ลาก่อนชีวิตเฮงซวย

ณ ห้องเช่าซอมซ่อในสลัม เวลา 00:45 น. (15 นาทีก่อนการหนี)

สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ชัยวิ่งฝ่าพายุฝนกลับเข้ามาที่หน้าห้องเช่าด้วยสภาพเปียกปอน

แต่ใบหน้าของเขากลับเปื้อนรอยยิ้มแห่งความโลภ เขารีบไขกุญแจมือไม้สั่น ผลักประตูเข้าไปในห้องเพื่อ ลบตัวตนของลูกสาวทิ้งให้สิ้นซาก

"ต้องรีบ... ต้องรีบก่อนที่ใครจะสงสัย"

ชัยพึมพำกับตัวเอง เขาตรงดิ่งไปที่มุมห้อง คว้ากระเป๋านักศึกษาของมินตรามาเทกระจาดลงบนพื้น

ข้าวของเครื่องใช้กระจายเกลื่อน... สมุดจด หนังสือเรียน และเอกสารสำคัญที่มินตราหวงแหน มือหยาบกร้านหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา จดหมายตอบรับเข้าฝึกงานจากบริษัทเอเจนซี่ชื่อดัง

"หึ... ฝึกงานงั้นเหรอ?"

ชัยแสยะยิ้มเหยียดหยาม ก่อนจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"แกไม่ต้องใช้มันแล้วนังหนู...งานใหม่ที่พ่อหาให้ สบายกว่ากันเยอะ"

เขาขยำเศษกระดาษเหล่านั้นปาลงถังขยะ จากนั้นก็หันไปกระชาก ชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด ที่แขวนรีดเรียบร้อยเตรียมใส่วันพรุ่งนี้ออกมาจากตู้

ชัยมองมันด้วยสายตาไร้ค่า ก่อนจะยัดมันลงไปในถุงดำรวมกับขยะอื่นๆ

"ลาก่อนนะ ลูกสาว

ชัยหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง เขากวาดทุกอย่างที่ระบุตัวตนของมินตราลงถุงดำจนเกลี้ยงห้อง บัตรประชาชน สำเนาทะเบียนบ้าน รูปถ่าย... ทุกอย่างถูกเก็บกวาดเรียบ                                              

ชัยปาดเหงื่อที่หน้าผาก ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิกลางห้องที่รกรุงรังอย่างคนหมดแรงแต่สุขสม

มือล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกระดาษแผ่นสำคัญที่สุดออกมาเช็คเงินสดใบสำคัญที่ได้รับมาจากโซล ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยความเครียดบัดนี้เป็นประกายวาววับเมื่อจ้องมองตัวเลขเจ็ดหลักบนกระดาษ

"ห้าล้าน... เงินสดๆ ห้าล้านบาท"

ชัยจูบกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกับหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ หนี้สินห้าสิบล้านหายวับไปกับตา แถมยังมีเงินก้อนโตให้ไปตั้งตัวใหม่... ชีวิตใหม่ที่ไม่มีภาระผูกพัน

เมื่อมั่นใจว่าในห้องไม่เหลือหลักฐานอะไรเกี่ยวกับมินตราอีกแล้ว ชัยก็รีบหันไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเองยัดใส่กระเป๋าเป้ ด้วยความเร่งรีบและมัวเมากับเช็คเงินสดในกระเป๋าเสื้อ ทำให้เขาลืมสังเกตไปอย่างมหันต์ว่า...

ที่ราวตากผ้าไม้ไผ่ หน้าประตูห้องท่ามกลางสายฝนที่สาดซัด เสื้อยูนิฟอร์มพนักงาน 7-Elevenปักป้ายชื่อมินตรายังคงแขวนตากลมอยู่ตรงนั้น...

หลักฐานชิ้นสำคัญเพียงชิ้นเดียวที่รอดพ้นสายตาของเขาไป และกำลังจะเป็นกุญแจสำคัญให้ใครบางคนตามมาเจอ

สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย แต่สำหรับ ชัย แล้ว เสียงฟ้าร้องในคืนนี้กลับฟังดูไพเราะราวกับเสียงดนตรีสวรรค์

ขณะที่เก็บของอยู่นั้น มือของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับ โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเสื้อผ้า... เครื่องที่เขาใช้ติดต่อกับ คนๆ เดียวมาตลอดยี่สิบปี

ชัยหยุดชะงัก มองหน้าจอที่ดับสนิทด้วยความลังเล

เขาควรโทรรายงานไหม? บอกว่าเกิดอะไรขึ้น?

แต่ถ้าบอกไป... เงินก้อนนี้อาจถูกริบคืน หรือแย่กว่านั้น เขาอาจถูก จัดการ เพราะทำเรื่องโดยพลการ

"ช่างแม่งเถอะ..."

ชัยตัดสินใจโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงถุงดำอย่างไม่ไยดี

"ยี่สิบปีที่กูเป็นหมาเฝ้าบ้านให้มึงก็มากพอแล้ว ถึงเวลาที่กูจะใช้ชีวิตของกูเองสักที"

สายตาของเขาเหลือบไปเห็น กรอบรูปเก่าๆ บนหัวนอน...เป็นรูปถ่ายของมินตราตอนเด็กที่ยิ้มกว้างอยู่ในอ้อมแขนของแม่... หญิงสาวชาวไทยผู้เป็นลูกสะใภ้ตระกูลหยาง ผู้ที่เขาเป็นคนขับรถพาไปสู่ความตายในคืนนั้น

ความทรงจำของคืนฝนตกเมื่อยี่สิบปีก่อนแวบเข้ามาในหัว... เสียงกรีดร้อง เสียงเหล็กบิดงอ กลิ่นน้ำมันและควันไฟ... และร่างเล็กๆ ที่เขาฉวยออกมาจากซากรถก่อนที่มันจะระเบิด

ชัยชะงักไปครู่หนึ่ง... ความรู้สึกผิดวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในอก

แต่เพียงแค่เสี้ยววินาที มันก็ถูกความเห็นแก่ตัวถีบกระเด็นออกไป

"อย่าโทษพ่อเลยนะนังหนู..."                          

ชัยพึมพำพลางหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดูเป็นครั้งสุดท้าย                                                      

"เอ็งเกิดมาเป็นลูกคุณหนู แต่ดวงซวยมาตกอยู่ในมือข้า... ถือว่าเอ็งได้ชดใช้ที่ข้าเลี้ยงมายี่สิบปีก็แล้วกัน"

เพล้ง!

ชัยโยนกรอบรูปลงถังขยะอย่างไม่ไยดี เศษกระจกแตกกระจายเหมือนความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก

เขาสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นบ่า หยิบถุงดำที่เก็บทุกอย่างของลูกสาวที่เขามองว่าเป็นขยะ เดินไปที่ประตูห้องแล้วหยุดมองห้องเช่ารูหนูแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

"ลาก่อนชีวิตเฮงซวย... ลาก่อนกรุงเทพฯ"

ชัยแสยะยิ้ม ก้าวเท้าออกจากห้องไปท่ามกลางความมืด ฝ่าสายฝนไปที่ปากซอยทิ้งถุงดำใบใหญ่รวมกับถุงดำที่กองรวมกันไว้เพื่อรอรถขยะมาเก็บ แล้วเรียกแท็กซี่ จุดหมายปลายทางคือสถานีขนส่งหมอชิต... ตีตั๋วเที่ยวแรกสุดมุ่งหน้าสู่จังหวัดเชียงราย