บทที่ 2 รำลึกอดีต

ห้องเก็บของ ในเรือนหลังเก่าที่ห่างไกลผู้คนของหอจุ้ยฟาง

“ฮือ ช่วยข้าที ผู้ใดก็ได้ ช่วยข้า ข้ายังไม่อยากตาย”

เสียงของไป๋เหมยค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงสะอื้น  นางทุบประตูจนกระดูกข้อนิ้วแตกยับ เลือดสีสดอาบย้อมบานประตูเหล็กจนเป็นรอยฝ่ามือแดงฉาน แต่ในสถานที่ที่ถูกปิดตาย ซ้ำยังถูกลืมเลือนด้วยแผนการอันแยบยลและเงินตราของลี่ถิง ต่อให้นางตะโกนจนคอแตก หรือร้องไห้จนสายเลือดหลั่งริน ก็ไม่มีวันส่งไปถึงหูของผู้ใด

โชคชะตาของนางถูกปิดตายไว้โดยไม่มีใครรับรู้ นางถูกทิ้งให้รอคอยความตายอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางความหวังที่ดับวูบลงทีละน้อย

ความเจ็บปวดทางกายว่าแสนสาหัสแล้ว แต่ความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวในความมืดมิดกลับทรมานยิ่งกว่า สติสัมปชัญญะของนางเริ่มเลือนราง ภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย

และในห้วงเวลาที่ลมหายใจเริ่มรวยริน ใกล้จะสิ้นสุดความทรมาน ภาพวันคืนเก่าๆ ที่เคยแสนสุขกลับผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิด ราวกับแสงหิ่งห้อยดวงสุดท้ายในคืนเดือนดับ

เดิมที นางมิใช่เด็กกำพร้าที่เกิดมาเพื่อเป็นนางคณิกา นางคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของครอบครัวที่อบอุ่น บิดาของนางเป็นบัณฑิตหนุ่มรูปงาม แต่ยากจน ส่วนมารดาคือคุณหนูจากตระกูลคหบดีผู้เพียบพร้อม ความรักของ  ทั้งสองถูกกีดกันอย่างหนักจากผู้เป็นตา

ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่ ทั้งสองจึงตัดสินใจละทิ้งฐานะและหนีตามกันมา โยกย้ายไปตั้งรกรากในเมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ ที่นั่นบิดาของนางใช้ความรู้ความสามารถจนได้เป็นอาจารย์สอนในสำนักศึกษาที่มีชื่อเสียง ส่วนมารดาก็คอยดูแลปรนนิบัติอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ด้วยเหตุที่มีบิดาเป็นอาจารย์และมารดาเป็นกุลสตรีจากตระกูลใหญ่  ผู้มีความรู้ ไป๋เหมยจึงได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้มาตั้งแต่จำความได้ นางได้เล่าเรียนเขียนอ่าน ทั้งการแต่งบทกวี วาดภาพ และเล่นหมากล้อม ศาสตร์   ทุกแขนงที่สตรีชั้นสูงพึงมี นางล้วนแตกฉาน

“บทกวีบทนี้มีความหมายลึกซึ้งนัก เหมยเอ๋อร์ ลูกต้องอ่านให้เข้าถึงแก่นแท้ของอารมณ์ผู้แต่ง จึงจะถ่ายทอดความงดงามออกมาเป็นภาพได้” บิดาสอนพลางลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่ดูสิเจ้าคะ ภาพวาดกิ่งเหมยท้าหิมะของข้า งดงามเหมือนที่ท่านแม่วาดหรือไม่เจ้าคะ” เด็กหญิงตัวน้อยในวัยเจ็ดขวบชูภาพวาดอวดด้วยรอยยิ้มกว้าง

“งดงามมากลูกแม่ เจ้าเก่งกาจทั้งศาสตร์และศิลป์ ไม่มีสิ่งใดที่ลูกของแม่ทำไม่ได้เลย” มารดาสวมกอดนางด้วยความรักใคร่

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขและสงบร่มเย็น ฐานะทางบ้านเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ แต่โชคชะตาช่างโหดร้าย สวรรค์พรากความสุขไปจากนางรวดเร็วกว่าที่คิด

ปีที่นางอายุครบสิบขวบ บิดาต้องเดินทางไปเยี่ยมเยียนญาติผู้ใหญ่ ที่ล้มป่วยในต่างเมือง มารดาและนางจึงติดตามไปด้วย แต่ระหว่างทางที่รถม้าแล่นผ่านหุบเขาอันเงียบสงัด กลุ่มโจรป่าโฉดชั่วกว่าสิบคนได้ดักซุ่มโจมตี  พวกมันเข่นฆ่าผู้คุ้มกันจนสิ้นชีพ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

บิดาผู้เป็นเพียงบัณฑิตไร้วรยุทธ์ คว้าท่อนไม้พุ่งเข้าขัดขวางดาบเหล็กกล้าของพวกโจรอย่างไม่คิดชีวิต เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของเขา

“ท่านพี่ ไม่นะ” มารดากรีดร้องเสียงหลง

“ไป อย่าหันกลับมา รักษาชีวิตลูกของเราไว้”

มารดากัดฟันทั้งน้ำตา ดึงกระชากแขนนางให้วิ่งเตลิดเข้าไปในป่าทึบ แต่พวกโจรกลับวิ่งไล่ตามมาติดๆ เมื่อเห็นว่าจวนตัว มารดาจึงผลักนางเข้าไปซ่อนในโพรงไม้ทึบ ก่อนจะลูบแก้มที่เปื้อนน้ำตาของนางเป็นครั้งสุดท้าย

“ลูกแม่ ฟังแม่ให้ดีนะ วิ่งไป ซ่อนตัวให้ลึกที่สุด อย่าส่งเสียงร้องเด็ดขาด หนีไปให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จงมีชีวิตอยู่ต่อไป จงมีชีวิตอยู่แทนพ่อกับแม่”

“ท่านแม่ ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับท่านแม่ ฮือ” เด็กหญิงร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไป!”

มารดาตวาดเสียงแข็ง ก่อนจะวิ่งล่อพวกโจรไปอีกทาง ไม่นานเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของมารดาดังแว่วมาตามสายลม ทำเอาหัวใจของเด็กหญิงวัยสิบขวบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

ไป๋เหมยในวัยเพียงสิบปี วิ่งหนีออกจากที่ซ่อนอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งจนรองเท้าหลุดหาย ขาเล็กๆ ถูกหนามเกี่ยวจนเลือดออกอาบ แต่สุดท้าย นางก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือของโจรชั่ว

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์คว้าคอเสื้อของนางขึ้นจากพื้นดิน สิ้นสุดชีวิต   อันแสนอบอุ่นเพียงเท่านั้น นางถูกพามายังรังโจร โดนจับใส่กรงขังรวมกับเด็กคนอื่นๆ และถูกนำไปขายยังหอคณิกาอันดับหนึ่งในเมืองหลวงนับตั้งแต่วันนั้น

ชีวิตในหอนางโลมเต็มไปด้วยการถูกด่าทอ โบยตี และการแข่งขัน นางต้องบีบบังคับตนเองให้เข้มแข็ง นางบอกตัวเองว่านางจะตายไม่ได้ นางต้องมีชีวิตอยู่ นางจึงใช้ความรู้ความสามารถที่บิดามารดาสอนสั่ง ผลักดันตนเองจนก้าวขึ้นมาเป็นที่โปรดปรานของแม่เล้า ไม่ต้องโดนทุบตี และไม่ต้องทำงานซักล้างและรับใช้นางโลมชั้นต่ำในหอจุ้ยฟางอีกต่อไป

กลับมาสู่ความมืดมิดในห้องเก็บของร้าง

สติของไป๋เหมยถูกดึงกลับมาสู่ความปวดร้าวอีกครั้ง ร่างกายของนางเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก กระเพาะที่เคยปวดแสบปวดร้อนบัดนี้ด้านชาไปหมดแล้ว ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้แห้งแล้ง      เบิกโพลงมองเพดานที่มองไม่เห็นสิ่งใด

หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินออกจากหางตา นางพร่ำเพ้อขอโทษบิดามารดา ที่มิอาจมีชีวิตอยู่ ดั่งคำขอของมารดาที่ให้ไว้ได้

ไป๋เหมยหายใจรวยริน เรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายของนางกำลังจะเหือดแห้ง นางใช้มือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยบาดแผล กำแผ่นหยกสลักรูปพระโพธิสัตว์เอาไว้แน่น หยกชิ้นนี้คือสิ่งดูต่างหน้าเพียงชิ้นเดียวที่บิดามอบให้ติดตัวไว้  ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ เลือดสีข้นหยดรินลงบนหยกขาวบริสุทธิ์ ชโลมความแค้นและความปวดร้าวของสตรีผู้หนึ่งจนชุ่มโชก

ดวงตาของไป๋เหมยพร่ามัวลงทุกขณะ จิตใจของนางแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ริมฝีปากแห้งผากขยับรำพึงคำอธิษฐานสุดท้าย ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่า

“สวรรค์ หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอวิงวอน”

หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา ชะล้างคราบเลือดและฝุ่นผงบนใบหน้า

“ข้าไม่อยากเกิดมาเป็นเพียงกรวดทรายไร้ค่า ที่รอให้ผู้คนมาเหยียบย่ำซ้ำเติมเช่นนี้อีกแล้ว ขออย่าให้ข้าต้องทนทุกข์ทรมาน และสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในที่มืดมิดเช่นนี้อีกเลย”

ลมหายใจของนางแผ่วเบาลงจนแทบขาดห้วง ภาพใบหน้าอันอ่อนโยนของบิดามารดาผุดพรายขึ้นมาในความทรงจำราวกับจะมารับดวงวิญญาณของนาง

“และท้ายที่สุด หากสวรรค์ยังพอมีเมตตาหลงเหลืออยู่บ้าง”

น้ำเสียงของนางขาดหาย กลายเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่ไร้ซึ่งน้ำตา   “ชาตินี้ ข้าไป๋เหมย เกิดมาอาภัพนัก ด้วยเส้นทางที่มิอาจเลือกเดินทำให้กลายเป็นสตรีต่ำต้อย ไร้ค่า มิคู่ควรกับบุรุษใด ชีวิตใหม่ภายภาคหน้า ขอเพียงใครสักคน...สักคน ที่รักและจริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง”

สิ้นคำภาวนาอันแสนรันทด มือที่กำแผ่นหยกก็ร่วงหล่นลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจเฮือกสุดท้ายหลุดลอยไปพร้อมกับความหวัง    ที่แตกสลาย ปิดฉากชีวิตอันแสนรัดทนของคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงไว้เพียงชั่วข้ามคืน

ในห้วงภวังค์จิตสุดท้าย นอกจากใบหน้าบิดามารดาแล้ว ยังมีสายตาเย็นชาทว่าองอาจของบุรุษผู้หนึ่งที่นางจำได้ไม่มีวันลืม!!