรับด้วยความยินดีเพราะกำลังหิวโซพอดี "จริงเหรอกรณ์ ดีจังเลย ฉันกำลังหิวพอดี งั้นไปกัน..."

"ปล่อยมือออกจากแขนเด็กฝึกงานของฉันเดี๋ยวนี้!"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แผดก้องขึ้นด้วยโทสะ ทำเอาบทสนทนาระหว่างแบมและกรณ์ต้องสะะดุดกึกทันที!

ทั้งคู่หันไปมองตามต้นเสียง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ของ ณิชพล หรือ พี่พล ที่กำลังก้าวเท้ายาว ๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์จ้องเขม็งไปยังมือของกรณ์ที่ยังจับแขนแบมอยู่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รอยสักครึ่งแขนขวาขยับเกร็งตามจังหวะที่เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสมองโดยไม่รู้ตัว

ณิชพลเดินมาถึงก็กระชากแขนของแบมให้หลุดจากการเกาะกุมของกรณ์ทันที แล้วดึงร่างบางให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกแกร่งของตัวเอง แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

กรณ์หน้าเหวอด้วยความงุนงงและตกใจกับท่าทางคุกคามของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ "เอ่อ... คุณเป็นใครครับ? แล้วมาดึงตัวแบมทำไม?"

ณิชพลแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหนวดเคราจาง ๆ เขากวาดสายตามองสำรวจกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ... แต่ที่นี่คือ 'ไซต์งานก่อสร้างของฉัน' และผู้หญิงคนนี้... ก็เป็นนักศึกษาฝึกงานในความดูแลของฉัน!" ณิชพลเน้นเสียงทีละคำอย่างทรงอิทธิพล "ส่วนนาย... เป็นใครมาจากไหน ถึงกล้ามาเดินพล่านจีบเด็กฝึกงานในเวลางานฮะ?!"

"เอ่อ ผมเป็นเพื่อน..." กรณ์พยายามจะอธิบาย

"ฉันไม่สนใจว่านายจะเป็นอะไรกับเธอ!" ณิชพลตัดบทอย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงเฉียบขาดและดุดันจนกรณ์ถึงกับผงะถอยหลัง "ถ้าไม่มีธุระเรื่องงานก็ไสหัวกลับไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นหรือสถานที่นัดเดตของพวกเด็กมหาสัยสำส่อน! ถ้ารักจะมาเดินอ่อยผู้ชาย... ก็เชิญไปที่อื่น!"

กึก!

คำพูดที่พาดพิงถึงการ "อ่อยผู้ชาย" ทำให้แบมที่ยืนอยู่ด้านหลังฟิวส์ขาดผึ่งทันที ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวานระเบิดตู้ม! เธอสะบัดตัวหลุดจากการกุมมือของณิชพล แล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่มตัวโตทันที ดวงตากลมโตถลึงมองเขาด้วยไฟโทสะ

"นี่พี่พล! พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยนะคะ!" แบมแผดเสียงแหลมปนความโกรธ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโห "กรณ์เขาแค่เอาเอกสารมาให้และชวนไปกินข้าวเฉย ๆ ไม่ได้มาทำอะไรเสียหาย แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาไล่เขาแบบนี้ฮะ!?"

ณิชพลหันขวับกลับมามองหน้าเด็กสาวที่กล้าขึ้นเสียงใส่เขาต่อหน้าผู้ชายอื่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ

"ฉันเป็นหัวหน้างาน เป็นคนที่ต้องคุมความประพฤติเธอไงอริสา!" ณิชพลตวาดกลับเสียงดังลั่น "แล้วดูสภาพเธอสแต่งตัวสั้นจุ๊ดจู๋เดินร่อนเร่ไปทั่วไซต์งาน เปิดโอกาสให้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามาแตะเนื้อต้องตัว! คิดว่าตัวเองเป็นนางงามรึไงถึงต้องแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข็บแบบนี้!"

"ใช่! ฉันจะแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของฉัน!" แบมเถียงกลับเสียงสั่นด้วยความคับแค้นใจ เธอยกมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด "มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน พี่ไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้น ก้าวก่าย หรือมาออกคำสั่งบ้า ๆ กับเรื่องการแต่งตัวของฉันหรอกค่ะ!"

"ฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?!" ณิชพลก้าวเข้าไปประชิดตัวแบมด้วยความโมโหจัด ร่างสูงใหญ่คุกคามจนแบมต้องถอยหลังกรูดจนหลังชนเสาปูน "จำใส่สมองไว้ซะอริสา... ตั้งแต่ที่เธออาจหาญมาลองดี ทุกอย่างที่เป็นของเธอ... อยู่ในกำมือฉันทั้งนั้น! อย่าคิดว่าจะไปแรดไปรดน้ำพรวนดินให้ผู้ชายคนอื่นที่ไหนอีกเด็ดขาด!"

กรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เริ่มตั้งสติได้ เห็นท่าทางคุกคามและคำพูดรุนแรงของวิศวกรหนุ่ม จึงรีบเข้ามาแทรกกลางด้วยความเป็นห่วงแบม "นี่คุณ! พูดจาให้เกียรติผู้หญิงหน่อยนะ ทำไมต้องใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มขู่แบมด้วย!"

ณิชพลหันขวับไปมองกรณ์ด้วยแววตาดุดันราวกับพญามาร รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวจนกรณ์ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อม "ถ้านายยังไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกไซต์งานและโดนกระทืบข้อหาเสือกเรื่องชาวบ้าน... ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ภายในสามวินาทีซะ!"

แบมเห็นท่าไม่ดีกลัวว่ากรณ์จะโดนลูกหลงเจ็บตัวฟรี เธอจึงรีบผลักอกณิชพลออกแล้วหันไปบอกเพื่อนร่วมรุ่นด้วยน้ำเสียงร้อนรน "กรณ์... นายกลับไปก่อนเเถอะ ไว้ค่อยเจอกันวันหลังนะ!"

กรณ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาดุดันน่ากลัวของณิชพลที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แม้ในใจจะไม่ยอมแพ้แต่ก็ไม่อยากมีเรื่องรุนแรงในไซต์งาน เขาจึงหันไปมองแบมด้วยความเป็นห่วงสลับกับหันมาเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่

"คุณเป็นถึงผู้ใหญ่ซะเปล่า... น่าจะมีวุฒิภาวะที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่มาใช้อารมณ์ป่าเถื่อนรังแกคนอื่นแบบนี้!"

กรณ์เอ่ยตอกกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและไม่เกรงกลัว ก่อนจะพยักหน้ารับคำของแบมแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากไซต์งานไปด้วยความมึนงงและหัวเสียสุดขีด

เมื่อผู้ชายแปลกหน้าเดินพ้นรั้วไซต์งานไปแล้ว ณิชพลก็หันขวับกลับมาจ้องมองแบมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่ลุกโชนจนแทบจะแผดเผาทุกอย่างรอบตัวให้กลายเป็นจุณ

ภาพที่ไอ้เด็กหนุ่มหน้าอ่อนเมื่อครู่กล้าอาจหาญมาต่อปากต่อคำแถมยังสั่งสอนเขาว่า 'ขาดวุฒิภาวะ' ยิ่งสะกิดปมความหงุดหงิดในใจจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ยิ่งนึกถึงคำพูดอวดดีของยัยตัวแสบที่กล้าหยามหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความโกรธระลอกใหญ่ก็พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนเขาแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาเป็นจุล!

ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าประชิดตัวเธอชนิดที่แทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน แววตาดุดันจ้องเขม็งราวกับพญามารที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ!

"เก่งมากนะอริสา... ปากดีทั้งเธอทั้งไอ้เด็กนั่นเลยสินะ!" ณิชพลเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความเดือดดาลจนตัวสั่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าสวยที่เริ่มซีดเผือด

"ส่วนเธอ... เตรียมตัวรับบทลงโทษข้อหาแอบไปนัดเจอผู้ชายข้างนอกแถมยังกล้าหาญมาต่อปากต่อคำท้าทายอำนาจฉันได้เลย... ยัยเด็กดื้อ!"

แบมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างตื่นตระหนก เธอรู้ทันทีว่า... งานนี้ระเบิดเวลาลูกใหญ่ได้ทำงานเข้าให้แล้ว และเขาไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่!"