Share

บทที่ 4 รับราชโองการ

last update Tanggal publikasi: 2026-06-12 15:42:19

ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้าย

เมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิญญาณสวมชุดมงคลสีแดงสด คลุมหน้าด้วยผ้าแดง และสับเปลี่ยนพาหนะ ย้ายนางลงจากรถม้าที่แสนอบอุ่น มาทนนั่งหนาวเหน็บอยู่บน ‘เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม’ เพื่อแห่แหนเข้าเมืองอย่างเอิกเกริก หวังสร้างภาพลักษณ์อันงดงามสมเกียรติของจวนเสนาบดีหวัง ไม่ให้ผู้ใดครหาได้

อันที่จริง ธรรมเนียมการรับเจ้าสาวควรจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง แต่สถานการณ์ที่เมืองเป่ยยวนแห่งชายแดนเหนือเวลานี้ตึงเครียดนัก ข้าศึกชนเผ่าเร่ร่อนจ้องจะบุกประชิดกำแพงเมืองได้ทุกเมื่อ ท่านแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินผู้เป็นเจ้าบ่าว จึงไม่อาจละทิ้งกองทัพเพื่อเดินทางไปรับเจ้าสาวอย่างหวังอวี้หลานด้วยตนเองได้ ฮ่องเต้จึงอาศัยข้ออ้างว่ากิจของแผ่นดินสำคัญเหนือเรื่องส่วนตัว มีรับสั่งเด็ดขาดให้ขบวนเจ้าสาวของจวนเสนาบดี ต้องเป็นฝ่ายเดินทางไกลมาประกอบพิธีมงคลถึงจวนแม่ทัพชายแดนแทน

เบื้องหลังราชโองการอันดูเปี่ยมด้วยความเสียสละนี้ แท้จริงแล้วคือหมากกระดานสำคัญที่โอรสสวรรค์ทรงวางไว้เพื่อคานอำนาจ ระหว่างสองขั้วขุนนางใหญ่ พระองค์ทรงรู้ดีว่าเสนาบดีหวังผู้เป็นบิดาของนางเกลียดชังแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินเข้ากระดูกดำ ทั้งสองอยู่คนละขั้วอำนาจและห้ำหั่นแย่งชิงอำนาจกันมาตลอด

การจับบุตรีของเสนาบดีหวังโยนไปอยู่กลางดงศัตรู ที่เมืองเป่ยยวน จึงเป็นทั้งการเตือนสติ และสกัดกั้นไม่ให้บิดาของนางนำบุตรีไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อขยายฐานอำนาจ ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่ขบวนจะออกเดินทาง บิดาจึงมีโทสะอย่างหนักที่สูญเสียหมากในมือ ซ้ำยังถูกบีบให้เกี่ยวดองกับศัตรูคู่อาฆาต หวังอวี้หลานจึงถูกผลักไสไล่ส่งขึ้นขบวนมาประดุจสิ่งของไร้ค่า

บรรยากาศภายนอกเริ่มอึกทึกขึ้น เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหิน เสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว แต่สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือ ไร้ซึ่งเสียงประทัด ไร้ซึ่งดนตรีมงคล ไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องยินดีของชาวเมือง

การสมรสพระราชทานที่ควรจะยิ่งใหญ่สมเกียรติ กลับเงียบเหงาและเย็นชาราวกับการนำนักโทษมาส่งแดนประหาร นี่คือการตบหน้าท่านเสนาบดีและฮ่องเต้ฉาดใหญ่จากท่านแม่ทัพเซียวจิ้งเฉิน

เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางลงกระแทกพื้นอย่างไม่ออมแรงจนร่างของ     หวังอวี้หลานเซถลา นางสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดเพื่อทรงตัว

“เชิญเจ้าสาวลงจากเกี้ยว”

เสียงตะโกนห้วนๆ ของนายทหารหน้าจวนดังขึ้น ไม่มีแม้แต่เงาของแม่สื่อ ไม่มีการเตะประตูเกี้ยวตามธรรมเนียม

ชุนเถารีบเปิดม่านเกี้ยวและประคองผู้เป็นนายออกมา หวังอวี้หลานก้าวเท้าลงบนพื้นหิมะที่เย็นเฉียบผ่านรองเท้าผ้าไหมปักลาย ลมหนาวของแดนเหนือกรีดแทงทะลุเสื้อคลุมมงคลจนนางต้องลอบสั่นสะท้าน ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง นางมองเห็นเพียงปลายเท้าของผู้คนที่ยืนล้อมรอบ และชายชุดเกราะสีดำทมิฬที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

กลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ผู้นั้น ทำให้อากาศรอบกายคล้ายจะถูกแช่แข็ง แม้แต่ม้าศึกยังส่งเสียงร้องเบาๆ ด้วยความยำเกรง

“ท่านแม่ทัพ ราชโองการจากฝ่าบาท ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมรส”

ขันทีผู้เชิญราชโองการที่เดินทางมาพร้อมขบวนเอ่ยเสียงสั่นเครือ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพญายมแห่งชายแดน

บุรุษเบื้องเขาหน้าคือ เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือในวัยยี่สิบสี่ปี ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ตระหง่านดั่งขุนเขา เรือนกายกำยำล่ำสันอัดแน่นไปด้วยพละกำลัง ไหล่กว้างและแผงอกแกร่งภายใต้ชุดเกราะสีดำแผ่ซ่านกลิ่นอายของความอันตราย ท่าทีของเขาองอาจ สง่าผ่าเผยสมชายชาตินักรบ

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนต้องหลบตา คือใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างหาตัวจับยาก ที่ประดับด้วยคิ้วกระบี่พาดเฉียง รับกับดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว นัยน์ตาสีดำคู่นั้นทั้งดุดัน เย็นชา และแฝงความหยิ่งผยองอยู่ในที ทุกการปรายตามองราวกับมีคมดาบพาดตวัดอยู่ที่ลำคอ

หากกล่าวถึงเบื้องหลังของแม่ทัพผู้นี้ ตระกูลเซียวคือสายเลือดขุนพลที่จับดาบปกป้องแผ่นดินมาหลายชั่วอายุคน ปู่และย่าล้วนล่วงลับไปตามกาลเวลา กระทั่งบิดาผู้เป็นอดีตแม่ทัพใหญ่ ก็พลีชีพกลางสมรภูมิรบเคียงข้างเขา ปัจจุบันเขาเหลือเพียงน้องชายร่วมสายเลือดเพียงคนเดียว ที่เป็นขุนนางพลเรือนระดับสูงประจำอยู่ ณ เมืองบ้านเกิดอันห่างไกลจากเมืองหลวง

น้องชายผู้นั้นแต่งงานสร้างครอบครัว และรับหน้าที่ดูแลมารดาที่เป็นม่ายแทนเขาอยู่เบื้องหลัง

สำหรับบุรุษวัยยี่สิบสี่ปี ในแคว้นนี้ถือว่าล่วงเลยวัยแต่งงานมามากแล้ว แต่เซียวจิ้งเฉินกลับยังคงครองตัวเป็นโสด ไร้ฮูหยินหรือแม้แต่สตรีอุ่นเตียง สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะในอดีต เขาเคยมีสตรีจากตระกูลขุนนางใหญ่ที่หมั้นหมายกันมาแต่เยาว์วัยที่เมืองบ้านเกิด แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องกรำศึกติดพันอยู่ชายแดนนานนับปี ยังไม่ทันได้จัดพิธีรับเกี้ยว คู่หมั้นของเขาก็ด่วนจากไปในเหตุการณ์โรคระบาดครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน

นับแต่นั้นมา เขาก็ฝังตัวอยู่แต่ในค่ายทหารแดนเหนือ ไม่คิดตบแต่งสตรีใด และแทบไม่ได้ก้าวเท้ากลับเมืองบ้านเกิดอีกเลย นั่นมิใช่เพียงเพราะปิดตายเรื่องความรัก แต่การกุมทหารนับแสนไว้ในมือทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาของราชสำนัก หากเขาแต่งงานขยายอำนาจ หรือกลับไปรวมตัวกับน้องชายที่บ้านเกิด ย่อมต้องถูกดึงเข้าสู่พายุการเมืองและถูกฮ่องเต้หวาดระแวงเป็นแน่

เขาจึงยอมตกระกำลำบากและแบกรับชื่อเสียงอำมหิตอยู่ที่ชายแดนเพียงลำพัง เพื่อเป็นเกราะกำบังให้ครอบครัวของน้องชายและมารดาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

แต่บัดนี้ ความสงบสุขของเขาถูกแทนที่ ด้วยราชโองการที่ยัดเยียดบุตรีของศัตรูมาให้ถึงหน้าจวน

“ข้ารับราชโองการ”

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเหยียบดังขึ้นตัดบทขันทีผู้นั้นอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงของเขาไม่มีความยินดี ไม่มีแม้แต่ความเคารพต่อราชโองการ มีเพียงความเฉยชาที่เสียดแทงไปถึงกระดูก

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 79 ตามใจท่านทุกอย่าง

    “ท่านขี่ม้าฝ่าลมหนาวมาหลายวันหลายคืน เนื้อตัวมีแต่คราบฝุ่นและเหงื่อ เสื้อผ้าก็เย็นเฉียบ ข้าเห็นท่านเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ข้าปวดใจยิ่งนักนะเจ้าคะ”“ข้าไม่เหนื่อย พละกำลังของข้ามีเหลือเฟือพอที่จะกอดเจ้าไปจนถึงเช้า”เขาเถียงเสียงพร่า พยายามจะซุกไซ้ใบหน้าลงมาอีก“แต่ข้าอยากให้ท่านสบายตัวนี่เจ้าคะ”นางเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง รั้งลำคอแกร่งให้เงยขึ้นมาสบตา“ท่านปล่อยข้าให้ลุกขึ้นก่อนเถอะ ข้าจะปรนนิบัติให้ท่านได้อาบน้ำชำระกาย ผ่อนคลายความเมื่อยล้าเสียก่อน แล้วหลังจากนั้น ข้าจะยอมตามใจท่านทุกอย่าง ท่านอยากจะทำสิ่งใด ข้าก็จะไม่ขัดเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ”สายตาเว้าวอนและน้ำเสียงที่หวานหยดย้อย ทำเอาเส้นสติของชายหนุ่มถึงกับสะดุดเซียวจิ้งเฉินสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาหลุบตาลงมองเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของตนเองสลับกับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกของนาง ก็ตระหนักได้ว่าหากเขายังดึงดันรังแกนางต่อไป คราบสกปรกและเสื้อผ้าที่หยาบกระด้างของเขาอาจจะทำให้ผิวเนื้อบอบบางของนางต้องระคายเคืองและเกิดรอยถลอกได้เขากัดฟัน จำใจถอยห่างและดึงร่างขอ

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 78 ข้าคิดถึงเจ้า

    ดวงตาของหวังอวี้หลานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความกระหาย ดิบเถื่อน และหิวโซราวกับหมาป่าที่อดอยากมาแรมเดือนริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มของนางอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างตะกรุมตะกราม เขาดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางไปจนหมดสิ้นสิ่งที่ทำให้หวังอวี้หลานรู้สึกแปลกใหม่และหวามไหวไปถึงหัวใจ คือสัมผัสสากระคายของหนวดเครา ที่ขึ้นครึ้มอยู่ตามแนวสันกรามและปลายคางของเขายามที่เขาบดจูบและขยับใบหน้าไปมา ไรหนวดที่แข็งกระด้างเหล่านั้นเสียดสีเข้ากับผิวแก้มและรอบริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มันสร้างความรู้สึกแปลบปลาบ และเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้รสจูบที่ร้อนแรงและสติที่ยังไม่ตื่นดี ทำให้หวังอวี้หลานคิดว่าตนเองกำลังฝันถึงเขากลางดึก แต่ความเจ็บแปลบเบาๆ จากหนวดเครา และแรงรัดที่เอว ซึ่งแน่นจนกระดูกแทบหัก ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าบุรุษที่กำลังกลืนกินนางอยู่

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 77 โหยหา

    เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 76 ท่านกลับมาแล้ว

    “ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 75 วันพิพากษา

    ดวงตาของประชาชนนับพันเบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของพวกเขาทุกคนแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือดดาลถึงขีดสุด เสียงสะอื้นไห้อย่างปานจะขาดใจ ดังมาจากบรรดาพ่อแม่และภรรยาของทหารชายแดนที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปเพราะความหนาวเหน็บและความอดอยาก“ไอ้พวกสุนัขเดรัจฉาน! ไอ้พวกรกแผ่นดิน!”“ฆ่ามัน! สับพวกมันให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น”เสียงก่นด่าสาปแช่งดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องประชาชนที่ทนความโกรธแค้นไม่ไหว ต่างพากันขว้างปาไข่เน่า ก้อนหิน ก้อนดิน และเศษผักเน่าเสีย พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของนักโทษทั้งเก้าบนลานประหารอย่างบ้าคลั่งองค์รัชทายาททอดพระเนตรมองฝูงชนที่กำลังโกรธแค้น พระองค์ทรงรอจนกระทั่งเงาของดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยมาบรรจบตรงศีรษะ อันเป็นฤกษ์ประหารที่สวรรค์กำหนดพระองค์จึงค่อยๆ ยกพระหัตถ์ขึ้น ฝูงชนที่กำลังบ้าคลั่งพลันเงียบเสียงลงแทบจะในทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่บุตรโอรสสวรรค์เบื้องหน้าองค์รัชทายาททรงหยิบป้ายอาญาสิทธิ์สีแดงฉานขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงกระแทกพื้นลานประหารเสียงดังสั่นสะเทือน“ประหาร!!”สุรเสียงตวาดกร้าวขององค์รัชทายาทดังก

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 74 ข้าต้องการพบหมอ

    บ่าวไพร่ที่กำลังนั่งเศร้ากันอยู่ด้านนอกต่างสะดุ้งรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความประหลาดใจที่เห็นฮูหยินของตนไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่คิด“ฮูหยิน ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”ชุนเถาถามด้วยความเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นไร”หวังอวี้หลานยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นสตรีที่เข้มแข็ง“ท่านแม่ของข้าสละชีวิตก็เพื่อให้ข้ามีชีวิตที่ดี ข้าจะมานั่งร้องไห้ให้ร่างกายทรุดโทรม ให้ความหวังของนางต้องสูญเปล่าได้อย่างไร ข้าต้องเข้มแข็งเพื่อรอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับจวน”คำพูดที่ดูมีเหตุผลและกตัญญูนั้น ทำเอาบ่าวไพร่ต่างพากันซาบซึ้งใจและโล่งอกไปตามๆ กัน“พ่อบ้านหวัง รบกวนท่านส่งคนไปเชิญท่านหมอเจิ้ง ให้เขามาพบข้าที่เรือนอันหนิงโดยเร็วที่สุดด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือ” นางออกคำสั่งอย่างฉะฉาน“ฮูหยินรู้สึกไม่สบายตรงที่ใดหรือขอรับ บ่าวจะรีบไปตามเดี๋ยวนี้” พ่อบ้านหวังลนลานเตรียมจะวิ่งออกไป“ข้าไม่ได้เจ็บป่วยอะไร เพียงแต่มีเรื่องสำคัญจะปรึกษาท่านหมอสักหน่อย” หวังอวี้หลานหันไปทางสาวใช้คนสนิท“ส่วนเจ้า ชุนเถา ไปสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารบำรุง

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 3 สวรรค์เมตตา

    กึก กึกแรงสั่นสะเทือนจากพื้นกระดานไม้ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้งความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีและความหิวโหยหายเป็นปลิดทิ้ง ไป๋เหมยสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือบางรีบยกขึ้นคลำตามใบหน้าและลำตัวของตนเอง ร่างกายนี้เต่งตึงด้วยความเยาว์วัย แต่กลับดูซูบซีด และผอมบาง น

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 2 รำลึกอดีต

    ห้องเก็บของ ในเรือนหลังเก่าที่ห่างไกลผู้คนของหอจุ้ยฟาง“ฮือ ช่วยข้าที ผู้ใดก็ได้ ช่วยข้า ข้ายังไม่อยากตาย”เสียงของไป๋เหมยค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงสะอื้น นางทุบประตูจนกระดูกข้อนิ้วแตกยับ เลือดสีสดอาบย้อมบานประตูเหล็กจนเป็นรอยฝ่ามือแดงฉาน แต่ในสถานที่ที่ถูกปิดตาย ซ้ำยังถูกลืมเลือนด้วยแผนกา

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 5 ฮูหยินแม่ทัพ

    เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารนับแสน ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีในชุดมงคลสีแดงที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขารู้ดีว่านางคือหมากที่ฮ่องเต้ส่งมาให้เขา เป็นบุตรีของศัตรูที่เขาชิงชังเข้าไส้ สตรีที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนก็ถือว่าเมตตามากแล้ว“เริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสียที ข้าไม่มีเว

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 1 ข้ายังไม่อยากตาย

    ท่ามกลางความมืดมิดที่เหน็บหนาว กลิ่นธูปหอมฉุนกึกผสมผสานกับกลิ่นชาดทาปากลอยแตะจมูก สติสัมปชัญญะที่เคยแตกซ่านค่อยๆ หลอมรวมกันอีกครั้ง ร่างกายที่ควรจะแหลกเหลวจากการถูกทุบตีและทรมานจนสิ้นใจ กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังนั่งอยู่บนพาหนะที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้า‘ไป๋เหมย’ พยายาม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status