บทที่ 7 วางหมาก

เมื่อย้อนมองกลับไปในชาติภพที่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอและน่าเวทนา ไร้ซึ่งบ้านให้พักพิง ไร้ญาติขาดมิตรให้พึ่งพา เป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกต้อนเข้าสู่กรงทองอันโสมมของหอคณิกาตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องจำทนมีชีวิตตกลงไปในวังวนแห่งตัณหาและเล่ห์เหลี่ยมมารยาอย่างไม่มีทางเลือก นางต้องปั้นหน้ารอยยิ้มจอมปลอมเพื่อเอาใจบุรุษมากหน้าหลายตา ต้องใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์แลกกับเศษเงินและความอยู่รอดไปวันๆ

แม้ในยามที่ถูกริษยาจนถูกขังในเรือนร้าง นางก็ยังต้องตายตกไปอย่างโดดเดี่ยว ไร้ทางสู้ ไร้คนเหลียวแล เป็นเพียงความตายของสตรีชั้นต่ำ ที่ไม่มีผู้ใดจดจำ หรือเวทนาต่อโชคชะตาที่แสนรันทดนั้น

ทว่ายามนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างได้พลิกผันไปแล้ว ชาติกำเนิดและสถานะของนางในปัจจุบัน ช่างแตกต่างกับอดีตชาติราวฟ้ากับเหว แม้ร่างของหวังอวี้หลานจะถูกบิดาทอดทิ้งและหลอกใช้เป็นเพียงหมากทางการเมือง แต่นางก็ยังเป็นถึงบุตรีของเสนาบดีใหญ่ผู้กุมอำนาจล้นมือในราชสำนัก และที่สำคัญที่สุด ในยามนี้ นางคือนายหญิง คือ ฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

ฐานันดรศักดิ์และป้ายทองคำประจำตัวเหล่านี้ คือเสื้อเกราะชั้นยอดที่สวรรค์ประทานมาให้ นางไม่ได้เกิดมามือเปล่าไร้ซึ่งอำนาจต่อรองเหมือน  หญิงคณิกาไป๋เหมยอีกต่อไป นางมีทั้งสถานะ มีทั้งข้ออ้างอันชอบธรรม และมีกำลังมากพอที่จะยืนหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องลมหายใจของตนเอง

บัดนี้ นางจะกุมชะตาชีวิตของตนเองเอาไว้ให้มั่น นางสาบานกับฟ้าดินว่า จะไม่มีวันปล่อยให้ชีวิตของตนเองต้องตกลงไปสู่จุดที่ตกต่ำที่สุดอีกแล้ว จะไม่มีวันยอมทนรับสายตาเหยียดหยาม ดูแคลน รังเกียจเดียดฉันท์เฉกเช่นที่สตรีคณิกาเคยได้รับ และจะไม่มีวันปล่อยให้ตนเองต้องนอนรอความตายอย่างทรมานและเดียวดายท่ามกลางความมืดมิดเหมือนเมื่อชาติที่แล้วอีกเป็นอันขาด

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นางจะยืนหยัดปกป้องเกียรติยศ จะต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อแย่งชิงความสุขที่นางสมควรได้รับ และจะเนรมิตชะตาชีวิตใหม่นี้ให้งดงามเจิดจรัส ด้วยสองมือของนางเอง

และสิ่งเดียวที่จะเป็นหลักประกันอันมั่นคง โอบอุ้มลมหายใจและอำนาจให้อยู่ในกำมือของนางได้อย่างแท้จริง ท่ามกลางจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยคมหอกคมดาบและสายตาที่คอยจับจ้องแห่งนี้ คือนางจะต้องรักษาตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพของเซียวจิ้งเฉินเอาไว้ให้ได้นานตราบนานเท่านาน

แต่การเป็นเพียงฮูหยินแต่ในนามที่ได้มาเพราะราชโองการบังคับนั้น ไร้ซึ่งความหมายและเปราะบางเสียยิ่งกว่าเศษกระดาษ หากวันใดบุรุษผู้นั้นหมดความอดทน และโยนหนังสือหย่าใส่หน้านาง หรือถูกปลดทิ้งอย่างไม่ไยดี นางก็ต้องกลับไปมีสภาพไม่ต่างจากใบไม้ร่วงที่รอให้ผู้คนเหยียบย่ำ

การจะหยั่งรากลึกและยึดครองเก้าอี้นายหญิงแห่งแดนเหนือให้มั่นคงดั่งภูผา มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น นั่นคือ เซียวจิ้งเฉินจะต้องตกหลุมรักนาง ยินยอมพร้อมใจมอบสิทธิ์ขาดในจวนนี้ให้นางแต่เพียงผู้เดียว และยกย่องนางเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวในดวงใจโดยไร้ซึ่งข้อกังขา

เมื่อหวนนึกถึงเป้าหมายแล้ว หวังอวี้หลานก็ลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง นางรู้ซึ้งแก่ใจดีตั้งแต่เมื่อครั้งเป็นอดีตคณิกาในชาติที่แล้วว่า ขุนพลพยัคฆ์ผู้นี้รับมือยากเย็นเพียงใด เซียวจิ้งเฉินเป็นบุรุษที่หยิ่งผยอง ทะนงตน และเย็นชาจนเข้าขั้นไร้หัวใจ เขาไม่เคยไว้หน้าผู้ใด ไม่สนธรรมเนียมหยุมหยิม อีกทั้งยังเด็ดขาดและถือตัวเป็นที่สุด

ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เขามิใช่บุรุษมักมากที่จะลุ่มหลงมัวเมาต่อสตรีเพศได้โดยง่าย หากเขาเป็นพวกพ่ายแพ้ต่อกามารมณ์หรือแพ้ทางความงาม ป่านนี้เรือนหลังของจวนแม่ทัพคงคลาคล่ำไปด้วยอนุภรรยาและสาวใช้อุ่นเตียง ที่ขุนนางน้อยใหญ่แย่งกันประเคนให้ จนแทบไม่มีที่เดินไปนานแล้ว

แต่จวนของเขากลับว่างเปล่า สะอาดสะอ้านปราศจากสตรีจนน่าขนลุก การจะพังทลายกำแพงน้ำแข็งของบุรุษที่จิตใจแข็งกระด้างดุจเหล็กกล้าผู้นี้ จึงนับเป็นงานที่หนักหนาและท้าทายที่สุดในชีวิตของนาง

แม้มันจะเป็นหมากกระดานที่พลิกแพลงและยากเย็นแสนเข็ญ แต่ก็ใช่ว่านางจะไร้ซึ่งแต้มต่อ ในเมื่อสวรรค์ส่งวิญญาณของอดีตคณิกาอันดับหนึ่งมาสวมทับร่างของคุณหนูในห้องหอ นางก็ย่อมมีไพ่ตายซ่อนเร้นอยู่มากมายเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด ตลอดเวลาหลายปีที่เติบโตและดิ้นรนอยู่ในสถานที่เริงรมย์ นางเรียนรู้วิธีอ่านใจผู้คนจนทะลุปรุโปร่ง นางรู้จักวิธีปรนนิบัติเอาใจบุรุษมานักต่อนัก เข้าใจสันดานดิบของบุรุษเพศลึกซึ้งยิ่งกว่าตัวพวกเขาเองเสียอีก

สตรีสูงศักดิ์ทั่วไปอาจถูกสั่งสอนมาให้เชื่อว่า ความเพียบพร้อม ความอ่อนโยน เชื่อฟัง และความดีงามดั่งผ้าพับไว้ คือสิ่งที่จะผูกมัดใจสามี  แต่สำหรับนางที่เจนโลกมายาวนาน ย่อมรู้ดีว่า นั่นเป็นเพียงมายาคติอันหลอกลวง การเป็นภรรยาที่แสนดีและจืดชืด รังแต่จะทำให้บุรุษเบื่อหน่ายในเวลาอันสั้น

ขึ้นชื่อว่าบุรุษเพศ ไม่ว่าจะสูงส่งเย่อหยิ่งดั่งเทพเซียน หรือเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรมาจากสรวงสวรรค์ชั้นใด ลึกๆ แล้วในกมลสันดานย่อมหนีไม่พ้นความต้องการ ย่อมมีความลุ่มหลงในราคะ และรสสัมผัสที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันเย็นชา

การที่นางจะเอาชนะใจเซียวจิ้งเฉินด้วยความดีงามเพียงอย่างเดียว ย่อมไม่มีวันบรรลุผล นางจึงจำต้องงัดเอาทุกเล่ห์เหลี่ยม เสน่ห์แพรวพราว และมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนที่เคยสั่งสมมาตลอดชีวิตก่อน ออกมาใช้เป็นอาวุธอย่างแยบคาย

รอให้ท่านกลับมาก่อนเถอะ ท่านแม่ทัพ

เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะใช้เวลาสามเดือนที่ท่านประทานให้ ลบล้างความอวดดีในดวงตาคู่นั้น และทำให้บุรุษผู้สูงส่งเช่นท่าน ต้องเป็นฝ่ายลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น!!!