ท่านประธานขา(ได้โปรด)อย่าใจร้าย

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ส่งเสียงดังสนั่นห้องเช่าคับแคบ มือเรียวควานหาต้นตอของเสียงก่อนกดอะไรสักอย่างให้เสียงมันเงียบลงไป

หญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนผ้าบางสีขาวพลิกตัวไปอีกฝั่ง ดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมหัวเพราะผ้าม่านที่ไม่ป้องกันแสงสาดส่องนั้นทำเอาเธอรำคาญใจ

“ฮือ อยากลาออก” แพรไหมพูดออกมาทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตาเลยสักนิด

กว่าจะทำใจให้เอาตัวออกมาจากผ้าห่ม ลุกจากเตียงเล็กก็กินเวลาไปหลายนาที แพรไหมยืนอยู่ข้างเตียง หลับตาอยู่อย่างนั้นจนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกเหมือนเมื่อสักครู่ เสียงเรียกเข้าที่ทำเอาแพรไหมหวาดผวาและจิตตกทุกครั้งที่ได้ยิน แพรไหมรีบร้อนในการไปหยิบมันก่อนกดรับสายทันที กระแอมไอเล็กน้อยและกรอกเสียงผ่านปลายสาย

“สวัสดีค่ะบอส” แพรไหมทักทาย

[นี่เธอเพิ่งตื่นงั้นเหรอ] จอมทัพเจ้านายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุ

“เปล่าค่ะบอส! ฉันตื่นตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ ฉันตื่นมารดน้ำต้นไม้ที่ริมระเบียง เล่นโยคะแล้วตอนนี้ก็...” แพรไหมไม่เว้นช่องไฟ เธอพูดยาวเหยียด

[ฉันไม่ได้อยากรู้] แต่เจ้านายหนุ่มก็ตอบกลับมาทำเอาหญิงสาวที่ร้อนรนหยุดพูดเกือบไม่ทัน

“ค่ะ” แพรไหมจงใจใช้โทนเสียงที่แปลกไป

[ฉันให้เวลาเธอสิบห้านาที]

“คะ บอสจะให้เวลาฉันทำไมคะ ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลางานเลยนะคะ เหลือเวลาอีกตั้งเกือบชั่วโมง...” แพรไหมมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังก็พูดขึ้น

[อีกสิบห้านาทีฉันจะไปถึงหน้าหอเธอ ถ้าเธอช้าแม้แต่วินาทีเดียวเงินเดือนเธอจะถูกหักทันที]

“ฮะ บอสคะ!”

เหมือนอีกฝ่ายไม่ได้สนใจว่าแพรไหมจะตอบตกลงหรือไม่ อีกฝ่ายวางสายไปในทันที แพรไหมกำโทรศัพท์แล้วยกขึ้นหัวทำท่าจะฟาดเพื่อหวังระบายอารมณ์แต่เธอก็ทำได้แค่นับหนึ่งถึงสิบในใจ เครื่องนี้เพิ่งใช้ไปได้แค่สองปี ยังพังไม่ได้!

“อ๊าก!!! ไอ้บอสบ้า ไอ้คนเอาแต่ใจ” แพรไหมตะโกนอย่างเหลืออดแต่ก็ต้องรีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูที่ระเบียงนอกห้อง

“สวัสดีครับคนสวย ตะโกนอะไรแต่เช้าเหรอครับ” ผู้ชายข้างห้องที่พยายามจะผูกมิตรกลับเธอโผล่หน้ามาทักทายเมื่อได้ยินเสียงประตูหลังห้องของเธอเปิดออก

แพรไหมชะงักด้วยความตกใจแต่ก็ทำเป็นใจดีสู้เสือและยิ้มตอบกลับไป “พอดีต้องรีบไปทำงานค่ะ”

“ให้ผมไปส่งไหมครับ” ผู้ชายที่แพรไหมไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเอ่ยถาม แพรไหมยิ้มและทำท่าทีเหมือนกับว่ามีคนโทรหา เธอจึงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

“ขอตัวก่อนนะคะ พอดีเจ้านายโทรตามแล้วค่ะ” แพรไหมไม่อยากสร้างศัตรู เธอจึงต้องหาทางเลี่ยงอยู่เสมอ

หอพักที่ราคาเอื้อมถึงก็มักมีผู้พักอาศัยแตกต่างกันออกไป ผู้ชายข้างห้องเพิ่งย้ายเข้ามาพักได้ไม่นาน น่าจะไม่เกินสองสัปดาห์ แต่แพรไหมกลับรู้สึกหวาดกลัวทุกครั้งกับสายตาที่มองเธอ ระเบียงห้องที่ไม่มีความปลอดภัยอะไรสักอย่าง หากไม่กลัวตกลงไปตายด้านล่างก็สามารถปีนไปมาหาสู่กันได้อย่างง่ายดาย

แพรไหมสะบัดหัวไล่ความคิดก่อนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวเพราะเจ้านายของเธอนั้นขึ้นชื่อเรื่องของการตรงต่อเวลา

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ อาบน้ำแต่งตัวในเวลาเพียงสิบห้านาทีก่อนรีบวิ่งลงบันไดด้วยรองเท้าส้นสูงลงมารอเจ้านายหนุ่มที่ด้านล่าง

“ซวยแล้วไอ้แพร” เท้ายังไม่ทันจะแตะถึงชั้นหนึ่งก็ต้องลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นรถยนต์คันหรูจอดเทียบท่า

แพรไหมจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูป กระโปรงสั้นเลยเข่าขึ้นมา รองเท้าส้นสูงสีดำ ทรวดทรงองค์เอวที่ทำให้ผู้ชายหลาย ๆ คนต่างเหลียวหลังมามอง

แพรไหมเดินไปหยุดอยู่ประตูข้างคนขับ ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งผู้ชายข้างห้องก็รีบวิ่งตามเธอลงมา

“คนสวยครับ!” ผู้ชายคนนั้นวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“คะ”

“พอดีผมทำอาหารไว้ให้ หวังว่าคนสวยจะทานมันจนหมดนะครับ”

“เอ่อ...” แพรไหมกำลังคิดที่จะปฏิเสธแต่เจ้านายของเธอที่นั่งอยู่ตรงหลังพวงมาลัยนั้นบีบแตรเสียงดังเสียก่อน

ปี๊บ

แพรไหมสะดุ้งและเอื้อมมือออกไปรับ อันที่จริงเธออยากจะปฏิเสธออกไปเสียด้วยซ้ำแต่ก็กลัวว่าเจ้านายของเธอจะรอนาน

“ขอบคุณนะคะ ฉันไปทำงานก่อนค่ะ” แพรไหมโค้งหัวขอบคุณและรีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับก่อนรถหรูจะแล่นออกไปด้วยความเร็วทันที

“บอสคะ ขับช้า ๆ หน่อยได้ไหมคะ แถวนี้มันเขตชุมชน...” แพรไหมหวังดีกลัวว่าจอมทัพอาจจะเผลอไปชนกับใครเข้า

“ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ” จอมทัพตวาดกลับและนั่นทำเอาแพรไหมได้แต่นั่งตัวตรงนิ่งเงียบ

เออดี อย่าคุยนะ ไม่ได้อยากคุยเหมือนกันนั่นแหละ! แพรไหมพูดอยู่ในใจ