บทที่ 3 สวรรค์เมตตา

กึก กึก

แรงสั่นสะเทือนจากพื้นกระดานไม้ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง

ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีและความหิวโหยหายเป็นปลิดทิ้ง ไป๋เหมยสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือบางรีบยกขึ้นคลำตามใบหน้าและลำตัวของตนเอง ร่างกายนี้เต่งตึงด้วยความเยาว์วัย แต่กลับดูซูบซีด และผอมบาง นางสวมใส่ชุดผ้าไหมเนื้อดี สวมเครื่องประดับหรูหรา และที่สำคัญ นางยังมีชีวิตอยู่!

เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสว่างได้ สิ่งแรกที่นางเห็นคือ ‘ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสด’ ที่ปักลายนกยวนยางคู่ด้วยดิ้นทอง กลิ่นธูปหอมและกลิ่นชาดที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก แสงสลัวลอดผ่านผืนผ้าเข้ามาให้เห็นสภาพแวดล้อมแคบๆ นางกำลังนั่งอยู่ภายในเกี้ยวเจ้าสาวที่ตกแต่งอย่างวิจิตร แต่บรรยากาศรอบกายกลับหนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจเสียงล้อเกวียนและเสียงม้าดังกุกกักอยู่ภายนอก

นางไม่ได้อยู่ในห้องเก็บของนั่นอีกต่อไปแล้ว เกี้ยวเจ้าสาวกำลังมุ่งหน้าไปสู่สถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง สวรรค์ได้รับฟังคำสาบานของนาง และประทานชีวิตใหม่ให้นางได้ทวงคืนโชคชะตาแล้วอย่างนั้นหรือ

ฉับพลันนั้นเอง ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของนางก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก

ความเจ็บปวดจู่โจมจนนางต้องยกมือขึ้นกุมขมับ มือที่เคยเรียวสวยและผ่านการบำรุงด้วยน้ำอบน้ำปรุงชั้นดีของคณิกา บัดนี้กลับผอมแห้งซีดเซียวราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกแขนเสื้อขึ้น

‘หวังอวี้หลาน’ นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้ บุตรีสายรองของหวังจงหมิง เสนาบดีกรมขุนนาง ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในหมู่ขุนนางพลเรือนในเมืองหลวง แต่นางกลับเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมือง ฮ่องเต้ผู้หวาดระแวงอำนาจของหวังจงหมิง ทรงมีราชโองการสายฟ้าแลบ บีบบังคับให้เขาส่งบุตรีผู้นี้ เดินทางรอนแรมมาไกลนับพันลี้ เพื่อแต่งงานสมรสพระราชทานกับ ‘เซียวจิ้งเฉิน’ แม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์อุดร

แม่ทัพเซียวผู้นั้น ชายผู้มีฉายาว่า ‘แม่ทัพพยัคฆ์อุดร’ โหดเหี้ยม เย็นชา และอำมหิต ไม่เคยปรานีผู้ใด และที่สำคัญเขาคือศัตรูตัวฉกาจทางการเมืองของบิดานาง

หวังอวี้หลาน ทราบดีว่าการแต่งงานครั้งนี้มิใช่การส่งตัวเจ้าสาว แต่เป็นการส่งนางมาเป็นตัวประกันยังชายแดนทุรกันดาร เพื่อเป็นหมากให้บิดาผู้ที่ไม่เคยชายตามองนางที่เป็นเพียงบุตรีสายรองแม้แต่น้อย

ความรักและความทะนุถนอมทั้งหมดล้วนถูกมอบให้แก่บุตรชายสองคนอันเกิดจากฮูหยินเอก นางต้องเติบโตมาอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณไร้ตัวตน แต่เมื่อวัยปักปิ่นมาเยือน รูปโฉมที่งดงามสะพรั่งกลับกลายเป็นดาบสองคม บิดาผู้เย็นชาเพิ่งจะเล็งเห็นมูลค่าของลูกสาวนอกสายตาผู้นี้ เขาหมายมั่นจะใช้นางเป็นหมากชั้นดีในการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เพื่อขยายอำนาจบารมีของตนเองในราชสำนัก

แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า ฮ่องเต้ทรงล่วงรู้ทันถึงแผนการอันมักใหญ่ใฝ่สูงนี้ จึงชิงตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการออกราชโองการสายฟ้าแลบ พระราชทานสมรสให้นางแต่งให้กับท่านแม่ทัพแดนเหนือผู้โหดเหี้ยม ราชโองการฉบับนั้นทำเอาบิดานางโกรธเกรี้ยวจนแทบกระอักเลือดที่สูญเสียหมากสำคัญไป

ส่วนหวังอวี้หลาน ที่หวาดกลัวและดื้อรั้น ยืนกรานว่าจะไม่ยอมแต่งงานและขู่จะฆ่าตัวตาย นางตรอมใจจนล้มป่วย ร้องไห้จนสายตาฝ้าฟาง ปฏิเสธข้าวน้ำประท้วงบิดา แต่บิดาผู้เห็นแก่อำนาจ กลับสั่งให้คนจับนางมัด จับกรอกยา แล้วยัดใส่ขบวนเจ้าสาวรอนแรมมาชายแดนอย่างไร้เยื่อใย

ด้วยร่างกายที่เจ็บป่วยและอ่อนแอเป็นทุนเดิม บวกกับความตรอมใจที่ถูกบิดาทอดทิ้ง หวังอวี้หลานสิ้นลมหายใจไปอย่างเงียบๆ ระหว่างการเดินทางฝ่าพายุหิมะเข้าสู่ด่านอุดร โดยที่ไม่มีบ่าวไพร่คนใดในขบวนรับรู้เลยแม้แต่น้อย

“พระโพธิสัตว์ ท่านได้ยินคำขอของข้าจริงๆ แล้วสินะ” ไป๋เหมยพึมพำเสียงแหบพร่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง ริมฝีปากที่แห้งผากเหยียดยิ้มหยันให้กับโชคชะตา

แม้ร่างนี้จะอ่อนแอราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะหักโค่นในสายลม แต่ฐานะ ‘ฮูหยินของแม่ทัพใหญ่’ คือเกราะคุ้มภัยชั้นดีที่นางไม่เคยมีในชาติ   ที่แล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาประทานชีวิตที่สองให้นาง ในเมื่อนางคือหวังอวี้หลานแล้วนับตั้งแต่วินาทีนี้ นางจะไม่ยอมเป็นสตรีที่ถูกรังแกจนตายอีกต่อไป  นางจะกอบโกยทุกอำนาจ ทุกความสุข และเหยียบย่ำทุกคนที่กล้าขวางทางนาง

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงเรียกแผ่วเบาที่เจือไปด้วยเสียงสะอื้นดังมาจากข้างหน้าต่างเกี้ยว ดึงสติของหวังอวี้หลานให้กลับมาสู่ปัจจุบัน นางจำได้จากความทรงจำของร่างเดิมว่านั่นคือ ‘ชุนเถา’ สาวใช้คนสนิทเพียงคนเดียวที่ยอมติดตามนางมาตกระกำลำบากที่นี่

“ชุนเถา” หวังอวี้หลานเค้นเสียงตอบกลับ แม้จะเบาหวิวแต่ก็ทำให้คนด้านนอกชะงักไป

“คุณหนู ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าว...บ่าวคิดว่าคุณหนูจะ...” ชุนเถาร้องไห้โฮโผเข้าเกาะขอบหน้าต่างเกี้ยว

“หุบปากเดี๋ยวนี้ นังบ่าวชั้นต่ำ!!”

เสียงตวาดของมามา หญิงรับใช้ชราที่ถูกส่งมาจากจวนเสนาบดีเพื่อคุมตัวเจ้าสาว ดังแทรกขึ้นมา

“ร้องห่มร้องไห้ในวันมงคลเช่นนี้ อยากถูกโบยจนตายหรืออย่างไร ตอนนี้ขบวนเข้าสู่เมืองชายแดนแล้ว อีกไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็จะถึงหน้าจวนท่านแม่ทัพ หากพวกเจ้าทำกิริยาสามหาวให้ใต้เท้าต้องเสียหน้า ข้าจะสั่งคนถลกหนังพวกเจ้าเสีย”

“แต่…แต่คุณหนูของข้าตัวเย็นเฉียบมาตั้งแต่เมื่อคืน ซ้ำยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยด” ชุนเถาเถียงเสียงสั่น

“เป็นหน้าที่ของสตรีที่ต้องแต่งงานเพื่อตระกูล ต่อให้ต้องคลานเข้าจวนแม่ทัพ นางก็ต้องคลานเข้าไป” มามาผู้นั้นตอกกลับอย่างเย็นชา

หวังอวี้หลานนั่งนิ่งอยู่ภายในเกี้ยว แววตาที่เคยอ่อนแอของร่างเดิมบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดซ่อนคม นางจดจำน้ำเสียงเย่อหยิ่งของมามาผู้นี้ไว้ในใจ ชาติก่อนนางเป็นเพียงคณิกาจึงต้องก้มหัวให้ผู้คนที่คอยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนาง แต่ชาตินี้ นางคือฮูหยินแม่ทัพ อำนาจที่นางกำลังจะมีในชาตินี้ นางจะค่อยๆ กำจัดคนกำเริบเสิบสานทิ้งทีละคน