บทที่ 5 ฮูหยินแม่ทัพ

เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารนับแสน ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีในชุดมงคลสีแดงที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า

เขารู้ดีว่านางคือหมากที่ฮ่องเต้ส่งมาให้เขา เป็นบุตรีของศัตรูที่เขาชิงชังเข้าไส้ สตรีที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนก็ถือว่าเมตตามากแล้ว

“เริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสียที ข้าไม่มีเวลากับเรื่องไร้สาระ”

เซียวจิ้งเฉินหันไปสั่งพ่อบ้านประจำจวนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เขารู้ดีว่า ราชโองการสมรสฉบับนี้ มิใช่รางวัลเชิดชูเกียรติ ที่โอรสสวรรค์ทรงจงใจประทานให้ หลังจากที่เขาเพิ่งกำชัยชนะจากศึกใหญ่ ฮ่องเต้จำต้องปูนบำเหน็จครั้งยิ่งใหญ่เพื่อบำรุงขวัญทหารและแสดงพระเมตตา แต่หากปล่อยให้แม่ทัพผู้กุมอำนาจทหารเรือนแสนไว้ในมือเช่นเขา ไปแต่งงานเกี่ยวดองกับบุตรสาวของแม่ทัพตระกูลอื่น หรือแม้แต่บุตรีของขุนนางตงฉินที่ซื่อสัตย์ ฐานอำนาจของเขาย่อมแข็งแกร่งและหยั่งรากลึกจนกลายเป็นที่หวาดระแวงแก่เบื้องบน

ฮ่องเต้ทรงเกรงกลัวทั้งอำนาจทางทหารในมือของเขาที่มากล้นจนน่าหวั่นเกรง และหวาดระแวงอิทธิพลในราชสำนักของเสนาบดีหวังผู้เป็นบิดาของสตรีผู้นี้ พระองค์จึงชิงตัดหน้า ใช้การแต่งงานเป็นหมากกระดานเพื่อสร้างความหวาดระแวงซึ่งกันและกัน ด้วยการยัดเยียดบุตรสาวของศัตรูมาให้เขาเสียเลย เพื่อเป็นการตัดโอกาสมิให้เขามีครอบครัวภรรยาที่จะคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริง

การจับเสือสองตัวมาผูกติดกันด้วยสายใยวิวาห์ คือกลหมากที่แยบยลที่สุด หากสองขั้วอำนาจนี้มัวแต่ห้ำหั่น ระแวงกันเอง หรือคอยจ้องจับผิดกันอยู่ภายในจวนทุกเมื่อเชื่อวัน พวกเขาย่อมไม่มีเวลาไปสุมหัวก่อกบฏหรือเลื่อยขาบัลลังก์มังกรได้

นี่คือรางวัลอันอัปมงคล ที่บีบคั้นให้เขาต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะแม้จะรู้ทันแผนการสกปรกของผู้อยู่เหนือหัวเพียงใด เขาก็ไม่อาจขัด ราชโองการได้ ทําได้เพียงรับสตรีซึ่งเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งเข้ามาไว้ในกำมือ

**************************************

พิธีการที่ควรจะศักดิ์สิทธิ์และงดงาม ถูกจัดขึ้นอย่างรวบรัดและหยาบกระด้างที่สุด หวังอวี้หลานถูกชุนเถาประคองให้คุกเข่ากราบไหว้ฟ้าดิน กราบไหว้บรรพชน ที่ป้ายวิญญาณถูกอัญเชิญมาตั้งไว้ลวกๆ และคำนับกันและกัน

ในจังหวะที่ต้องคำนับซึ่งกันและกัน หวังอวี้หลานลอบมองผ่านช่องว่างของผ้าคลุมหน้า นางเห็นเพียงรองเท้าหุ้มเกราะเหล็กที่เปื้อนคราบโคลนและหิมะของเขา ชายผู้นี้ไม่ได้เปลี่ยนแม้กระทั่งชุดเกราะเพื่อเข้าพิธีมงคลด้วยซ้ำ

“ส่งตัวเข้าห้องหอ” เสียงพ่อบ้านตะโกนขึ้นเป็นอันเสร็จสิ้นพิธีอันน่าอัปยศ

แต่ยังไม่ทันที่หวังอวี้หลานจะถูกประคองให้หมุนตัว ทหารนายหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“เรียนท่านแม่ทัพ กองสอดแนมรายงานว่า ทัพหน้าของเผ่าตงหูฉวยโอกาสตอนที่พายุหิมะเข้า ลอบโจมตีค่ายเสบียงที่หุบเขาผาแดงขอรับ!”

บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดขึ้นมาทันที เซียวจิ้งเฉินหรี่ตาลง แววตาอำมหิตพาดผ่านนัยน์ตาคมกริบ เขาสะบัดชายผ้าคลุมเกราะสีดำสนิท หันหลังให้เจ้าสาวของตนทันทีโดยไม่ลังเล

“รองแม่ทัพหลี่ สั่งเคลื่อนทัพหน่วยทหารม้าเกราะเหล็ก เราจะไปตัดหัวพวกมันที่หุบเขาผาแดงคืนนี้”

“รับบัญชา”

เซียวจิ้งเฉินก้าวยาวๆ ตรงไปที่ม้าศึกของตน ก่อนจะตวัดตัวขึ้นหลังม้าอย่างสง่างาม แต่ก่อนที่เขาจะควบม้าออกไป เขาได้ทิ้งสายตาเย็นชามองมาที่กลุ่มบ่าวรับใช้จากเมืองหลวง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานพอให้ทุกคนได้ยิน

“พ่อบ้านหวัง จัดการให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องไสหัวกลับเมืองหลวงไปให้หมดภายในวันพรุ่งนี้ ส่วนฮูหยินที่ฮ่องเต้ประทานมา ให้นางอยู่ที่เรือนอันหนิงท้ายจวน ห้ามผู้ใดรบกวนเวลาพักผ่อนของนาง”

พูดจบ ม้าศึกก็พุ่งทะยานออกไปราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง ตามด้วยกองทหารม้าที่ควบตามไปติดๆ ทิ้งให้หวังอวี้หลานยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางลานจวนที่เหน็บหนาวในวันเข้าหอ

“นี่ นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ คุณหนูของข้าเป็นถึงบุตรีของเสนาบดีนะ” มามาชราแผดเสียงขึ้นมาเมื่อแม่ทัพคล้อยหลังไป

“หุบปากของเจ้าเสียมามา”

เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังเล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง ทำเอาทุกคนบริเวณนั้นชะงักงัน

หวังอวี้หลานสะบัดแขนออกจากการประคองของชุนเถา แม้ร่างกายจะโอนเอน แต่นางก็พยายามยืนให้ตรงที่สุด หลังยืดตรงดุจต้นไผ่ที่ท้าทายพายุหิมะ

“ที่นี่คือจวนแม่ทัพ ไม่ใช่เมืองหลวง บิดาข้าส่งข้ามาแต่งงาน ย่อมหมายความว่าชีวิตข้าเป็นของสกุลเซียวแล้ว หากเจ้ายังกล้าปากพล่อยนำภัยมาสู่ข้า ข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนี้”

 “พ่อบ้านหวัง นำทางข้าไปเรือนอันหนิง!!”

พ่อบ้านหวังถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ข่าวลือที่ว่าบุตรีท่านเสนาบดีเป็นเพียงสตรีอ่อนแอและขี้ขลาด ดูท่าจะไม่เป็นความจริงเสียแล้ว เขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

“เชิญฮูหยินขอรับ”

เรือนอันหนิง

เรือนท้ายจวนที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอ นั้นช่างเหน็บหนาว ภายในไร้ซึ่งกระถางถ่านให้ความอบอุ่น มีเพียงเตียงไม้ประดับม่านสีแดงที่ดูเก่าคร่ำคร่า เทียนมงคลสองเล่มที่ริบหรี่ และกาน้ำชาที่เย็นชืด

เมื่อประตูห้องปิดลง ทิ้งให้เหลือเพียงนายและบ่าวคนสนิท ชุนเถาก็ปล่อยโฮออกมาทันที

“คุณหนู ชีวิตท่านช่างน่าสงสารนัก ถูกทิ้งให้เข้าหอเพียงลำพัง ซ้ำยังถูกปล่อยไว้ในเรือนร้างเช่นนี้ นายท่านหวังช่างใจร้ายนัก ส่งคุณหนูมาตายแท้ๆ”

หวังอวี้หลานไม่ตอบ นางก้าวช้าๆ ไปที่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง มือเรียวบางที่ซีดเซียวค่อยๆ เอื้อมขึ้นไปปลดมงกุฎหงส์ที่หนักอึ้งและผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกด้วยตนเอง

เมื่อผ้าคลุมพ้นจากใบหน้า ภาพสะท้อนในกระจกก็ทำให้ไป๋เหมยในร่างหวังอวี้หลานถึงกับเบิกตากว้าง

แม้จะซูบผอมจนแก้มตอบ ดวงตาบอบช้ำจากการร้องไห้ และริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือด แต่โครงหน้าของสตรีผู้นี้กลับงดงามล่มเมือง   อย่างหาตัวจับยาก ดวงตาหงส์ที่เรียวยาวแฝงความโศกศัลย์ จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความดื้อดึง ผิวพรรณแม้จะซีดเซียวแต่ก็ขาวเนียนละเอียดราวกับหยกชั้นดี