บทนำ

ดวงตาหงส์หรี่มองออกไปนอกหน้าต่างโรงน้ำชาของชั้นสอง ภาพตรงหน้าของกลุ่มบุรุษหลายคนที่กำลังมีปากเสียงกัน หากหนึ่งในนั้นมิได้มีพี่ชายร่วมอุทรของนางอยู่ด้วย นางคงไม่สนใจอันธพาลพวกนี้เป็นแน่

“อาเหยา นั่น...พี่ชายเจ้ามิใช่หรือ” หวงอันเยว่ สหายของไป๋อี้เหยาชี้นิ้วมือไปทาง ไป๋ถิงเหวินพี่ชายของอี้เหยา

“อืม...พวกเจ้าดื่มชาต่อเถิด ข้าขอตัวกลับก่อน” นางกำมือแน่นลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องรับรองชั้นสองทันที

สหายที่อยู่ภายในห้องได้แต่มองตามแผ่นหลังของนางอย่างเป็นห่วง จะตามไปห้ามก็เกรงว่าตนเองจะได้รับบาดเจ็บจึงได้แต่ให้สาวใช้ของตนเอง ตามไปช่วยอี้เหยาอีกแรง

ด้วยรู้ดีว่าสหายของตนคงจะไปห้ามพี่ชายไม่ให้เข้าร่วมทะเลาะวิวาทกับบุรุษที่อยู่ด้านล่างเป็นแน่

ไป๋อี้เหยาเดินลงมาจากชั้นสอง นางยังไม่ถึงชั้นล่างดี เสียงด่าทอ โวยวายท้าตีต่อยของกลุ่มบุรุษก็ดังเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาให้มาร่วมชมความครึกครื้น

“คุณหนู ท่านรออยู่ตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะเข้าไปตามคุณชายใหญ่ออกมาเองเจ้าค่ะ”

“หึ พี่ชายข้าเชื่อเจ้าหรือไง ไปเรียกองครักษ์ที่พามาด้วยทั้งหมด เข้าไปลากชายข้าออกมา หากเขายังดื้อรั้นก็ทุบตีเรียกสติสักสองสามทีข้าอนุญาต” นางสั่งเสี่ยวผิงสาวใช้ข้างกาย

ปากก็ร้องตะโกนเรียกชื่อพี่ชายไปด้วย เผื่อว่าเขาเห็นนางแล้วจะหยุดมือหันมาสนใจนางแทน แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อเสียงของอี้เหยาดังไปไม่ถึงหูของไป๋ถิงเหวิน

บุรุษทั้งสองฝ่ายกำลังเข้าต่อตีกันอย่างถึงพริกถึงขิง ต่างก็ไม่มีผู้ใดที่สนใจเสียงห้ามปรามของผู้คน ด้วยตนนี้ข้าวของที่วางขายอยู่ข้างทางถูกพวกเขาทำให้เสียหายไปไม่น้อยแล้ว

องครักษ์ที่ให้เสี่ยวผิงไปตามยังไม่ทันมาถึง แต่กลายเป็นเจ้าหน้าที่ทางการมาถึงก่อนแทน อี้เหยาหันซ้ายหันขวาอย่างร้อนใจ หากพี่ชายนางถูกทางการจับกุมตัวไป รับรองได้ว่าท่านย่าและอาสะใภ้เอาตายแน่

“พี่ใหญ่!!!” อี้เหยาตะโกนสุดเสียงแล้วพุ่งตัวเข้าไปลากไป๋ถิงเหวินออกมา

ไป๋ถิงเหวินเหมือนจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของน้องสาวได้เสียที เขาหันกลับมามองอี้เหยาที่วิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ “เหยาเหยา” ร้องเรียกได้แค่นั้นเขาก็ถูกหมัดของผู้ใดไม่รู้ต่อยจนล้มไปกองอยู่กับพื้น

อี้เหยาตกใจไม่น้อย นางรีบสาวเท้าเข้ามาหาโดยไม่สนว่าตนเองจะได้รับบาดเจ็บไปด้วยหรือไม่ “เจ้าหน้าที่ทางการมาแล้ว ท่านต้องรีบหนีไปกับข้าประเดี๋ยวนี้” นางช่วยประคองไป๋ถิงเหวินลุกขึ้น

อีกฝั่งเมื่อเห็นว่าไป๋ถิงเหวินกำลังถูกประคองโดยหญิงสาวใบหน้างดงาม ก็มุ่งเข้ามาหาอย่างมาดร้าย “เจ้าจะไปที่ใด!!!” เขาร้องตะโกนออกมา

“เหยาเหยา เจ้าหนีกลับจวนไปก่อน ไม่ต้องห่วงพี่” ไป๋ถิงเหวินดันตัวน้องสาวให้หนีเอาตัวรอดไปก่อน

“ท่านต้องกลับพร้อมข้า หากท่านไม่กลับครั้งนี้ รู้หรือไม่ว่า โอ๊ย...” อี้เหยายังพูดไม่ทันจบ นางก็เหมือนถูกคนกระชากแขนเต็มแรงจนต้องร้องออกมา

“พูดมากเสียจริง” เซียวหานจวินสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะลากสองพี่น้องออกไปจากวงล้อมที่กำลังวุ่นวายอยู่

อี้เหยาทั้งสะบัดมือและแกะมือของเขาออกแต่ว่าไม่เป็นผล เซียวหานจวินยังคงลากนางวิ่งไปตามซอกซอยของร้านค้า เพื่อหลบหนีเจ้าหน้าที่ทางการและกลุ่มคนที่เขามีเรื่องด้วย

ไป๋ถิงเหวินวิ่งตามมาติดๆ พร้อมทั้งหันมองด้านหลังไปด้วย อี้เหยาไม่รู้ว่านางถูกลากมาไกลเพียงใด แต่รู้ว่าขาของนางเริ่มจะก้าวไม่ออกเสียแล้ว

“เหยาเหยา ขึ้นหลังพี่เร็วเข้า” ไป๋ถิงเหวินจะให้น้องสาวขึ้นหลังของเขา

แต่เซียวหานจวินรวบขาของนางทั้งสองข้างอุ้มพาดบ่าไปเสียก่อน “เจ้าเองก็เอาตัวไม่รอด เร็วเข้าหากช้ากว่านี้ คืนนี้ได้นอนคุกแน่”

ไป๋ถิงเหวินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย บุรุษทั้งสองต่างก็เร่งฝีเท้าเข้าไปหาที่หลบซ่อนตัว อี้เหยาทั้งโวยวายและทุบแผ่นหลังของเซียวหานจวินไปตลอดทาง จนเขาต้องตวาดให้นางเงียบปาก ด้วยกลัวว่าเจ้าหน้าที่จะตามมาเจอ ถึงปากของอี้เหยาจะไม่ส่งเสียงร้องออกมาแล้ว แต่มือของนางก็ยังคงไม่หยุดทุบตีเขาด้วยความแค้นใจ

ผ่านไปไม่นาน เซียวหานจวินก็แทบจะโยนร่างบอบบางที่อยู่บนแผ่นหลังของเขาลง เมื่อมาถึงที่หลบซ่อนตัว

“ท่าน!!!” อี้เหยาถลึงตามองเขา เมื่อนางเกือบทรงตัวไม่อยู่ ดีที่ได้พี่ชายของนางประคองเอาไว้

“เหยาเหยา เจ้าเงียบสักประเดี๋ยวเถิด ให้เจ้าหน้าที่ทางการผ่านไปก่อน ข้าจะยอมให้เจ้าด่า ให้เจ้าทุบตีอีกด้วย” ไป๋ถิงเหวินขอร้องน้องสาวของตน

“ข้าทำแน่ ท่านไม่ต้องมาบอก” อี้เหยาสะบัดหน้าหนี นางเดินไปหามุมที่อยู่ห่างจากพวกเขาแล้วนั่งลง