บทที่ 4 รับราชโองการ

ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้าย

เมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิญญาณสวมชุดมงคลสีแดงสด คลุมหน้าด้วยผ้าแดง และสับเปลี่ยนพาหนะ ย้ายนางลงจากรถม้าที่แสนอบอุ่น มาทนนั่งหนาวเหน็บอยู่บน ‘เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม’ เพื่อแห่แหนเข้าเมืองอย่างเอิกเกริก หวังสร้างภาพลักษณ์อันงดงามสมเกียรติของจวนเสนาบดีหวัง ไม่ให้ผู้ใดครหาได้

อันที่จริง ธรรมเนียมการรับเจ้าสาวควรจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง แต่สถานการณ์ที่เมืองเป่ยยวนแห่งชายแดนเหนือเวลานี้ตึงเครียดนัก ข้าศึกชนเผ่าเร่ร่อนจ้องจะบุกประชิดกำแพงเมืองได้ทุกเมื่อ ท่านแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินผู้เป็นเจ้าบ่าว จึงไม่อาจละทิ้งกองทัพเพื่อเดินทางไปรับเจ้าสาวอย่างหวังอวี้หลานด้วยตนเองได้ ฮ่องเต้จึงอาศัยข้ออ้างว่ากิจของแผ่นดินสำคัญเหนือเรื่องส่วนตัว มีรับสั่งเด็ดขาดให้ขบวนเจ้าสาวของจวนเสนาบดี ต้องเป็นฝ่ายเดินทางไกลมาประกอบพิธีมงคลถึงจวนแม่ทัพชายแดนแทน

เบื้องหลังราชโองการอันดูเปี่ยมด้วยความเสียสละนี้ แท้จริงแล้วคือหมากกระดานสำคัญที่โอรสสวรรค์ทรงวางไว้เพื่อคานอำนาจ ระหว่างสองขั้วขุนนางใหญ่ พระองค์ทรงรู้ดีว่าเสนาบดีหวังผู้เป็นบิดาของนางเกลียดชังแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินเข้ากระดูกดำ ทั้งสองอยู่คนละขั้วอำนาจและห้ำหั่นแย่งชิงอำนาจกันมาตลอด

การจับบุตรีของเสนาบดีหวังโยนไปอยู่กลางดงศัตรู ที่เมืองเป่ยยวน จึงเป็นทั้งการเตือนสติ และสกัดกั้นไม่ให้บิดาของนางนำบุตรีไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อขยายฐานอำนาจ ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่ขบวนจะออกเดินทาง บิดาจึงมีโทสะอย่างหนักที่สูญเสียหมากในมือ ซ้ำยังถูกบีบให้เกี่ยวดองกับศัตรูคู่อาฆาต หวังอวี้หลานจึงถูกผลักไสไล่ส่งขึ้นขบวนมาประดุจสิ่งของไร้ค่า

บรรยากาศภายนอกเริ่มอึกทึกขึ้น เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหิน เสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว แต่สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือ ไร้ซึ่งเสียงประทัด ไร้ซึ่งดนตรีมงคล ไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องยินดีของชาวเมือง

การสมรสพระราชทานที่ควรจะยิ่งใหญ่สมเกียรติ กลับเงียบเหงาและเย็นชาราวกับการนำนักโทษมาส่งแดนประหาร นี่คือการตบหน้าท่านเสนาบดีและฮ่องเต้ฉาดใหญ่จากท่านแม่ทัพเซียวจิ้งเฉิน

เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางลงกระแทกพื้นอย่างไม่ออมแรงจนร่างของ     หวังอวี้หลานเซถลา นางสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดเพื่อทรงตัว

“เชิญเจ้าสาวลงจากเกี้ยว”

เสียงตะโกนห้วนๆ ของนายทหารหน้าจวนดังขึ้น ไม่มีแม้แต่เงาของแม่สื่อ ไม่มีการเตะประตูเกี้ยวตามธรรมเนียม

ชุนเถารีบเปิดม่านเกี้ยวและประคองผู้เป็นนายออกมา หวังอวี้หลานก้าวเท้าลงบนพื้นหิมะที่เย็นเฉียบผ่านรองเท้าผ้าไหมปักลาย ลมหนาวของแดนเหนือกรีดแทงทะลุเสื้อคลุมมงคลจนนางต้องลอบสั่นสะท้าน ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง นางมองเห็นเพียงปลายเท้าของผู้คนที่ยืนล้อมรอบ และชายชุดเกราะสีดำทมิฬที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

กลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ผู้นั้น ทำให้อากาศรอบกายคล้ายจะถูกแช่แข็ง แม้แต่ม้าศึกยังส่งเสียงร้องเบาๆ ด้วยความยำเกรง

“ท่านแม่ทัพ ราชโองการจากฝ่าบาท ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสมรส”

ขันทีผู้เชิญราชโองการที่เดินทางมาพร้อมขบวนเอ่ยเสียงสั่นเครือ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพญายมแห่งชายแดน

บุรุษเบื้องเขาหน้าคือ เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือในวัยยี่สิบสี่ปี ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ตระหง่านดั่งขุนเขา เรือนกายกำยำล่ำสันอัดแน่นไปด้วยพละกำลัง ไหล่กว้างและแผงอกแกร่งภายใต้ชุดเกราะสีดำแผ่ซ่านกลิ่นอายของความอันตราย ท่าทีของเขาองอาจ สง่าผ่าเผยสมชายชาตินักรบ

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนต้องหลบตา คือใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างหาตัวจับยาก ที่ประดับด้วยคิ้วกระบี่พาดเฉียง รับกับดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว นัยน์ตาสีดำคู่นั้นทั้งดุดัน เย็นชา และแฝงความหยิ่งผยองอยู่ในที ทุกการปรายตามองราวกับมีคมดาบพาดตวัดอยู่ที่ลำคอ

หากกล่าวถึงเบื้องหลังของแม่ทัพผู้นี้ ตระกูลเซียวคือสายเลือดขุนพลที่จับดาบปกป้องแผ่นดินมาหลายชั่วอายุคน ปู่และย่าล้วนล่วงลับไปตามกาลเวลา กระทั่งบิดาผู้เป็นอดีตแม่ทัพใหญ่ ก็พลีชีพกลางสมรภูมิรบเคียงข้างเขา ปัจจุบันเขาเหลือเพียงน้องชายร่วมสายเลือดเพียงคนเดียว ที่เป็นขุนนางพลเรือนระดับสูงประจำอยู่ ณ เมืองบ้านเกิดอันห่างไกลจากเมืองหลวง

น้องชายผู้นั้นแต่งงานสร้างครอบครัว และรับหน้าที่ดูแลมารดาที่เป็นม่ายแทนเขาอยู่เบื้องหลัง

สำหรับบุรุษวัยยี่สิบสี่ปี ในแคว้นนี้ถือว่าล่วงเลยวัยแต่งงานมามากแล้ว แต่เซียวจิ้งเฉินกลับยังคงครองตัวเป็นโสด ไร้ฮูหยินหรือแม้แต่สตรีอุ่นเตียง สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะในอดีต เขาเคยมีสตรีจากตระกูลขุนนางใหญ่ที่หมั้นหมายกันมาแต่เยาว์วัยที่เมืองบ้านเกิด แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องกรำศึกติดพันอยู่ชายแดนนานนับปี ยังไม่ทันได้จัดพิธีรับเกี้ยว คู่หมั้นของเขาก็ด่วนจากไปในเหตุการณ์โรคระบาดครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน

นับแต่นั้นมา เขาก็ฝังตัวอยู่แต่ในค่ายทหารแดนเหนือ ไม่คิดตบแต่งสตรีใด และแทบไม่ได้ก้าวเท้ากลับเมืองบ้านเกิดอีกเลย นั่นมิใช่เพียงเพราะปิดตายเรื่องความรัก แต่การกุมทหารนับแสนไว้ในมือทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาของราชสำนัก หากเขาแต่งงานขยายอำนาจ หรือกลับไปรวมตัวกับน้องชายที่บ้านเกิด ย่อมต้องถูกดึงเข้าสู่พายุการเมืองและถูกฮ่องเต้หวาดระแวงเป็นแน่

เขาจึงยอมตกระกำลำบากและแบกรับชื่อเสียงอำมหิตอยู่ที่ชายแดนเพียงลำพัง เพื่อเป็นเกราะกำบังให้ครอบครัวของน้องชายและมารดาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

แต่บัดนี้ ความสงบสุขของเขาถูกแทนที่ ด้วยราชโองการที่ยัดเยียดบุตรีของศัตรูมาให้ถึงหน้าจวน

“ข้ารับราชโองการ”

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเหยียบดังขึ้นตัดบทขันทีผู้นั้นอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงของเขาไม่มีความยินดี ไม่มีแม้แต่ความเคารพต่อราชโองการ มีเพียงความเฉยชาที่เสียดแทงไปถึงกระดูก