Masuk'แพรไหม' เลขาสาวสุดสวยของนักธุรกิจหนุ่ม 'จอมทัพ' ความสัมพันธ์ระหว่างเลขาสาวและเจ้านายหนุ่มจอมเนี้ยบต้องเปลี่ยนแปลงไปในชั่วข้ามคืนเพียงเพราะการไปดูงานต่างจังหวัด...
Lihat lebih banyakแพรไหมโค้งหัวลาพนักงานที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณหน้าห้อง เลขาสาวที่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทุกคนต่างทยอยออกจากออฟฟิศ ไม่ต้องเดินเข้าไปถามก็รู้ว่าวันนี้เธอคงต้องอยู่ทำโอทีกับเจ้านายอีกเช่นเคย แม้จะอยู่ด้วยกัน ไปทำงานด้วยกันกลับบ้านด้วยกันทุกวันก็ตามแต่แพรไหมก็ยังไม่ชินสักเท่าไร ชีวิตที่พลิกผันในชั่วข้ามคืน จากพนักงานธรรมดาที่อยู่ในห้องเช่าโทรม ๆ กลับได้ไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของเจ้านายและคนในบ้านต่างเรียกเธอว่าคุณนาย แม้จะเป็นแบบนี้แต่แพรไหมก็ยังคงเจียมตัว ไม่ทำอะไรที่มันเกินตัวเลยสักครั้ง คนในชั้นบริหารแทบบางตา จะเหลือก็เพียงแค่คนที่อยู่ในห้องทำงาน คงทำงานล่วงเวลาเหมือนเจ้านายของเธอ แพรไหมลุกขึ้นยืน บิดกายไล่ความล้าไปมา เธอตั้งใจจะเข้าไปถามจอมทัพว่ามีอะไรที่อยากทานหรือเปล่า เธอจะได้ลงไปซื้อขึ้นมาให้ ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูหยุดลงพร้อมกับประตูที่เปิดเข้าไปภายใน “บอสคะ หิวหรือเปล่า” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงกันข้าม มีเพียงโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงเท่านั้นที่คั่นกลางเอาไว้
ความสัมพันธ์ของเจ้านายและเลขาเลื่องลือไปทั้งบริษัท อันที่จริงแพรไหมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เธอบอกกับจอมทัพไปแล้วด้วยซ้ำว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและจอมทัพอยากให้ปิดเป็นความลับก่อน ถึงแพรไหมจะยังไม่รู้ก็ตามว่ามันควรเรียกว่าอะไร แฟนก็ไม่ใช่เพราะจอมทัพไม่เคยขอ จอมทัพก็เอาแต่พูดว่าเธอและเขานั้นเป็นผัวเมียกันแพรไหมไม่รู้ว่าจอมทัพนั้นจริงจังกับเธอมากแค่ไหน แต่ยิ่งเห็นจอมทัพเปิดเผยเรื่องราวของเธอนั้นต่อหน้าคนอื่น จับมือ ถือของให้เวลาเดินไปไหนหรือแม้แต่เดินเพื่อเข้าประชุม ตอนแรกเธอไม่ค่อยชินเท่าไรนัก แต่ตอนนี้ก็ถือว่าทำใจยอมรับได้บ้างมีคนหลายคนพูดถึงเธอด้วยเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ อย่างเช่นตอนนี้ที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำแต่พอได้ยินเสียงคนคุยกันในเรื่องของเธอ เธอเลยเลือกที่จะยังไม่ออกไปปรากฏตัว“เฮ้อ โชคหล่นทำจริง ๆ เลยนะยัยแพรไหมนั่นน่ะ”“ทำไงได้ล่ะแก ก็อยู่ใกล้บอสขนาดนั้นนี่”“แกว่าที่ยัยนั่นได้เป็นเลขาทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อยขนาดนี้เป็นเพราะมันเอาตัวเข้าแลกป่ะ”“เฮ้ย แกก็คิดเหมือนฉันเหรอ”แพรไหมนิ่งเงียบและไม่ลืมที่จะบันทึกเสียงเอาไว้เป็นหลักฐาน“ท่านประธานก็นะ ฉันทำงานมาตั้งนาน สวย
ตื่นเช้ามาด้วยความเมื่อยล้า ปวดร้าวไปที่ช่วงล่าง แพรไหมนั่งมองจอมทัพที่กำลังแต่งตัวเพื่อออกไปพบกับลูกค้า แพรไหมเพิ่งจะทราบตอนนี้ว่าวันนี้จอมทัพนั้นนัดคุยงานกับลูกค้าอีกราย เธอเสนอที่จะไปด้วยแต่จอมทัพก็เอาแต่ห้ามและออกคำสั่ง“พี่จอมทัพจะไม่ให้หนูไปด้วยจริง ๆ เหรอคะ” แพรไหมที่นั่งอยู่บนเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่กำลังผูกเนกไท“หนูพักผ่อนเถอะ”“แต่นั่นมันหน้าที่ของหนูนี่”“หน้าที่ของหนูตอนนี้คือทำตัวเป็นเมียที่ดีก็พอครับ” จอมทัพไม่พูดเปล่า เขาสาวเท้ามาหาแพรไหม นั่งลงข้างกายยื่นเนกไทไปตรงหน้าเลขาคนสวยเขินอายกับประโยคที่จอมทัพพูดไปก่อนหน้า ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยแต่มือเรียวก็ยอมยื่นไปเพื่อหยิบเอาเนกไทมาผูกให้กับเจ้านายหนุ่ม“อาบน้ำได้แต่ห้ามใส่เสื้อผ้านะ” จอมทัพใช้มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปบริเวณหัวไหล่มนของแพรไหม“ทะ...ทำไมล่ะคะ”“พี่ชอบเวลาที่หนูไม่ใส่อะไรเลย”“แต่หนูไม่ชอบ”“อย่าดื้อ ฟังที่พี่บอกก็พอ” ไม่ใช่น้ำเสียงดุเหมือนเวลาออกคำสั่งเรื่องงาน แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มที่กล่อมให้แพรไหมคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย“สะ...เสร็จแล้ว” แพรไหมต้านสายตาของผู้ชายตรงหน้าไม่ไหว“เดี๋
แพรไหมจะปฏิเสธ แต่เธอก็โดนจอมทัพอุ้มในท่าเจ้าสาวมาวางบนเตียงเสียอย่างนั้น ครั้งนี้จอมทัพไม่ได้นั่งตรงปลายเตียงหรือลุกหนี เจ้านายหนุ่มใช้สองแขนล็อกแพรไหมให้อยู่ใต้ร่างของเขา“บอสจะทำอะไรคะ”“พี่จะทำให้หนูเป็นของพี่”“ฮะ”“พี่หวง”“หวง? หวงอะไรคะ”“พี่หวงหนู พี่อยากรอให้หนูชอบพี่ให้มากกว่านี้แต่พี่ทนไม่ไหว...หนูสวยมันจึงไม่แปลกเลยที่จะมีคนมาชอบหนู...เพราะพี่ก็ชอบหนู”“คะ?” แพรไหมเสียงดัง“พี่ถึงถามหนูไงว่าหนูชอบพี่หรือเปล่า”“…”“ว่าไงครับเด็กดี...หนูชอบพี่หรือเปล่า” จอมทัพโน้มหน้าลงไปใกล้มากกว่าเดิม กระซิบถามเสียงแหบพร่าข้างหูของแพรไหมเลขาสาวขนลุกชูชันไปทั่วร่างกาย ขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น เธอกำลังชั่งใจว่าเธอควรพูดมันออกไปดีหรือเปล่า หากพูดออกไปแล้วมันจะกระทบกับงานของเธอหรือไม่ หากตอนนี้จอมทัพแค่เมา ตื่นเช้าขึ้นมาเรื่องนี้มันจะเป็นอย่างไรต่อ“บะ...บอสคะ” แพรไหมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากของจอมทัพค่อย ๆ จูบซับทั่วกรอบหน้าสวย“พี่ชอบหนู ชอบมานานแล้ว...หนูชอบพี่เหมือนกันหรือเปล่า”“…”“ถ้าหนูไม่ชอบพี่จะหยุด” จอมทัพไม่อยากฉวยโอกาส หากแพรไหมไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันกับเขา เขาก็พร้อมจะหยุดทุ





