ท่านประธานขา(ได้โปรด)อย่าใจร้าย

ท่านประธานขา(ได้โปรด)อย่าใจร้าย

last updateLast Updated : 2025-05-08
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
10Chapters
604views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

'แพรไหม' เลขาสาวสุดสวยของนักธุรกิจหนุ่ม 'จอมทัพ' ความสัมพันธ์ระหว่างเลขาสาวและเจ้านายหนุ่มจอมเนี้ยบต้องเปลี่ยนแปลงไปในชั่วข้ามคืนเพียงเพราะการไปดูงานต่างจังหวัด...

View More

Chapter 1

1 ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ

午前1時。

星野星(ほしの ほし)は、小林清子(こばやし きよこ)のインスタをたまたま見てしまった。

「神谷さんと翔太くんからのプレゼント、ありがとう。マグカップは、翔太くんの手作りなんだって」

星は写真を開いた。

ネックレスと手作りのマグカップが、彼女の目に飛び込んできた。

マグカップには、「ママ、誕生日おめでとう」という文字が刻まれているのが、うっすらと見えた。

星は、テーブルの上に置かれた冷めた料理と、ロウソクに火も灯されていない誕生日ケーキに視線を落とし、自嘲気味に微笑んだ。

星は、少し前にスマホに届いたニュースを思い出した。

【スクープ!この街の社交界で有名な貴公子、神谷雅臣(かみや まさおみ)は、なんと既婚者で、5歳になる息子がいた!】

写真には、長身でハンサムな男と、細身で美しい女が、5歳くらいの男の子の手を引いて遊園地を歩いている姿が写っていた。

清子は神谷翔太(かみや しょうた)の頭を優しく撫で、雅臣は彼女をじっと見つめていた。彼の視線は、かつてないほど優しく、温かい。

美男美女と、雅臣にそっくりな男の子。まるで、幸せな家族のようだった。

今日が彼女の誕生日だった。

そして、雅臣との結婚5周年記念日でもあった。

しかし、誕生日を迎えているのは、彼女ではなく清子のようだった。

夫と息子は、彼女の誕生日に清子と過ごし、本来彼女に贈るはずのプレゼントを、清子に渡してしまったのだ。

星は、特に驚かなかった。彼女は、すでにこのような仕打ちに慣れてしまっていた。

清子は、雅臣の初恋の人だった。彼女は助からない病気にかかっていて、余命1年を宣告されていた。

死ぬ前に、もう一度雅臣に会いたいというのが、彼女の最後の願いだった。

雅臣は、清子のためにできることをしてあげたい、どうか理解してほしいと言った。

星は理解したくなかったが、彼を止めることはできないと分かっていた。

あれほど真剣な表情で話す雅臣を見るのは初めてだったからだ。

胸にぽっかりと穴が開いたような、そんな痛みが全身を締め付けた。

どれくらい暗闇の中に座っていたのだろうか。玄関の方から、ドアが開く音が聞こえてきた。

雅臣が、翔太を連れて入ってきた。

ダイニングにいる星を見て、雅臣は明らかに驚いた様子だった。

彼は今日が何の日か忘れてしまっているようで、不思議そうに星を見つめた。

「どうしてまだ起きているんだ?」

星は静かに言った。「あなたと話がしたいの」

雅臣は眉をひそめ、翔太を見た。

「翔太、先に2階に行って休んでいろ」

翔太は目をこすり、あくびをしながら星の横を通り過ぎた。

何かを思い出したように、翔太は足を止めた。

「ママ、誕生日おめでとう」

翔太は、雅臣とそっくりな美しい目で、星を見上げた。

「ママの誕生日を忘れたわけじゃないんだ。僕たちは、ずっと一緒にいられるけど、きれいな姉ちゃんには、もう半年しか残されていないから……

こんなことで怒らないよね、ママ?」

誕生日に忘れられるのと、覚えていながら無視されるのと、どちらが辛いのか。星は分からなかった。

翔太が去ると、重い沈黙が流れた。

雅臣が口を開き、沈黙を破った。

「俺と、どんな話がしたいんだ?」

白いシャツに黒いスラックスを身に着けた男は、まるで絵から出てきたかのように美しく、雪のように冷たい雰囲気を纏っていた。

まるで、夜空に浮かぶ、冷たく遠い月のように。

冷淡で、近寄りがたい雰囲気だ。

星は深呼吸をして言った。「雅臣、離婚しよう」

雅臣の瞳に、わずかな動揺が走った。

しかし、すぐにそれは消え去った。

「星、誕生日のことは忘れない。プレゼントも、ちゃんと用意してある」

「プレゼント?」星は冷笑した。「私の母のネックレスは、小林さんにあげたんだろう?」

そのネックレスは、亡くなった母の形見だった。

息子の翔太を産んだ日に、彼女はそれをなくしてしまったのだ。

雅臣は、必ず見つけると約束していた。

ネックレスは見つかったが、彼はそれを清子にあげてしまったのだ。

雅臣は、悪びれる様子もなく、ただ、彼の普段よりも暗い瞳が、星を見つめていた。

「あのネックレスは、清子に貸しただけだ。しばらくしたら、お前に返す」

「しばらくしたらって、いつのこと?彼女が死んだ後ってこと?」星は聞き返した。

「星!」普段は冷静沈着な彼が、珍しく声を荒げた。

「いい加減にしろ」と、雅臣は吐き捨てるように言った。

いい加減にする。本当に、いい加減だ。星は心の中で呟いた。

夫の心が自分に向いていないこと、息子が懐かないこと、そして義理の両親に蔑まれる日々にも、もううんざりだった。

雅臣は言った。「清子には、もう半年しか時間がないんだ。翔太でさえ、優しくしているというのに、なぜお前だけがそんなに意地悪なんだ?」

この時、星はもう我慢するのをやめた。

冷たい声で、彼女は言った。「彼女にどれだけの時間があろうと、私に関係ないだろう?彼女は私の家族でも何でもない。どうして私が彼女に我慢しなければならないの?」

今まで従順だった星から、こんなひどい言葉を聞かされるとは、雅臣は思ってもみなかったようだ。

彼の瞳は、まるで氷のように冷たくなった。「星、俺たちは合意したと思っていたんだが」

星は冷笑した。「彼女が初恋の思い出に浸りたいからって、私はあなたと彼女が再び恋を始めるのを見守らなければならないの?

彼女が結婚気分を味わいたいからって、私が半年かけて準備した結婚式を彼女に譲ったの?

私が何もできないとでも思って、目の前で、あなたたちは翔太の手を引いてバージンロードを歩くの?

彼女が世界中の美しい景色を見たいからって、あなたは彼女を世界一周旅行に連れて行った。

彼女が月が欲しいと言えば、あなたはなんとかして取ってきてあげたんだろうね?」

星と雅臣は5年間、秘密裏に結婚生活を送っていて、結婚式は挙げていなかった。

ある日、翔太がウェディングドレス姿のママを見てみたいと言い出したので、雅臣は結婚式を挙げることに決め、星に準備を任せた。彼女の好きなようにやっていいとまで言ったのだ。

星が半年かけて入念に準備を進めていた結婚式は、清子の一言で奪われてしまった。

雅臣の視線は冷たくなった。「星、お前はやりすぎだ」

やりすぎ……

星は胸が詰まり、失望のあまり目を閉じた。

結婚して以来、彼女は妻として、母として、完璧であろうと努力してきた。

しかし、どんなに努力しても、雅臣は彼女によそよそしかった。

彼女は、彼がそういうクールな性格なのだと考えていた。

しかし、彼の初恋の人が現れて初めて、いつも冷静沈着な雅臣の中に、あんなにも熱い想いが秘めていたなんて、彼女は知ったのだ。

彼女はテーブルの上に置いてあった、すでにサイン済みの離婚届を手に取った。

「私はもうサインしたわ。あなたも早くサインして。清子が生きているうちに、彼女を正真正銘、あなたの奥さんにしてあげたら、きっと喜ぶわ」

雅臣は唇を固く結び、その端正な顔が凍りついたように見えた。

それは、彼が非常に不機嫌であることを示していた。

「翔太はどうするんだ?」

星は小さな声で言った。「あなたたちに任せる」

彼が何かを言おうとしたその時、彼のスマホが鳴った。

「雅臣、大変!清子が急に倒れて、救急車で運ばれたの!」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
1 ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ส่งเสียงดังสนั่นห้องเช่าคับแคบ มือเรียวควานหาต้นตอของเสียงก่อนกดอะไรสักอย่างให้เสียงมันเงียบลงไปหญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนผ้าบางสีขาวพลิกตัวไปอีกฝั่ง ดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมหัวเพราะผ้าม่านที่ไม่ป้องกันแสงสาดส่องนั้นทำเอาเธอรำคาญใจ“ฮือ อยากลาออก” แพรไหมพูดออกมาทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตาเลยสักนิดกว่าจะทำใจให้เอาตัวออกมาจากผ้าห่ม ลุกจากเตียงเล็กก็กินเวลาไปหลายนาที แพรไหมยืนอยู่ข้างเตียง หลับตาอยู่อย่างนั้นจนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกเหมือนเมื่อสักครู่ เสียงเรียกเข้าที่ทำเอาแพรไหมหวาดผวาและจิตตกทุกครั้งที่ได้ยิน แพรไหมรีบร้อนในการไปหยิบมันก่อนกดรับสายทันที กระแอมไอเล็กน้อยและกรอกเสียงผ่านปลายสาย“สวัสดีค่ะบอส” แพรไหมทักทาย[นี่เธอเพิ่งตื่นงั้นเหรอ] จอมทัพเจ้านายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุ“เปล่าค่ะบอส! ฉันตื่นตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ ฉันตื่นมารดน้ำต้นไม้ที่ริมระเบียง เล่นโยคะแล้วตอนนี้ก็...” แพรไหมไม่เว้นช่องไฟ เธอพูดยาวเหยียด[ฉันไม่ได้อยากรู้] แต่เจ้านายหนุ่มก็ตอบกลับมาทำเอาหญิงสาวที่ร้อนรนหยุดพูดเกือบไม่ทัน“ค่ะ” แพรไหมจงใจใช้โทนเสียง
Read more
2 ผัวเหรอ?
หลังจากโดนตวาดเลขาส่วนตัวก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา บนตักเธอมีถุงที่ภายในบรรจุกล่องอาหารวางอยู่“ผัวเหรอ” จอมทัพเอ่ยถาม แพรไหมหันไปขมวดคิ้วใส่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป “ฉันถามเธอ”“ฉันพูดได้แล้วเหรอคะ” แพรไหมไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทแต่ก่อนหน้านี้เจ้านายของเธอเพิ่งบอกไปว่าไม่อยากได้ยินเสียงเธอไม่ใช่หรือไง“ฉันถามว่าคนนั้นผัวเธอเหรอ”“คนไหนคะ”“เธอมีหลายคนหรือไง”แพรไหมได้แต่นั่งนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ หากคนข้างกายไม่ใช่เจ้านายเธอ เธอคงตะโกนด่าออกไปแล้ว!“ถ้าบอสหมายถึงคนที่เอาของให้ฉันไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นเพื่อนข้างห้องที่ย้ายมาอยู่ใหม่”“ทำไมเธอถึงพูดเหมือนกับว่าเธอมีคนอื่นอีก”“แหม บอสคะ ฉันออกจะสาวและสวยขนาดนี้ มันก็ต้องมีบ้างที่...” แพรไหมร่ายยาวเอี๊ยดอยู่ ๆ จอมทัพก็เหยียบเบรกกะทันหัน ยังดีที่ไม่มีรถตามหลังไม่อยากนั้นคงเกิดอุบัติเหตุ“อย่ารับของจากคนแปลกหน้า” จอมทัพพูดแค่นั้นก่อนถือวิสาสะหยิบถุงกล่องอาหารที่วางอยู่บนตักของแพรไหมไป เปิดกระจกฝั่งของแพรไหมก่อนโยนมันทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาเธอ“บอสคะ!” แพรไหมเรียกเจ้านายของตัวเองด้วยความตกใจจอมทัพไม่ได้ตอบอะไร เขาออกรถไปในทันทีและไม่ได้หัน
Read more
3 โมโห
หลังจากที่จอมทัพประกาศลั่น แพรไหมก็ได้แต่นั่งสงบปากสงบคำ แม้จะอึดอัดแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา แพรไหมนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา โดยที่โซฟาอีกฝั่งมีจอมทัพนั่งอ่านเอกสารในมืออยู่อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัด แพรไหมสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “บอสคะ ฉันจะไปเปิดห้องนะคะ” นั่นคือทางออกที่เธอนึกออกในตอนนี้จอมทัพเงยหน้าจากเอกสารในมือขึ้นมาสบตา ดวงตาคมกำลังจ้องเธอนิ่ง คิ้วหนาขมวดเป็นปม ไม่ใช่ว่าเธอและเขาคุยเรื่องนี้กันจบแล้วหรือไง ทำไมแพรไหมถึงพูดมันขึ้นมาอีกแพรไหมเห็นจอมทัพเอาแต่มองหน้า เธอเลยหลบสายตาและแสร้งมองไปทางอื่นก่อนเอ่ย “พอดีฉันนอนกรนน่ะค่ะ กลัวบอสรำคาญและฉันก็นอนดิ้นมาก ๆ ๆ ด้วย” นี่คือเหตุผลที่แพรไหมพอจะคิดออกในตอนนี้จอมทัพยิ้มมุมปากและก้มลงไปสนใจเอกสารในมือต่อ“บอสเงียบแปลว่าบอสอนุญาตใช่ไหมคะ” แพรไหมวางมือลงบนโซฟา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้“…” จอมทัพไม่ตอบเอาแต่จ้องตาของอีกคนไม่วางตา“ขอบคุณค่ะ” แพรไหมยิ้มหวาน ยกมือขึ้นมาหว่างอกก่อนไหว้อย่างนอบน้อมและจังหวะนั้นเธอกำลังลุกขึ้นยืน“นั่งลง” จอมทัพพูดเสียงเรียบ“…” แพรไหมที่กำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปก็ได้แต่หยุดนิ่ง
Read more
4 เดินเล่นหรือไปอ่อยผู้ชาย
จอมทัพโมโหจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เขาตวาดดังลั่นก่อนอุ้มแพรไหมขึ้นมาแนบอกและพาเธอเดินผ่านลูกค้าสาวขึ้นห้องโดยไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย“บอสคะ” แพรไหมเรียกเจ้านายของตัวเองเสียงผะแผ่ว...“…”“ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันเดินเองได้” เมื่อเห็นว่าจอมทัพไม่พูดอะไรแพรไหมจึงเอ่ยมาอีกครั้ง“…”“บอสคะ”“เงียบ!” และครั้งนี้จอมทัพก็ยอมเอ่ยปากพูด ใบหน้าที่ตอนนี้นั้นน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แพรไหมเลยไม่กล้าเอยอะไรออกไป“…”“อยู่นิ่ง ๆ แล้วหุบปากของเธอไปซะ!” จอมทัพใช้เสียงดุ ไม่แม้แต่ก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมอกของตัวเอง“…” แพรไหมเม้มริมฝีปากแน่น เจ้านายของเธอในตอนนี้นั้นน่ากลัวเกินไปทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ความอึดอัดก่อตัว แพรไหมนั่งตัวเปียกอยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะทานข้าว จอมทัพเดินไปก้มหาอะไรในกระเป๋าตัวเองก่อนเดินกลับมาหาลูกน้องของเขา“เธอไปทำอะไรอยู่ตรงนั้น” จอมทัพวางเสื้อยืดตัวบางไว้บนโต๊ะทานข้าว เขาเดินเข้ามาใกล้เก้าอี้ที่แพรไหมนั่งอยู่ เขาใช้สองแขนค้ำลงไปบนพนักพิง ก้มหน้าลงไปใกล้ตำแหน่งสายตาของเขาในตอนนี้นั้นมันเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน...“ฉันไปเดินเล่นค่ะ”“ไปเดินเล่นหรือไปอ่อยผู้ชาย”“คะ? บอสเห็นไหมคะว่า
Read more
5 คนของผม
“บอสคะ ตอนไหนชุดของฉันจะมาคะ” แพรไหมทนไม่ไหว เอ่ยถามครั้งที่เท่าไรเธอก็ไม่แน่ใจ“กำลังมา” แพรไหมคิดไว้อยู่แล้วว่าจอมทัพต้องตอบเธอมาแบบนี้“บอสพูดแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วนะ” เลขาคนสวยผ่อนลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย“ทำไมล่ะ” จอมทัพแสร้งเป็นไม่รู้“ฉันไม่ชอบนี่ มันเหมือนฉันกำลังแก้ผ้าต่อหน้าบอสเลย” ประโยคนี้แพรไหมพูดเสียงเบาหวิว“ฉันไม่ถือ” จอมทัพยักไหล่เล็กน้อย“ถ้าไม่ติดว่าบอสเป็นเจ้านายฉันจะด่าบอสแล้วนะคะ”“ฮึ” เจ้านายหนุ่มหัวเราะในลำคอไม่นานนักเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น แพรไหมรีบลุกขึ้นยืนตั้งใจจะเดินไปยังประตูห้องแต่มือหนาก็ดึงรั้งแขนของเธอเอาไว้“เธอจะไปไหน”“ไปเอาเสื้อผ้าไงคะบอส”“ออกไปสภาพนี้เหรอ” จอมทัพใช้สายตาไล่มองแพรไหม“ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันไม่ถือ ฉันยังกล้าให้บอสดูเลยนี่นา” แพรไหมตอบออกไปตามตรง เดินห่อไหล่ไม่ให้ยอดอกเด่นสง่าก็น่าจะเพียงพอแล้ว“นั่งลง”“คะ?”“นั่งลงไป”“แต่ว่า”“ฉันบอกให้เธอนั่งลงไป” จอมทัพเอ่ยเสียงดุ ออกคำสั่งกับเลขาสาว แพรไหมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเถียง เธอพยักหน้าและนั่งลงตรงที่เดิมเมื่อหญิงสาวทำตามที่เขาสั่ง จอมทัพก็ก้าวเท้าไปยังบานประตูนั้น แพรไหมมองตามหล
Read more
6 เรียกพี่
จอมทัพเอาแต่ทำหน้าดุ ไม่พูดไม่จา ไม่ปล่อยให้แพรไหมอยู่ห่างตัวเองเกินสามก้าว ตอนที่จอมทัพคุยกับลูกค้าแต่สายตาก็ยังคงจดจ้องไปที่เลขาสาวจนแพรไหมทำตัวไม่ถูกอยู่ในงานได้ไม่นาน จอมทัพก็ขอตัวกลับก่อน แพรไหมได้แต่งุนงงแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรกลับ เจ้านายของเธออยู่ในงานสังคมเก่ง เพราะทุกครั้งจอมทัพก็มักจะได้ลูกค้าจากในงานสังคมที่ไป แต่ทำไมวันนี้จอมทัพถึงพาเธอกลับห้องเร็วขนาดนี้กันนะแพรไหมไม่ได้เอ่ยถาม เธอรู้สึกว่าก็ดีเหมือนกันเพราะรองเท้าที่เธอใส่ในตอนนี้มันเริ่มทำเธอเจ็บเสียแล้ว ไม่ต้องก้มลงไปมองก็รู้ว่าหลังเท้าของเธอคงเป็นแผลไปเป็นที่เรียบร้อยเจ้านายหนุ่มเดินเข้าห้องไป แพรไหมเดินตามเข้าไปติด ๆ แม้ในใจจะอยากหาทางรอดไปนอนที่อื่นแต่อีกใจก็คิดว่าแค่นอนคงไม่เป็นอะไร คงไม่มีอะไรเสียหาย อีกอย่างจอมทัพก็มองเธอเป็นลูกน้องคนหนึ่งเท่านั้นเองจอมทัพเดินไปหยุดอยู่กลางห้อง ถอดเสื้อสูทตัวนอกลงบนโซฟา มือดึงรั้งเนกไท เป็นภาพที่แพรไหมชอบมองทุกครั้ง บอสของเธอในตอนนี้นั้นดูเซ็กซี่จนเธอแอบกรี๊ดอยู่ในใจแพรไหมถอดรองเท้าส้นสูง “ซี้ด” ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บแสบจอมทัพมองไปที่เธอ ขมวดหัวคิ้วเข้าหากัน “เป็นอะไร”“
Read more
7 ใจดีกับหนูหน่อยสิคะ NC 100%
แพรไหมจะปฏิเสธ แต่เธอก็โดนจอมทัพอุ้มในท่าเจ้าสาวมาวางบนเตียงเสียอย่างนั้น ครั้งนี้จอมทัพไม่ได้นั่งตรงปลายเตียงหรือลุกหนี เจ้านายหนุ่มใช้สองแขนล็อกแพรไหมให้อยู่ใต้ร่างของเขา“บอสจะทำอะไรคะ”“พี่จะทำให้หนูเป็นของพี่”“ฮะ”“พี่หวง”“หวง? หวงอะไรคะ”“พี่หวงหนู พี่อยากรอให้หนูชอบพี่ให้มากกว่านี้แต่พี่ทนไม่ไหว...หนูสวยมันจึงไม่แปลกเลยที่จะมีคนมาชอบหนู...เพราะพี่ก็ชอบหนู”“คะ?” แพรไหมเสียงดัง“พี่ถึงถามหนูไงว่าหนูชอบพี่หรือเปล่า”“…”“ว่าไงครับเด็กดี...หนูชอบพี่หรือเปล่า” จอมทัพโน้มหน้าลงไปใกล้มากกว่าเดิม กระซิบถามเสียงแหบพร่าข้างหูของแพรไหมเลขาสาวขนลุกชูชันไปทั่วร่างกาย ขบเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น เธอกำลังชั่งใจว่าเธอควรพูดมันออกไปดีหรือเปล่า หากพูดออกไปแล้วมันจะกระทบกับงานของเธอหรือไม่ หากตอนนี้จอมทัพแค่เมา ตื่นเช้าขึ้นมาเรื่องนี้มันจะเป็นอย่างไรต่อ“บะ...บอสคะ” แพรไหมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากของจอมทัพค่อย ๆ จูบซับทั่วกรอบหน้าสวย“พี่ชอบหนู ชอบมานานแล้ว...หนูชอบพี่เหมือนกันหรือเปล่า”“…”“ถ้าหนูไม่ชอบพี่จะหยุด” จอมทัพไม่อยากฉวยโอกาส หากแพรไหมไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันกับเขา เขาก็พร้อมจะหยุดทุ
Read more
8 เสื้อผัว NC 50%
ตื่นเช้ามาด้วยความเมื่อยล้า ปวดร้าวไปที่ช่วงล่าง แพรไหมนั่งมองจอมทัพที่กำลังแต่งตัวเพื่อออกไปพบกับลูกค้า แพรไหมเพิ่งจะทราบตอนนี้ว่าวันนี้จอมทัพนั้นนัดคุยงานกับลูกค้าอีกราย เธอเสนอที่จะไปด้วยแต่จอมทัพก็เอาแต่ห้ามและออกคำสั่ง“พี่จอมทัพจะไม่ให้หนูไปด้วยจริง ๆ เหรอคะ” แพรไหมที่นั่งอยู่บนเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่กำลังผูกเนกไท“หนูพักผ่อนเถอะ”“แต่นั่นมันหน้าที่ของหนูนี่”“หน้าที่ของหนูตอนนี้คือทำตัวเป็นเมียที่ดีก็พอครับ” จอมทัพไม่พูดเปล่า เขาสาวเท้ามาหาแพรไหม นั่งลงข้างกายยื่นเนกไทไปตรงหน้าเลขาคนสวยเขินอายกับประโยคที่จอมทัพพูดไปก่อนหน้า ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยแต่มือเรียวก็ยอมยื่นไปเพื่อหยิบเอาเนกไทมาผูกให้กับเจ้านายหนุ่ม“อาบน้ำได้แต่ห้ามใส่เสื้อผ้านะ” จอมทัพใช้มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปบริเวณหัวไหล่มนของแพรไหม“ทะ...ทำไมล่ะคะ”“พี่ชอบเวลาที่หนูไม่ใส่อะไรเลย”“แต่หนูไม่ชอบ”“อย่าดื้อ ฟังที่พี่บอกก็พอ” ไม่ใช่น้ำเสียงดุเหมือนเวลาออกคำสั่งเรื่องงาน แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มที่กล่อมให้แพรไหมคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย“สะ...เสร็จแล้ว” แพรไหมต้านสายตาของผู้ชายตรงหน้าไม่ไหว“เดี๋
Read more
9 อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระ Ending
ความสัมพันธ์ของเจ้านายและเลขาเลื่องลือไปทั้งบริษัท อันที่จริงแพรไหมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เธอบอกกับจอมทัพไปแล้วด้วยซ้ำว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเธอและจอมทัพอยากให้ปิดเป็นความลับก่อน ถึงแพรไหมจะยังไม่รู้ก็ตามว่ามันควรเรียกว่าอะไร แฟนก็ไม่ใช่เพราะจอมทัพไม่เคยขอ จอมทัพก็เอาแต่พูดว่าเธอและเขานั้นเป็นผัวเมียกันแพรไหมไม่รู้ว่าจอมทัพนั้นจริงจังกับเธอมากแค่ไหน แต่ยิ่งเห็นจอมทัพเปิดเผยเรื่องราวของเธอนั้นต่อหน้าคนอื่น จับมือ ถือของให้เวลาเดินไปไหนหรือแม้แต่เดินเพื่อเข้าประชุม ตอนแรกเธอไม่ค่อยชินเท่าไรนัก แต่ตอนนี้ก็ถือว่าทำใจยอมรับได้บ้างมีคนหลายคนพูดถึงเธอด้วยเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ อย่างเช่นตอนนี้ที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำแต่พอได้ยินเสียงคนคุยกันในเรื่องของเธอ เธอเลยเลือกที่จะยังไม่ออกไปปรากฏตัว“เฮ้อ โชคหล่นทำจริง ๆ เลยนะยัยแพรไหมนั่นน่ะ”“ทำไงได้ล่ะแก ก็อยู่ใกล้บอสขนาดนั้นนี่”“แกว่าที่ยัยนั่นได้เป็นเลขาทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อยขนาดนี้เป็นเพราะมันเอาตัวเข้าแลกป่ะ”“เฮ้ย แกก็คิดเหมือนฉันเหรอ”แพรไหมนิ่งเงียบและไม่ลืมที่จะบันทึกเสียงเอาไว้เป็นหลักฐาน“ท่านประธานก็นะ ฉันทำงานมาตั้งนาน สวย
Read more
ตอนพิเศษ OT ร้อนรัก NC
แพรไหมโค้งหัวลาพนักงานที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณหน้าห้อง เลขาสาวที่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทุกคนต่างทยอยออกจากออฟฟิศ ไม่ต้องเดินเข้าไปถามก็รู้ว่าวันนี้เธอคงต้องอยู่ทำโอทีกับเจ้านายอีกเช่นเคย แม้จะอยู่ด้วยกัน ไปทำงานด้วยกันกลับบ้านด้วยกันทุกวันก็ตามแต่แพรไหมก็ยังไม่ชินสักเท่าไร ชีวิตที่พลิกผันในชั่วข้ามคืน จากพนักงานธรรมดาที่อยู่ในห้องเช่าโทรม ๆ กลับได้ไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของเจ้านายและคนในบ้านต่างเรียกเธอว่าคุณนาย แม้จะเป็นแบบนี้แต่แพรไหมก็ยังคงเจียมตัว ไม่ทำอะไรที่มันเกินตัวเลยสักครั้ง คนในชั้นบริหารแทบบางตา จะเหลือก็เพียงแค่คนที่อยู่ในห้องทำงาน คงทำงานล่วงเวลาเหมือนเจ้านายของเธอ แพรไหมลุกขึ้นยืน บิดกายไล่ความล้าไปมา เธอตั้งใจจะเข้าไปถามจอมทัพว่ามีอะไรที่อยากทานหรือเปล่า เธอจะได้ลงไปซื้อขึ้นมาให้ ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูหยุดลงพร้อมกับประตูที่เปิดเข้าไปภายใน “บอสคะ หิวหรือเปล่า” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงกันข้าม มีเพียงโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงเท่านั้นที่คั่นกลางเอาไว้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status