3 โมโห

หลังจากที่จอมทัพประกาศลั่น แพรไหมก็ได้แต่นั่งสงบปากสงบคำ แม้จะอึดอัดแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา แพรไหมนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา โดยที่โซฟาอีกฝั่งมีจอมทัพนั่งอ่านเอกสารในมืออยู่

อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัด แพรไหมสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “บอสคะ ฉันจะไปเปิดห้องนะคะ” นั่นคือทางออกที่เธอนึกออกในตอนนี้

จอมทัพเงยหน้าจากเอกสารในมือขึ้นมาสบตา ดวงตาคมกำลังจ้องเธอนิ่ง คิ้วหนาขมวดเป็นปม ไม่ใช่ว่าเธอและเขาคุยเรื่องนี้กันจบแล้วหรือไง ทำไมแพรไหมถึงพูดมันขึ้นมาอีก

แพรไหมเห็นจอมทัพเอาแต่มองหน้า เธอเลยหลบสายตาและแสร้งมองไปทางอื่นก่อนเอ่ย “พอดีฉันนอนกรนน่ะค่ะ กลัวบอสรำคาญและฉันก็นอนดิ้นมาก ๆ ๆ ด้วย” นี่คือเหตุผลที่แพรไหมพอจะคิดออกในตอนนี้

จอมทัพยิ้มมุมปากและก้มลงไปสนใจเอกสารในมือต่อ

“บอสเงียบแปลว่าบอสอนุญาตใช่ไหมคะ” แพรไหมวางมือลงบนโซฟา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“…” จอมทัพไม่ตอบเอาแต่จ้องตาของอีกคนไม่วางตา

“ขอบคุณค่ะ” แพรไหมยิ้มหวาน ยกมือขึ้นมาหว่างอกก่อนไหว้อย่างนอบน้อมและจังหวะนั้นเธอกำลังลุกขึ้นยืน

“นั่งลง” จอมทัพพูดเสียงเรียบ

“…” แพรไหมที่กำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปก็ได้แต่หยุดนิ่ง

“ฉันบอกให้เธอนั่งลง” จอมทัพออกคำสั่งอีกครั้ง

“แต่ว่า...” แพรไหมตั้งใจจะโต้เถียง

“ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม” จอมทัพพูดขึ้นมาอีกครั้ง วางเอกสารไว้บนโต๊ะตรงหน้า

“จริง ๆ นะคะบอส ฉันนอนกรนและนอนดิ้นมาก ๆ” แพรไหมยืนกราน

“หนึ่ง”

“บอสไม่ต้องห่วงค่ะเดี๋ยวฉันจะจ่ายค่าห้องเองไม่ให้รบกวนบริษัทสักบาทเลย” แพรไหมพยายามคิดว่าเพราะอะไรจอมทัพถึงไม่ปล่อยเธอไป เธอเลยเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา

“สอง” จอมทัพนับถึงสองและไม่ทันถึงสามด้วยซ้ำ จอมทัพก็ดึงมือแพรไหมให้ล้มลงบนโซฟา

“บอสคะ...กรี๊ด!!!!” ก่อนเจ้านายหนุ่มจะใช้สองแขนล็อกร่างเล็กเอาไว้ ใบหน้าหล่อคมยื่นเข้าไปใกล้

“เธอรังเกียจฉันหรือไง” ใบหน้าที่อยู่ไม่ห่างถามขึ้น

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“...” แพรไหมเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เสียงก้อนเนื้อในอกบ่งบอกว่าตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างอยู่ตรงหน้า ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร

“ฉันถาม ทำไมเธอไม่ตอบ” จอมทัพเอ่ยอีกครั้ง

“ปะ...เปล่าค่ะ ฉันเห็นว่ามันไม่ค่อยสมควรเท่าไรก็เลย...” แพรไหมพยายามทำตัวให้เป็นปกติแต่เสียงของเธอนั้นกลับผิดแปลกจนเจ้านายหนุ่มตรงหน้ายิ้มชอบใจ แพรไหมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอไม่เคยประหม่าและทำตัวไม่ถูก...

“จะบอกว่าฉันและเธอเป็นแค่เจ้านายและลูกน้องกันอีกหรือไง” จอมทัพต้องการต้นอีกคนให้จนมุม

“อันนั้นมันก็ใช่ค่ะแต่ว่า...” แพรไหมกำลังจะโต้เถียง

“แต่ที่เธอเข้าใจมันก็ถูกแล้ว” แต่จอมทัพก็ดันพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“คะ?” แพรไหมไม่เข้าใจ

“ไม่มีเจ้านายและลูกน้องที่ไหนนอนด้วยกันหรอก”

แพรไหมถอนหายใจเบา ๆ “ใช่ไหมคะบอส เห็นไหมฉันบอกแล้ว”

“ยกเว้นฉันกับเธอ” แต่ยังไม่ทันที่เธอจะโล่งใจจอมทัพก็ดันพูดอะไรออกมาต่อ

“ฮะ...” ครั้งนี้แพรไหมหลุดอุทานออกมา ตอนนี้ใบหน้าเธอคงตลกไม่น้อย

“อย่าพูดอะไรแบบนี้ออกมาอีกไม่งั้นความอดทนของฉันที่มีอยู่มันจะหมดลง”

“...ค่ะ” แพรไหมต้องหาทางเอาตัวรอด เธอเลยตกปากรับคำไปก่อน

“เก่งมากครับ” จอมทัพพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆ ให้กับเธอ เป็นรอยยิ้มที่แพรไหมไม่ค่อยได้เห็นหนัก มันมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกและมันทำให้เธอหลงกลโดยง่าย ไหนจะคำว่าครับที่จอมทัพพูดลงท้ายนั่นอีก

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

แพรไหมนั่งเงียบจนทั้งสองเดินลงมาจากบนห้อง ไปนั่งรอลูกค้าอยู่ที่ห้องรับรอง จอมทัพทำธุรกิจเกี่ยวกับการออกแบบภายใน เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เป็นที่หมายตาของสาว ๆ

อายุที่ยังน้อยกับการงานที่มั่นคงมันจึงไม่แปลกหากเจ้านายของแพรไหมมักจะมีสาว ๆ มาขายขนมจีบ แต่แพรไหมไม่เคยเห็นจอมทัพสนใจใครเป็นพิเศษเลยสักครั้ง เอาแต่นั่งทำหน้านิ่งคิ้วขมวด หน้าหล่อ ๆ ที่ทำดุตลอดเวลา

จะว่าไปรอยยิ้มที่จอมทัพยิ้มให้แพรไหมเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเธอก็เพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก หากจอมทัพยิ้มแบบนี้บ่อย ๆ เขาคงมีสาว ๆ เข้ามารุมล้อมอีกหลายเท่าตัว

“จูนว่าดีนะคะ สวยเลยค่ะ” ลูกค้าสาวที่เป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้พูดด้วยน้ำเสียงหวาน สายตาหยาดเยิ้มที่จ้องเจ้านายหนุ่มของแพรไหมไม่วางตา ระยะห่างของเก้าอี้ที่ลดหลั่นเหลือเพียงน้อยนิด แขนที่จงใจแนบชิดกับจอมทัพ หน้าอกขนาดใหญ่ที่เบียดเสียดกับแขนแกร่ง แม้จะมีเสื้อสูทราคาแพงคั่นกลางก็ตาม

“คุณจูนมีอะไรอยากเพิ่มเติมอีกไหมครับ” จอมทัพถามเสียงเรียบ

“มีค่ะ...แต่ว่าจูนขอคิดดูก่อนนะคะ” ลูกค้าสาวจงใจใช้น้ำเสียงเย้ายวนหลอกล่อ

“ถ้างั้นคุณจูนติดต่อผ่านทางเลขาผมได้เลยนะคะ”

“ได้ยังไงล่ะคะ งานสำคัญขนาดนี้...ให้จูนคุยกับคุณเองดีกว่านะคะ”

แพรไหมเห็นก็ได้แต่เก็บอาการ เธอไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านาย เลขาสาวเสมองไปทางอื่นก่อนเอ่ยออกมา “บอสคะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”

“อืม” จอมทัพตอบในลำคอ

ลูกค้าสาวมองแพรไหมตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเหยียดยิ้มที่มุมปาก แพรไหมไม่อยากใส่ใจเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนมองด้วยสายตาเหยียดหยาม แม้เธออยากจะรู้ว่าคนเหล่านี้นั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ หรือคิดว่าเธอจ้องจะจับบอสของตัวเองหรืออย่างไรกัน!

แพรไหมเห็นว่างานในส่วนที่เธอต้องทำนั้นเสร็จสิ้น เธอจึงเดินเตร็ดเตร่อยู่บริเวณหน้าโรงแรมอยู่อย่างนั้น เธอไม่อยากไปรบกวนเวลาและเธอก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องไปทนสายตาที่ชวนอึดอัดแบบนั้น

เธอเดินไปโดยรอบ โรงแรมหรูหลายดาวนั้นไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็มีแต่ความสวยงาม ตอนนี้แพรไหมกำลังเดินเล่นอยู่บริเวณขอบสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ สายตาสอดส่องไปทั่วจนเธอไม่ทันระวังมีร่างของใครบางคนชนเธอเข้าอย่างจัง

ตู้ม!

แพรไหมเสียหลักตกลงไปในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ยังดีที่เธอไม่ได้อ่อนแอเหมือนกับนางเอกในละครหลังข่าว แพรไหมพยายามลอยตัวเอาไว้ก่อนจะมีเสียงกระโดดน้ำตามหลังเธอมาติด ๆ

ร่างของแพรไหมที่เพิ่งลงน้ำมาได้เพียงไม่กี่วินาทีก็ถูกโอบเอวก่อนลอยไปเกาะขอบสระ เมื่อหายใจได้สะดวกแพรไหมเลยหันหลังกลับไป

ผู้ชายที่แต่งตัวด้วยชุดของพนักงานต้อนรับของโรงแรมช่วยเธอเอาไว้ อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ใบหน้าหล่อคมตามแบบฉบับชายไทย ผมดำสนิทจับตัวเป็นก้อนเพราะน้ำจากสระ

“คุณเป็นอะไรไหมครับ” ผู้ชายคนนั้นถามเธอ

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ” ผู้ชายคนนั้นพูดพร้อมกับจับเอวของแพรไหมอย่างถือวิสาสะก่อนจะยกตัวเธอลอยเหนือน้ำ วางเธอไว้ตรงขอบสระ

ใบหน้าหล่ออยู่ตรงกลางระหว่างขา เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูปเปียกจนมันเห็นไปถึงไหนต่อไหน หน้าอกขนาดใหญ่ที่มีเพียงเสื้อในตัวสีแดงช้ำปิดอยู่

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” แพรไหมพูดและหวังจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่กระโปรงทรงรัดพอดีตัวที่เธอสวมใส่มาทำให้เธอลุกได้ลำบาก

พรึบ!

เสื้อสูทราคาแพงสีคุ้นตาถูกโยนลงมาบนขาของแพรไหม เธอเงยหน้าไปสบตาก็พบว่าเป็นเจ้านายเธอนั่นเอง

“เธอทำอะไรของเธอ!”