INICIAR SESIÓNเมื่อเสียงฆ้องตีบอกเวลาเริ่มงานเลี้ยง ไป๋เหมยปรากฏตัวขึ้นกลางพลับพลาในชุดร่ายรำสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวผ่องประดุจหิมะ นางก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่ราวกับลอยอยู่เหนือพื้นดิน เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นพร้อมกับการร่ายรำที่อ่อนช้อย แฝงไปด้วยความเย้ายวน ทุกการสะบัดแขนเสื้อ ทุกการปรายตามอง ส่งผลให้ขุนนางทั้งงานแทบจะหยุดหายใจ
แต่เป้าหมายของนางมีเพียงหนึ่งเดียว บุรุษผู้สวมชุดคลุมสีเข้มที่นั่งนิ่งสงบอยู่ตรงตำแหน่งแขกคนสำคัญ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาเย็นชา ไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวเพียงแค่ปรายมองการแสดงประดุจมองอากาศธาตุ
เมื่อการร่ายรำจบลง ไป๋เหมยเยื้องย่างเข้าไปทรุดกายลงนั่งเคียงข้างโต๊ะของเซียวจิ้งเฉิน กลิ่นหอมรัญจวนจากเรือนร่างของนางลอยอวลไปแตะจมูกบุรุษรอบข้างจนพากันกลืนน้ำลาย แต่แม่ทัพหนุ่มกลับยังคงนั่งนิ่งประดุจหินผา
มือเรียวขาวผ่องยกป้านสุราเคลือบมังกรขึ้นอย่างแช่มช้อย นางรินสุราสีอำพันลงในจอกหยกเบื้องหน้าเขาจนส่งกลิ่นหอมกรุ่น ริมฝีปากบางแย้มยิ้มหวานหยดย้อย นัยน์ตาหงส์ทอประกายออดอ้อนยามช้อนขึ้นสบตากับร่างสูง
“ท่านแม่ทัพเซียวกรำศึกเหน็ดเหนื่อยมาแรมปี สุราจอกนี้ ผู้น้อยไป๋เหมย ขอรินคารวะเพื่อเทิดทูนความสง่างามและชัยชนะของท่านเจ้าค่ะ”
น้ำเสียงของนางหวานใสเจือความกระเส่าเล็กน้อย เป็นน้ำเสียงที่ จงใจดัดขึ้นเพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณความคุ้มครองของบุรุษ
เซียวจิ้งเฉินหลุบตามองจอกสุราที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนจะตวัดสายตาอันเย็นเยียบขึ้นมองสตรีที่นั่งอยู่เคียงข้าง แววตาของเขาไม่มีทั้งความลุ่มหลง ไม่มีความชื่นชม มีเพียงความว่างเปล่าที่เจือไปด้วยความรำคาญ
“สุราของแผ่นดิน มีไว้เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของเหล่าทหารหาญ มิใช่มีไว้เพื่อให้สตรีหอคณิกานำมาใช้ทอดสะพาน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างราบเรียบ แต่เฉียบขาดจนบรรยากาศรอบโต๊ะเย็นยะเยือก
ไป๋เหมยชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง แม้นางจะเคยถูกปฏิเสธมาบ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกฉีกหน้าด้วยถ้อยคำที่ไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ แต่ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน นางจึงรีบปรับสีหน้ากลับมาอ่อนหวานดังเดิม
“ท่านแม่ทัพกล่าวหนักเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ผู้น้อยเพียงอยากทำหน้าที่ปรนนิบัติ...” นางขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แสร้งทำเป็นเอื้อมมือไปแตะที่ชายเสื้อของเขา
“หากท่านไม่ชอบสุราจอกนี้ เช่นนั้นให้ผู้น้อยดีดฉินขับกล่อม...”
“ขยับออกไป” เซียวจิ้งเฉินเอ่ยขัดขึ้นทันที มือหนาปัดมือของนางออกอย่างไม่ไยดีราวกับปัดแมลงหวี่แมลงวัน
“ข้าไม่นิยมชมชอบฟังเสียงดนตรีที่ถูกปรุงแต่งเพื่อแลกกับเศษเงิน และยิ่งไม่ต้องการให้สตรีที่มีกลิ่นคาวโลกีย์ติดตัวมานั่งประกบอยู่ข้างกาย หากเจ้าไม่อยากถูกทหารของข้าลากตัวออกไป ก็จงถอยห่างจากโต๊ะของข้าเสียเดี๋ยวนี้”
คำพูดที่เฉียบขาดและแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ของเขา ทำเอาไป๋เหมยถึงกับหน้าชา ศักดิ์ศรีคณิกาอันดับหนึ่งที่นางหวงแหนถูกบุรุษผู้นี้เหยียบย่ำจมดินเพียงชั่วพริบตา นางเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกพ่ายแพ้และอับอายก่อตัวขึ้นในอก แต่ในฐานะผู้ถูกจ้างวาน นางมิอาจลุกหนีไปได้ง่ายๆ
“ท่านแม่ทัพเย็นชาถึงเพียงนี้ ผู้น้อยก็มิกล้าขัดใจเจ้าค่ะ” ไป๋เหมยฝืนยิ้ม ก่อนจะขยับถอยห่างออกมารักษาระยะ แต่ดวงตากลับลอบสังเกตเขาทุกฝีก้าว
นางรู้ดีว่างานนี้ยากกว่าที่คิด การจะล่อลวงแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ด้วยมารยาทั่วไปคงไม่ได้ผล ในขณะที่นางกำลังคิดหาแผนการต่อไปอยู่นั้น ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า กงล้อแห่งโชคชะตากำลังจะพลิกผันให้ทั้งเขาและนางต้องตก ไปอยู่ในหลุมพรางที่เลวร้ายยิ่งกว่า
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ตกอยู่ในสายตาของจ้าวสือเหลียง เสนาบดีกรมพิธีการผู้เป็นแม่งานจัดเลี้ยงในค่ำคืนนี้ ชายชราที่นั่งอยู่บนโต๊ะประธานลอบกำจอกสุราในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เพียงแค่มองเห็นท่าทีเย็นชาและสายตาดูแคลนที่เซียวจิ้งเฉินปฏิเสธไป๋เหมยแล้ว เขาก็รู้ได้ในทันทีว่า แผนการนารีพิฆาตที่อุตส่าห์ทุ่มเงินจ้างวานไปนั้น ล้มเหลวไม่เป็นท่า ขุนพลพยัคฆ์ผู้นี้จิตใจแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ไม่หลงกลสเน่ห์ของมารยาหญิงแม้แต่น้อย
ในขณะที่จ้าวสือเหลียง กำลังหงุดหงิดกับแผนการที่ผิดพลาด ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายในเรือนรับรองแห่งนี้ยังมีผู้ที่หมายปองแม่ทัพหนุ่มอยู่อีกคนหนึ่ง และนางพร้อมจะใช้วิธีที่สกปรกยิ่งกว่าบิดาของตนเสียอีก
‘คุณหนูจ้าว’ บุตรีสายตรงของจ้าวสือเหลียง ผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราดุจบุปผาแรกแย้ม ลอบมองเหตุการณ์นั้นอยู่หลังฉากกั้นด้วยสายตาที่ลุกวาวไปด้วยความริษยาและตื่นเต้น นางหลงรักเซียวจิ้งเฉินมาเนิ่นนาน หลงใหลในความองอาจและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา แต่เขากลับไม่เคยชายตามองนางแม้แต่ครั้งเดียว
เมื่อเห็นว่าสตรีชั้นต่ำจากหอคณิกาถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี มุมปากของคุณหนูจ้าวก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสมใจ แต่ความปรารถนาในใจกลับยิ่งพลุ่งพล่าน นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้สูงส่งเกินกว่าที่นางจะไขว่คว้าได้ด้วยวิธีปกติ หากปล่อยให้คืนนี้ผ่านพ้นไป นางอาจไม่มีโอกาสได้ครอบครองเขาอีก
‘ในเมื่อท่านแม่ทัพไม่โปรดปรานสุราจากหญิงคณิกา เช่นนั้นก็ลองดื่มสุราของจวนเสนาบดีดูเถิด’
นางคิดในใจพลางหยิบขวดสุรากระเบื้องเคลือบใบเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา ภายในขวดนั้นบรรจุยาปลุกกำหนัด ที่นางแอบซื้อมาจากพ่อค้าเร่ใต้ดิน ยานี้เพียงแค่หยดเดียวก็สามารถทำให้บุรุษที่เคร่งขรึมที่สุดกลายร่างเป็นผู้ที่กระหายในกามารมณ์ได้อย่างง่ายดาย
แผนการของคุณหนูจ้าวนั้นถูกวางไว้อย่างแยบยล นางใช้โอกาสที่ตนเองเป็นหนึ่งในคุณหนูที่มาช่วยงาน อาศัยฐานะของเจ้าภาพคอยเดินดูแลความเรียบร้อยและรินสุราคารวะขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เพื่อให้การเข้าถึงตัวเป้าหมายดูเป็นธรรมชาติและไม่เป็นที่จับตา นางเตรียมการกับบ่าวรับใช้คนสนิทเอาไว้แล้ว หากเซียวจิ้งเฉินดื่มสุราจอกนี้เข้าไป เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์และเขามีอาการมึนเมาหมดสติ บ่าวรับใช้ของนางจะรีบเข้าไปพยุงร่างของเขา โดยอ้างว่าจะพาไปพักผ่อนที่เรือนรับรองหลังอุทยาน ซึ่งที่นั่น นางจะรอคอยเพื่อรวบรัดตัดความ ทำให้เขาต้องรับผิดชอบแต่งนางเป็นฮูหยินอย่างไม่อาจหลีกหนี!!
วันถัดมาแสงตะวันสาดส่องเจิดจ้าทะลุผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง บ่งบอกเวลาว่าล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเที่ยงวันแล้วภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนอันหนิงกลับยังคงปิดเงียบสนิท ไม่มีบ่าวไพร่คนใดกล้าเข้ามารบกวนหรือเรียกให้ตื่น เพราะพ่อบ้านหวังได้กำชับทุกคนไว้แล้วว่า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้เรือนนี้เด็ดขาด เนื่องจากนายท่านกลับมาดึกดื่นหวังอวี้หลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทันทีที่นางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกปวดร้าวและเมื่อยล้าก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับถูกกองทัพม้าศึกนับหมื่นเหยียบย่ำมาทั้งคืนนางครางแผ่วเบา พลางก้มลงมองสภาพร่างกายของตนเองใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ผิวพรรณที่เคยขาวเนียนกระจ่างใส บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงช้ำ รอยดูดดึง และรอยขบกัดกระจายอยู่ทั่วเนินอก หน้าท้อง บั้นเอว และเรียวขาทั้งสองข้าง ชายผู้นั้น ช่างเอาแต่ใจเสียจริง เขารีดเค้นเรี่ยวแรงของนางจนแทบจะสลบคาอกเขาไม่รู้กี่รอบ“ตื่นแล้วหรือ อวี้เอ๋อร์เด็กดี”เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านและพึงพอใจอย่างที่สุดดังขึ้นที่ข้างหู ก่อนที่ท่อนแขนหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกล้ามเ
ดวงตาคมกริบของเซียวจิ้งเฉินหรี่ลงจ้องมองคอเสื้อคลุมของนางที่ร่นลงมาตามจังหวะการขัดตัว เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่เบียดชิดกัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมหวานบนตัวของนางกำลังทำลายล้างความอดทนของเขาจนย่อยยับความอดกลั้นที่สะสมมานานหลายเดือนพังทลายลงในพริบตา“ท่านพี่ ขยับไหล่มาทางซ้ายนิดหนึ่งสิเจ้าคะ ข้าจะขัด...”ยังไม่ทันที่หวังอวี้หลานจะเอ่ยจบประโยค เสียงของนางก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงน้ำที่แตกกระจายดังซ่าเซียวจิ้งเฉินตวัดท่อนแขนแกร่งที่เปียกชุ่ม คว้าหมับเข้าที่เอวคอดของนาง ก่อนจะออกแรงดึงเพียงกระตุกเดียว ร่างบอบบางของหวังอวี้หลานก็ถลาร่วงหล่นลงมาในอ่างอาบน้ำ ทับลงบนตักของเขาพอดี จนนางร้องอุทานเสียงหลงน้ำร้อนในอ่างล้นทะลักสาดกระเซ็นออกไปเปียกชุ่มพื้นไม้ เสื้อคลุมตัวบางและชุดซับในผ้าไหมของนางเปียกโชกแนบลู่ไปกับผิวเนื้อในทันที เนื้อผ้าสีขาวเมื่อโดนน้ำก็แปรสภาพกลายเป็นผ้าโปร่งใส เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ยอดปทุมถันสีระเรื่อที่ดันชูชัน และหน้าท้องแบนราบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเนื้อผ้าอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับไม่ได้สว
“ท่านขี่ม้าฝ่าลมหนาวมาหลายวันหลายคืน เนื้อตัวมีแต่คราบฝุ่นและเหงื่อ เสื้อผ้าก็เย็นเฉียบ ข้าเห็นท่านเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ข้าปวดใจยิ่งนักนะเจ้าคะ”“ข้าไม่เหนื่อย พละกำลังของข้ามีเหลือเฟือพอที่จะกอดเจ้าไปจนถึงเช้า”เขาเถียงเสียงพร่า พยายามจะซุกไซ้ใบหน้าลงมาอีก“แต่ข้าอยากให้ท่านสบายตัวนี่เจ้าคะ”นางเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง รั้งลำคอแกร่งให้เงยขึ้นมาสบตา“ท่านปล่อยข้าให้ลุกขึ้นก่อนเถอะ ข้าจะปรนนิบัติให้ท่านได้อาบน้ำชำระกาย ผ่อนคลายความเมื่อยล้าเสียก่อน แล้วหลังจากนั้น ข้าจะยอมตามใจท่านทุกอย่าง ท่านอยากจะทำสิ่งใด ข้าก็จะไม่ขัดเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ”สายตาเว้าวอนและน้ำเสียงที่หวานหยดย้อย ทำเอาเส้นสติของชายหนุ่มถึงกับสะดุดเซียวจิ้งเฉินสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาหลุบตาลงมองเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของตนเองสลับกับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกของนาง ก็ตระหนักได้ว่าหากเขายังดึงดันรังแกนางต่อไป คราบสกปรกและเสื้อผ้าที่หยาบกระด้างของเขาอาจจะทำให้ผิวเนื้อบอบบางของนางต้องระคายเคืองและเกิดรอยถลอกได้เขากัดฟัน จำใจถอยห่างและดึงร่างขอ
ดวงตาของหวังอวี้หลานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความกระหาย ดิบเถื่อน และหิวโซราวกับหมาป่าที่อดอยากมาแรมเดือนริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มของนางอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างตะกรุมตะกราม เขาดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางไปจนหมดสิ้นสิ่งที่ทำให้หวังอวี้หลานรู้สึกแปลกใหม่และหวามไหวไปถึงหัวใจ คือสัมผัสสากระคายของหนวดเครา ที่ขึ้นครึ้มอยู่ตามแนวสันกรามและปลายคางของเขายามที่เขาบดจูบและขยับใบหน้าไปมา ไรหนวดที่แข็งกระด้างเหล่านั้นเสียดสีเข้ากับผิวแก้มและรอบริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มันสร้างความรู้สึกแปลบปลาบ และเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้รสจูบที่ร้อนแรงและสติที่ยังไม่ตื่นดี ทำให้หวังอวี้หลานคิดว่าตนเองกำลังฝันถึงเขากลางดึก แต่ความเจ็บแปลบเบาๆ จากหนวดเครา และแรงรัดที่เอว ซึ่งแน่นจนกระดูกแทบหัก ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าบุรุษที่กำลังกลืนกินนางอยู่
เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง
“ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้
เมื่อย้อนมองกลับไปในชาติภพที่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอและน่าเวทนา ไร้ซึ่งบ้านให้พักพิง ไร้ญาติขาดมิตรให้พึ่งพา เป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกต้อนเข้าสู่กรงทองอันโสมมของหอคณิกาตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องจำทนมีชีวิตตกลงไปในวังวนแห่งตัณหาและเล่ห์เหลี่ยมมารยาอย่างไม่มีทางเลือก นางต้องปั้นห
เมื่อหวังอวี้หลานกวาดสายตาไล่เรียงลงมา แม้สภาพร่างกายจะดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง แต่ความหลวมโพรกของชุดเจ้าสาว ก็ไม่อาจซ่อนเร้นทรวดทรงสะคราญของดรุณีวัยแตกเนื้อสาวไว้ได้มิดชิด ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เริ่มผลิบานตามวัยยังคงเด่นชัด อกอิ่มหยัดชูเย้ายวน เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลม สะท้อนให้เห็น
เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารนับแสน ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีในชุดมงคลสีแดงที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขารู้ดีว่านางคือหมากที่ฮ่องเต้ส่งมาให้เขา เป็นบุตรีของศัตรูที่เขาชิงชังเข้าไส้ สตรีที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนก็ถือว่าเมตตามากแล้ว“เริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสียที ข้าไม่มีเว
ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้ายเมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิ







