6 ขาดไม่ได้

ภายในห้องอาหารหรูของโรงแรม

บรรยากาศอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ธารันนั่งอยู่หัวโต๊ะโดยมีต้นหลิวนั่งฝั่งขวา ส่วนรัญดานั่งฝั่งซ้ายของเขาตามหน้าที่เลขาส่วนตัวที่ต้องคอยจดบันทึกการประชุมและการสนทนา

ตลอดมื้ออาหาร ธารันมักจะปรายตามองรัญดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกในไอแพด ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ขับผิวให้เธอดูโดดเด่นทำให้เขาละสายตาได้ยาก ทั้งที่ต้นหลิวกำลังชวนเขาคุยเรื่องสถานที่จัดงานหมั้นอย่างออกรส

“ธารันคะ รัญดาว่ายังไงบ้างคะเรื่องดอกไม้ในงาน รัญดามีความเห็นว่ายังไง” ต้นหลิวถามรัญดาด้วยรอยยิ้ม

รัญดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาธารันที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

“รัญดาเห็นว่ากุหลาบสีขาวสลับชมพูอ่อนน่าจะเหมาะที่สุดค่ะ เพราะดูเรียบหรูและมีความหมายถึงความรักที่มั่นคง เข้ากับบุคลิกของคุณต้นหลิวด้วยค่ะ”

“แหม ปากหวานจังเลยนะคะ” ต้นหลิวหัวเราะชอบใจ

ธารันกระตุกยิ้มมุมปาก เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆก่อนจะพูดออกไป

“เห็นไหมล่ะ รัญดาเขาตาถึงเสมอ”

“ธารันนี่ชมรัญดาบ่อยจังนะคะ ถ้ารัญดาไม่มีแฟน ฉันคงต้องระแวงบ้างแล้วล่ะ” ต้นหลิวพูดติดตลก

รัญดาสะดุดลมหายใจชั่วขณะ เธอรีบก้มหน้าลงซ่อนความเจ็บปวดที่แวบเข้ามา

“รัญดา...ไม่มีแฟนหรอกค่ะ”

“งั้นเหรอ?” ธารันแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนราบเรียบที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน

“เพราะทำงานให้ฉันจนไม่มีเวลาหา หรือเพราะลืมไปแล้วว่าตัวเองควรจะมีชีวิตส่วนตัว”

คำถามนั้นไม่ใช่แค่ประโยคบอกเล่า แต่มันเหมือนการกดดันให้เธอจนมุม รัญดากัดริมฝีปากแน่นเธอกำไอแพดในมือจนสั่น

“รัญดามีความสุขกับการทำงานค่ะ ธารันไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ”

“มีความสุขงั้นเหรอ...” ธารันวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เขายังคงมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เพราะหลังจากงานหมั้นของฉัน ฉันคงต้องขยายงานเพิ่มอีก งานของเธอคงจะเยอะขึ้นจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นไปอีกนานเลยล่ะ”

รัญดารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น คำพูดของเขามันเหมือนกับการตอกย้ำว่า ต่อให้เธอจะแต่งตัวสวยแค่ไหนหรือพยายามจะแสดงความเข้มแข็งเพียงใด สุดท้ายเขาก็ไม่มีวันเห็นค่าของเธอมากไปกว่าเครื่องมือทำงานที่เขาสั่งให้อยู่ในที่ของตัวเองตลอดไป

รัญดาสูดลมหายใจลึกพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านจนจุกอยู่ที่อก เธอเลือกที่จะนั่งนิ่งต่อ พยายามทำเป็นไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนั้น

“รัญดาเข้าใจค่ะ รัญดาจะจัดตารางงานให้พร้อมที่สุดสำหรับโปรเจกต์ใหม่ของธารัน” เธอตอบเสียงเรียบ

ธารันมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวไปทางต้นหลิวเพื่อพูดคุยเรื่องอื่น ปล่อยให้รัญดานั่งอยู่นอกวงสนทนาเหมือนเดิม

ในตอนที่ต้นหลิวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ บรรยากาศบนโต๊ะก็เหลือเพียงความเงียบงัน ธารันหันมามองรัญดาที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบเอกสารในไอแพดด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย

“เธอโกรธฉันหรือเปล่า” เสียงเขาทุ้มต่ำ

รัญดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“รัญดาไม่มีสิทธิ์โกรธธารันค่ะ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม”

“คำว่าไม่มีสิทธิ์...” ธารันยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา

“หมายถึงเธอไม่ได้โกรธ หรือเธอแค่เลือกที่จะไม่พูดมันออกมากันแน่?”

เขาโน้มตัวมาใกล้เธอมากขึ้นจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆจากตัวเขา ความกดดันทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ

“รัญดาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองค่ะ ธารันไม่ต้องกังวลหรอกนะคะ”

เขายืดตัวกลับไปนั่งที่เดิม ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ดี เพราะถ้าเธอคิดจะทำอะไรนอกเหนือจากหน้าที่ นั่นจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเธอเลยล่ะ”

“…” รัญดาไม่ตอบ เธอทำเพียงก้มหน้ามองหน้าจอไอแพดต่อไป ขณะที่หัวใจที่เคยแตกสลายตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มเย็นชาลงจนแทบไม่เหลือความรู้สึกใดๆอีกแล้ว

ขณะที่ธารันยังคงจ้องมองรัญดาด้วยสายตาดุดัน เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังกระทบพื้นหินอ่อนใกล้เข้ามา ต้นหลิวเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มสดใส เธอไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศตึงเครียดที่เพิ่งเกิดขึ้น

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ พอดีเจอเพื่อนเก่าที่ล็อบบี้เลยคุยกันเพลินไปหน่อย” ต้นหลิวนั่งลงข้างธารันพลางขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ

ธารันละสายตาจากรัญดาทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย แววตาดุจน้ำแข็งเมื่อครู่จางหายไปอย่างรวดเร็วราวกับคนละคน

“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆให้คู่หมั้น

ต้นหลิวมองหน้าธารันสลับกับรัญดาแล้วเอ่ยถาม

“คุยเรื่องงานกันถึงไหนแล้วคะ ดูเคร่งเครียดกันจัง”

รัญดารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยความอึดอัดที่เขาทิ้งไว้ก่อนจะบอกกับต้นหลิวไป

“คุยกันเรื่องตารางงานหลังงานหมั้นค่ะคุณต้นหลิว รัญดากำลังสรุปรายละเอียดให้ธารันอยู่ค่ะ”

“แหม...ดูแลกันดีจริงๆเลยนะคะ รัญดานี่สมกับที่เป็นมือขวาของธารันจริงๆค่ะ ถ้าไม่มีรัญดา ธารันคงลำบากแย่เลยใช่ไหมคะ” ต้นหลิวพูดกลั้วหัวเราะ

ธารันเหลือบมองรัญดาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบสั้นๆ

“ใช่ ขาดไม่ได้เลยล่ะ”

รัญดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรับรู้ได้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ในประโยคของเขามันไม่ใช่คำชม แต่มันคือการประกาศให้เธอรู้ว่าเขายังต้องการควบคุมเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

“รัญดาทานอะไรหน่อยสิคะ หน้าซีดๆนะวันนี้” ต้นหลิวหันมาถามด้วยความหวังดี

“ขอบคุณค่ะคุณต้นหลิว รัญดาเพิ่งทานมานิดหน่อยแล้วค่ะ ขอตัวไปจัดการเอกสารต่อที่มุมนั้นนะคะ จะได้ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของธารันกับคุณต้นหลิวค่ะ” ว่าแล้ว ร่างบอบบางสมส่วนลุกขึ้นยืนทันที เธอต้องการพื้นที่หายใจห่างจากสายตาคู่นั้นของธารันก่อนที่เธอจะเผลอแสดงความรู้สึกอะไรออกมาให้คู่หมั้นของเขาเห็น

เธอก้าวเดินออกมา แต่สายตาของธารันยังคงมองตามหลังเธอไปด้วยแววตานิ่งสนิทและยากจะหยั่งถึง