บทที่ 6 โอกาสทอง

เมื่อหวังอวี้หลานกวาดสายตาไล่เรียงลงมา แม้สภาพร่างกายจะดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง แต่ความหลวมโพรกของชุดเจ้าสาว ก็ไม่อาจซ่อนเร้นทรวดทรงสะคราญของดรุณีวัยแตกเนื้อสาวไว้ได้มิดชิด ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เริ่มผลิบานตามวัยยังคงเด่นชัด อกอิ่มหยัดชูเย้ายวน เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลม สะท้อนให้เห็นว่าเรือนร่างนี้มีต้นทุนความงามที่สมบูรณ์แบบเพียงใด

หากนางได้รับการประคบประหงมและบำรุงดูแลอย่างดีเยี่ยงบุตรีสายตรงของตระกูลใหญ่ทั่วไป นางย่อมเป็นยอดกุลสตรีที่งดงามสะพรั่งจนบุรุษ ทั่วหล้าต้องแย่งชิง แต่สภาพที่ซูบซีดขาดสารอาหารราวกับดอกไม้ที่ใกล้จะเหี่ยวเฉานี้ กลับเป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า ตลอดเวลาที่อยู่ในจวนเสนาบดี เจ้าของร่างเดิมคงถูกทอดทิ้ง และไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่ในฐานะสายเลือดคนหนึ่งเลยแม้แต่น้อย

 “สวรรค์ รูปร่างหน้าตาเช่นนี้ หากได้รับการบำรุงอย่างถูกต้อง จะต้องงดงามกว่าข้าในอดีตชาติเสียอีก”

 นางพึมพำกับตัวเอง มุมปากเหยียดยิ้มร้ายกาจที่ขัดกับใบหน้าอ่อนหวานอย่างสิ้นเชิง

“คุณหนูพูดว่าอันใดนะเจ้าคะ” ชุนเถาเช็ดน้ำตาพลางถาม

หวังอวี้หลานหันกลับมาหาสาวใช้คนสนิท ดวงตาที่เคยสั่นระริกด้วยความกลัว บัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้าราวกับนางพญา

“ชุนเถา เลิกร้องไห้เสียที น้ำตาไม่เคยช่วยให้ใครรอดตาย”

“แต่…แต่ท่านแม่ทัพเกลียดชังพวกเรา เขาทิ้งท่านไว้แล้วไปออกรบ ไม่แสดงออกถึงความห่วงใยท่านสักนิด เขาคงหวังให้คุณหนูหนาวตายอยู่ที่นี่”

“เขาไปออกรบก็ดีแล้ว”

หวังอวี้หลานเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียงมงคล แววตาของนางเต็มไปด้วยการคำนวณ

“บุรุษผู้นั้นกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั้งตัว จิตใจเต็มไปด้วยโทสะ หากเขาเข้าหอคืนนี้ด้วยความเกลียดชัง ข้าที่มีสภาพราวกับผีดิบเช่นนี้คงรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาไม่ไหว และอาจจะตายคาเตียงจริงๆ”

นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตนเองเบาๆ

“การที่เขาทิ้งข้าไว้ คือโอกาสทองต่างหาก ชุนเถา เจ้าจงฟังให้ดี ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าจงนำสินเดิมที่ท่านแม่แอบมอบให้ข้า ที่พวกเราแอบซ่อนเอาไว้ออกมา เราจะติดสินบนบ่าวไพร่ในจวน ซื้อข้าวปลาอาหารชั้นดี ซื้อยาสมุนไพรและเครื่องประทินโฉมที่ดีที่สุดในเมืองชายแดนแห่งนี้”

“คุณหนู” ชุนเถาเบิกตากว้าง ไม่เคยเห็นเจ้านายมีท่าทีเด็ดขาดเช่นนี้มาก่อน

นางนึกถึงช่วงเวลาคล้อยหลังเงาร่างสูงใหญ่ของท่านแม่ทัพที่จากไป พ่อบ้านหวังผู้ดูแลจวนที่ทนเห็นสภาพน่าเวทนาของฮูหยินหมาดๆ อย่างนางไม่ไหว ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามากระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยความเห็นใจ บอกนางว่า สถานการณ์ที่ชายแดนยามนี้น่าวิตกยิ่งนัก ทัพหน้าต้องรับศึกหนัก ท่านแม่ทัพคงต้องนำทัพไปตั้งมั่นประจำการอยู่ที่ค่ายทหารบริเวณ หุบเขาผาแดง อีกหลายเดือน คาดว่าไม่ต่ำกว่าสามเดือนเป็นแน่ เพราะเมื่อศึกตึงเครียดคราวล่าสุด ท่านแม่ทัพก็กรำศึกจนไม่ได้กลับมาเหยียบที่จวนเลยกว่าสามเดือนเต็ม

 “ข้ามีเวลาสามเดือน”

หวังอวี้หลานเอ่ยพึมพำเสียงเรียบ ข้อมูลจากพ่อบ้านหวังเมื่อครู่ สอดคล้องกับการกะเกณฑ์ระยะเวลาทำศึกที่นางเคยได้ยินบรรดาขุนนางระดับสูงเผลอคุยโอ้อวดกันบนโต๊ะสุรา เมื่อครั้งยังอยู่ในหอคณิกาไม่มีผิดเพี้ยน หุบเขาผาแดงเป็นชัยภูมิที่ตั้งรับง่ายแต่ตีฝ่าออกมายาก หากข้าศึกต้อนทัพไปที่นั่น การศึกย่อมยืดเยื้อ

เวลาสามเดือน สำหรับคุณหนูในห้องหออาจดูยาวนานและทรมาน แต่สำหรับอดีตคณิกาอันดับหนึ่งที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้วเช่นนาง เวลาเท่านี้ ก็มากเกินพอที่จะรักษาร่างกายให้แข็งแรง ฟื้นฟูรูปโฉมให้กลับมางดงามสะพรั่ง และวางค่ายกลมารยารอรับมือชายผู้นั้น

นางล้มตัวลงนอนบนเตียงที่เย็นเฉียบ แต่หัวใจกลับร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน ภาพของแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินผู้เย่อหยิ่งผุดขึ้นมาในหัว

ชายผู้หยามเกียรตินางในวันนี้ บุรุษที่ปรายตามองนางราวกับเป็นเพียงฝุ่นผงใต้ฝ่าเท้าที่ไร้ค่า

หวังอวี้หลานแค่นยิ้มหยัน แววตาวูบไหวไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน นางจำบุรุษผู้นี้ได้ดี แม่ทัพเซียวจิ้งเฉิน!!!

ในชาติก่อน เมื่อครั้งที่นางยังเป็นเพียงไป๋เหมย ยามที่ได้เผชิญหน้ากับเขาเป็นครั้งแรก เขาก็เคยมองนางด้วยสายตาเย็นชา เย่อหยิ่ง และเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เช่นนี้ ราวกับนางเป็นเพียงสิ่งแปดเปื้อนที่ไม่คู่ควรให้เขาลดตัวลงมาเกลือกกลั้วด้วย

มาในชีวิตนี้ แม้โชคชะตาจะพลิกผัน ให้นางมาอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ถูกตบแต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง แต่แววตาดูแคลนและเย็นชาที่เขาทอดมองมาเมื่อครู่ ก็ยังคงเหินห่างและเจือไปด้วยความชิงชังไม่ต่างจากวันวาน

สำหรับไป๋เหมยแล้ว การได้รับโอกาสให้หวนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง มิใช่เพียงปาฏิหาริย์เลื่อนลอย แต่เป็นดั่งฟางเส้นสุดท้ายที่สวรรค์หยิบยื่นให้

ทุกคราที่สติสัมปชัญญะหวนนึกถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัสในห้วงวาระสุดท้ายของชีวิตในชาติที่แล้ว ความรู้สึกหนาวเหน็บก็พลันเกาะกุมขั้วหัวใจอย่างไม่อาจควบคุม ความทรงจำถึงรสชาติของกลิ่นคาวเลือดที่ไหลลามลงคอ ความทุรนทุรายจนแทบขาดใจตายในห้องหับอันมืดมิด ยังคงสลักลึกและชัดเจนจนทำให้นางหวาดผวา

เมื่อนึกถึงร่างกายของหวังอวี้หลานก็สั่นสะท้านราวกับจะหยุดหายใจไปเสียดื้อๆ ความทรมานจากการดิ้นรนไขว่คว้าหาอากาศเฮือกสุดท้ายก่อนดวงจิตจะดับสูญ เป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนและกรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณ

แต่ในเมื่อวันนี้ องค์พระโพธิสัตว์ทรงมีพระเมตตา ประทานโอกาสที่สองให้นางได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ได้สัมผัสถึงจังหวะการหายใจและการมีชีวิต นางก็ขอตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่า จะใช้โอกาสอันล้ำค่านี้อย่างเต็มที่ที่สุด

นางจะต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงแค่หายใจทิ้งไปวันๆ หรือเพื่อรอคอยความตายอันน่าสมเพชเหมือนเมื่อกาลก่อน แต่นางจะต้องมีชีวิตอยู่อย่างสง่าผ่าเผยและมีความสุขที่สุดให้จงได้ ไม่ว่าหนทางเบื้องหน้าในจวนแม่ทัพแดนเหนือแห่งนี้จะเต็มไปด้วยขวากหนาม พายุหิมะ หรือศัตรูที่ซ่อนเร้นอยู่ในมุมมืด นางก็จะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใดหน้าไหนมากดขี่ข่มเหง หรือกลั่นแกล้งรังแกนางได้อีกต่อไป!!