LOGINShare
ตอนที่ 3 ต้องหลอกให้หลงทาง
publish date:
2026-09-14 15:59:00“อย่า ดนัย” อลันกัดฟันแน่น ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเผือดเพราะอาการเสียเลือดและความเจ็บปวดที่ตีขึ้นมาเป็นระลอก
“เราไม่รู้ว่าพวกมันดักรออยู่ไหม”
“ผมว่าพาคุณอลันไปโรงพยาบาลกก่อนไหม ผมพอมีทางลัดที่ไม่ต้องผ่านหน้าโครงการ” หัวหน้าวิศวกรเสนอ
“งั้นคุณขับตามไปนะ” สิงหาและดนัยช่วยกันพยุงเจ้านายไปที่รถและขับตามรถหัวหน้าวิศวะกรออกไป
อลันถูกพามายังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งและถูกพาไปผ่าตัดเอากระสุนออกในทันที
“นายเฝ้าหน้าห้องไว้นะดนัย ฉันจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก”
“คุณสิงหาว่าเราควรตามคนของเรามาเพิ่มไหม”
“พวกนั้นคงตามมาไม่ทัน ฉันว่าพวกมันคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก เรายังพอมีเวลาขอให้คุณอลันผ่าตัดออกมาอย่างปลอดภัยก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” หัวหน้าวิศวกรถามขึ้น
“คุณช่วยได้มากเลยล่ะ ถ้ามีคนถามก็บอกแค่ว่าเจ้านายถูกยิงและพาส่งโรงพยาบาลจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว ส่วนพวกคนงานก็กำชับหน่อยก็แล้วกันว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไร ว่าแต่ทำไมวันนี้ช่วงบ่ายคนงานไปไหนกันหมดล่ะ”
“วันนี้มีงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานครับ พวกเขาก็เลยไปร่วมงานกัน ส่วนคนที่ยังทำงานอยู่ก็เป็นพวกคนงานใหม่น่ะครับ”
“อือ คุณไปพักเถอะที่เหลือผมจัดการเอง”
“ครับ”
สิงหาเดินตามหัวหน้าวิศวกรออกมาที่หน้าโรงพยาบาลและรอจนรถยนต์ของเขาขับออกไปก็กลับขึ้นมาที่หน้าห้องผ่าตัดอีกครั้ง
“เขาน่าสงสัยไหมครับ”
“ฉันก็ดูไม่ออกเหมือนกัน เขาบอกว่าวันนี้คนงานไปงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานน่ะ”
“อ๋อ...”
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ชายหนุ่มทั้งสองคนก็รีบเดินตรงไปหาคุณหมอทันที
“เจ้านายผมปลอดภัยดีใช่ไหมครับ” สิงหาถามอย่างร้อนใจ
“คนเจ็บปลอดภัยดีครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ”
“ขอบคุณมากครับคุณหมอ แล้วทำไมเจ้านายถึงยังไม่ออกมาล่ะครับ”
“คนไข้ต้องอยู่ในห้องสังเกตอาการก่อนครับ ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวถามพยาบาลนะครับ ผมขอตัวก่อน”
......
เช้าวันใหม่ห้องพักผู้ป่วย
“ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าใครอยากจะทำร้ายฉัน” อลันขมวดคิ้วเมื่อพยายามจะนึกว่าตนเองไปขัดแข้งขัดขาใครถึงขั้นส่งคนมายิง
“นั่นสิครับ ทุกโครงการเราก็ได้มาอย่างใส่สะอาด เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือและคุณขึ้นมาบริหารแทนทางบอร์ดบริหารก็ไม่มีใครว่าอะไร” สิงหาเองก็คิดไม่ตก
“คุณอลันครับ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะถามอะไรสักอย่าง” ดนัยที่คิดตามอลันกับสิงหาพูดก็อยากจะออกความคิดเห็นบ้าง
“นายนึกอะไรออกเหรอดนัย ลองพูดมาสิ”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องธุรกิจจะเป็นเรื่องผู้หญิงหรือเปล่าครับนาย” ดนัยถามแล้วขยับไปหลบอยู่หลังสิงหาเพราะกลัวเจ้านายโกรธ
“ไม่มีทางตอนนี้ฉันไม่ได้คบกับใครเลย ถ้ายังไม่รู้ว่าคนร้ายเป็นพวกไหน ฉันก็เป็นเป้านิ่ง ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่”
“แต่คุณอลันยังไม่หายนะ” สิงหารีบเอ่ยห้าม
“นายจะให้ฉันนอนรอให้พวกมันตามมาทำร้ายหรือไงล่ะ”
“เราต้องหนีออกไปจากที่นี่”
ขณะที่กำลังปรึกษากันว่าจะหนีไปจากโรงพยาบาลนี้ยังไงตำรวจก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน
“ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมขออนุญาตสอบปากคำหน่อยนะครับ”
อลันให้การไปตามจริงเพราะเขาเองก็อยากหาตัวคนที่สั่งคนมาทำร้ายเขา
“ตำรวจครับ ผมว่าถ้าเจ้านายของผมยังอยู่ที่นี่ผมคิดว่าไม่น่าจะปลอดภัย ตำรวจช่วยพูดกับคุณหมอให้หน่อยได้ไหมครับผมอยากพาเจ้านายไปรักษาที่อื่น”
“คุณจะไปที่ไหนล่ะ ระหว่างเดินทางจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันไหม”
“เชียงใหม่ครับ” อลันตอบ
“เดี๋ยวผมจะลองคุยกับคุณหมอให้นะว่าจะออกได้เร็วที่สุดตอนไหน”
“ขอบคุณครับคุณตำรวจ”
ดนัยเดินตามคุณตำรวจไปส่งที่หน้าห้องจากนั้นก็ล็อกประตูและกลับมาที่เตียงของเจ้านาย
“คุณอลันจะไปเชียงใหม่เหรอครับ”
“เปล่า”
“อ้าว...แล้วคุณไปบอกตำรวจแบบนั้นทำไมล่ะครับ” สิงหางงกับเจ้านาย
“ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ ถ้าตำรวจเป็นคนของพวกนั้นล่ะ”
“นายคิดจะทำอะไรต่อ”
“ฉันจะให้นายสองคนซื้อตัวเครื่องบินสามที่นั่งไปเชียงใหม่ ส่วนฉันจะกลับกรุงเทพ”
“คุณจะไปยังไง ตอนนี้คุณยังไม่หายดีเลยนะครับ ให้ผมได้กับคุณด้วยดีกว่า”
“รถไฟไงล่ะ ฉันว่าถ้าหมอไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลก็คงต้องหาทางหนีออกไป”
“ผมขอดูเส้นทางรถไฟก่อนนะครับ”
เมื่อปรึกษากันแล้วสิงหาก็ออกไปถามพยาบาลซึ่งคำตอบที่ได้รับคือเขาต้องนอนอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ถึงวันพรุ่งนี้เช้าจากนั้นหมอจะเขียนหนังสือส่งตัวให้เขาไปรักษาในโรงพยาบาลที่เชียงใหม่
“ขอบคุณครับ” เขากล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับมาในห้องอีกครั้ง
“ว่าไง”
“เขาบอกว่าอย่างไวสุดพรุ่งนี้เช้า”
“ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้ เอาอย่างนี้นะ เย็นนี้ฉันจะแอบออกไปจากโรงพยาบาล นายไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ น่าจะมีเที่ยวสี่ทุ่ม ถึงกรุงเทพก็น่าจะเช้า”
“เดี๋ยวผมจะบอกพวกเราที่นั่นให้หาที่พักชั่วคราวให้ก่อน ช่วงนี้คุณปิดโทรศัพท์ไว้นะแล้วก็คงต้องพกเงินสด เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องเงินก่อน”
ในเวลาบ่ายสิงหาไปจัดการเรื่องเงินสดมาให้เจ้านายและจ่ายค่ารักษาก่อนจะไปจัดการเรื่องตั๋วรถซึ่งวันนี้รถไฟแบบตู้นอนเต็มทุกที่นั่ง
“งั้นเอาชั้นสองก็ได้ครับ”
“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ”
“ต้องใช้บัตรด้วยเหรอครับ”
“ค่ะ”
“งั้นผมขอกลับไปเอาบัตรก่อนนะครับ” สิงหาคิดว่าถ้าใช้บัตรคนที่ตามทำร้ายก็จะรู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ไปเชียงใหม่อย่างที่บอก
เขาเดินออกมาจากจุดจำหน่ายตั๋วและกำลังจะตรงไปยังวินจักรยายนต์เพื่อจ้างให้ไปซื้อตัวแทนแต่ก็พอดีกับมีแกร๊ปคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าพอดี
“น้องครับ”
“ว่าไงครับพี่จะไปที่ไหนครับ”
“น้องอายุเท่าไหร่”
“28 ครับพี่มีอะไรหรือเปล่า”
“พี่ให้หนึ่งพันไปซื้อตัวรถไฟเที่ยว 108 ให้พี่หน่อยนะ บอกว่าลงกรุงเทพอภิวัฒน์” เขาพูดพร้อมกับส่งธนบัตรใบละหนึ่งพันให้สองใบ
“ทำไมพี่ไม่ซื้อเองล่ะครับ พี่ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า”
“อย่าพูดดังไปสิ พี่จะแอบไปหาเมียน้อย”
“อ๋อ ผมเข้าใจล่ะ เดี๋ยวผมไปซื้อให้”
“น้องๆ ถอดเสื้อสีเขียวออกก่อน เดี๋ยวพนักงานขายตั๋วสงสัย”
“โทษทีครับพี่ ผมฝากเสื้อกับรถด้วยนะเดี๋ยวมา” ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมสีเขียวพาดไว้ที่จักรยานยนต์ก่อนจะรีบไปวิ่งไปซื้อตั๋วรถไฟ
Latest chapter
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 43 ท่านรองคลั่งรัก (ตอนจบ)
“พี่อลันโกรธมุกไหมคะ ที่มุกออกมาเจอกับแฟนเก่าของพี่” มุกตาภาถามเมื่อถึงเธอเดินเข้ามานั่งในรถ“ไม่โกรธหรอกครับ แค่รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่มุกไม่เชื่อใจพี่”“มุกก็เชื่อใจพี่นะคะแต่เธอโทรมาบอกว่ามีหลักฐาน มุกก็เลยคิดว่ามาคุยกับเธอหน่อยก็ดี”“แล้ววันนี้มุกไม่ต้องทำงานเหรอครับ”“แล้วมุกขายเวรบ่ายแล้วค่ะ มุกขอโทษที่ไม่บอกพี่นะคะ”“มุกครับ พี่ไม่โกรธเลยนะ” เขาเอื้อมมาจับมือเธอไว้ขณะขับรถออกจากหน้าร้าน“แต่มุกโกหกพี่”“ถ้าพี่เป็นมุกพี่ก็คงทำเหมือนมุก อย่าคิดมากนะ มุกครับถ้าสมมุติพี่ไม่มีแผลเป็นและคืนนั้นมุกไม่ได้อยู่กับพี่มุกจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดไหมล่ะ”“มันมีความเป็นไปได้อยู่ค่ะ แต่ในเมื่อพี่อลันสัญญากับมุกแล้วว่าจะไม่กลับไปคบกับเธอมุกก็คงจะต้องถามพี่ก่อนว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“ต่อไปนี้ห้ามปิดบังพี่นะครับ”“ค่ะ แล้วพี่จะโกรธพี่อารัญไหมคะ”“พี่ไม่โกรธหรอก โชเป็นคนเจ้าเล่ห์แล้วพี่อารัญก็คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธอ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกนะ พี่ไม่อยากให้พี่อารัญต้องไม่สบายใจ” เขากลัวว่าพี่ชายจะรู้สึกไม่ดีถ้าหากเขาไปพูดเรื่องนี้“มุกก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ อะไรที่มันผ่านไปแล้วมุกไม่อยากเก็บเอา
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 42 รอวันแทรกลาง
ชีวิตของมุกตาภาก็ดำเนินไปตามปกติอลันยังทำหน้าที่คนรักที่ตามรับส่งอยู่ทุกวัน แม้เธอจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ฟังเธอเลยสักนิดวันนี้หญิงสาวขึ้นเวรบ่ายและเขาไม่ว่างที่จะมาส่งแต่ก็ไม่วายให้ดนัยคนขับรถมารอรับเธอที่พอพักเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาล“พี่ดนัยส่งมุกที่ข้างโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ ไม่ต้องไปส่งถึงข้างใน”“แต่คุณอลันสั่งว่าให้ส่งถึงที่นะครับ”“นี่ก็ถึงแล้วค่ะ มุกไม่บอกพี่อลันหรอกนะคะ”“งั้นก็ตามใจคุณมุกครับ”เมื่อเคลื่อนออกไปแล้วมุกตาภาก็เดินข้ามถนนไปยังร้านฝั่งตรงข้าม อันที่จริงวันนี้เธอขายเวรบ่ายออกไปแล้วเพราะมีนัดสำคัญกับคนที่เธอเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงหญิงสาวเดินเข้ามาในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สายตามองหาคนที่นัดไว้และดูเหมือนอีกฝ่ายจะมารอเธออยู่แล้วพอเธอเดินเข้ามาคนที่นัดไว้โบกมือให้“สวัสดีค่ะ คุณนัดฉันไว้ใช่ไหมคะ” มุกตาภาทักทายไปตามมารยาท“อือ นักก่อนสิ”“คุณมีอะไรจะพูดกับฉันก็พูดมาเลยค่ะ ฉันไม่เวลาไม่มากหรอกนะคะ”“ก็เพราะเธอเอาแต่ทำงานแบบนี้ไม่รู้เลยว่าแฟนเธอน่ะแอบนอกใจ”“นอกใจเหรอคะ” หญิงสาวทวนคำ“นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าเวลาที่เธอทำงานเวรกลางคืนน่ะแฟนเธอเขาก็แอบออกมาหาฉั
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 41 รางวัลของใคร nc
มุกตาภาขึ้นมานอนบนเตียงโดยมีอลันนอนกอดซ้อนอยู่ทางด้านหลัง“พี่อลันอย่ากอดแน่น”“แน่นที่ไหนแบบนี้กำลังดี มุกง่วงแล้วเหรอ”“นิดหน่อย”“แต่พี่ยังไม่อิ่มเลยนะ อยากเอาต่อ พี่รอมาตั้งหลายวันมุกจะให้พี่น้ำเดียวเองเหรอ”“พี่อลันก็ชอบพูดตรงเกิน”“แล้วทำไมต้องพูดอ้อมด้วยนะ อยู่กับเมียบนเตียงแบบนี้มันก็มีเรื่องเดียวที่จะพูด”“ไม่เหนื่อยเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่เก็บแรงมาหลายวัน”“มุกจะยอมพี่ถ้าบอกว่าวันนี้แอบไปคุยเรื่องอะไรกับพี่ภู”“ไม่มีอะไรหรอกครับ”“แต่มุกว่าต้องมีค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องคุยต่อหน้ามุกไปแล้ว มุกเพิ่งรู้ว่าพี่มีความลับกับมุก” มุกตาภารู้สึกว่าเรื่องที่เขาไปคุยกับภูวิศต้องเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอน“มันไม่ใช่ความลับหรอกครับ แต่พี่ไม่อยากให้มุกไม่สบายใจ”“ยิ่งพี่ไม่บอกมุกก็ยิ่งไม่สบายใจนะคะ” หญิงสาวพลิกตัวกลับมามองหน้าคนรักที่ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่“ถ้าพี่บอกไปแล้วจะไม่คิดมากใช่ไหม”“ค่ะ” หญิงสาวสัญญาไปก่อนแต่จะทำได้หรือเปล่ามันก็เป็นอีกเรื่อง“พี่ภูเล่าว่าเจอแฟนเก่าพี่”“แค่นี้เหรอคะ”“เธอถามถึงพี่ พี่ภูก็เลยบอกไปว่าพี่มีแฟนแล้ว”“แต่หน้าพี่ดูไม่สบายใจเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 40 กินไอติม nc
คอนโดมิเนียมของอลันมุกตาภาเข้ามาแปรงฟันอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่าแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปมันกำลังออกฤทธิ์ แต่ยังไม่ทันออกจากห้องน้ำอลันก็เดินตามเข้ามา หญิงสาวแปลกใจเพราะเธอจำได้ว่าตัวเองล็อกประตูห้องน้ำแล้ว“พี่อลันเข้ามาได้ยังไงคะ พี่จะรีบใช้ห้องน้ำเหรอคะ มุกอาบเสร็จพอดีค่ะ” หญิงสาวรีบปิดฝักบัวจากนั้นก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำเพื่อจะสวมแต่ก็ช้ากว่าอลันเพราะตอนนี้เขาเข้ามาประชิดและรวบเอวของหญิงสาวไว้แล้ว“พี่อลันจะทำอะไรคะ”“อาบน้ำให้พี่หน่อยได้ไหม”“พี่ก็อาบเองสิคะ”“เมื่อกี้มุกบอกพี่เองนะครับว่าจะยอมตามใจพี่ทุกอย่าง อาบให้หน่อยนะคนเก่งของพี่” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนมุกตาภากำลังคิดหนักเพราะเมื่อกี้เธอพลาดเองที่ไปพูดกับเขาแบบนั้น“ถ้าอยากให้มุกอาบให้พี่ก็ถอยไปนิดสิคะ ยืนเบียดกันแบบนี้จะอาบได้ยังไงล่ะคะ”อลันหัวเราะก่อนจะยอมปล่อยเอวของหญิงสาวออกเขากระตุกปมผ้าเช็ดตัวไปแขวนไว้แล้วหยิบฝักบัวมาราดไปบนตัวเองจนชุ่มหญิงสาวกดครีมอาบน้ำใส่มือและหันมาใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว ผิวหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นเรือนร่างของเขาทุกสัดส่วนอย่างชัดเจน“ทำไมยังจะต้องอายอีกล่ะ มุกก็เคยเห็นพี่มาทั้ง
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 39 กระชับมิตร nc
ทางด้านอารัญที่ออกมาดื่มกับภูวิศได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเขาก็ขอตัวกลับตอนนี้ชายหนุ่มเลยนั่งดื่มอยู่คนเดียวและคิดว่าอีกสักพักตนเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเขามองไปรอบๆ ร้านซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะมักจะเป็นคู่หรือไม่ก็มากันเป็นกลุ่มจะมีแค่เขาคนเดียวที่นั่งอยู่ตามลำพัง ชายหนุ่มอดคิดถึงตัวเองไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีแฟนมาหลายคน แต่ไม่ว่าจะคบกับใครก็ถูกมารดากีดกันด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขาสุดท้ายแล้วอารัญก็เลยเลิกที่จะสนใจผู้หญิงเพราะคิดว่าต่อให้คนนั้นสวยเก่งฐานะดีแค่ไหนก็ไม่สามารถพิชิตใจมารดาของเขาได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปอารัญก็เริ่มอยากจะมองหาใครสักคนเพราะการอยู่คนเดียวมันก็รู้สึกเหงาแต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะใช้ชีวิตด้วยเข้ามาเลยเขาสั่งเครื่องดื่มอีกหนึ่งแก้วและถ้าดื่มแก้วนี้หมดก็คงจะกลับแต่ดื่มไปได้เพียงครึ่งผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา“อลันคะ โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่” โชติชญาเดินเข้ามาทักทายเพราะคิดว่าเขาคืออลันอดีตคนรักของเธอ “ขอโทษนะครับคุณคงทักคนผิด” อารัญปฏิเสธเพราะเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน“แหมเลิกกันไปแค่ปีเดียวทำเป็นจำโชไม่ไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 38 แค่บอกมาว่าอยากได้อะไร
“พี่อลันจะพามุกไปไหนคะ” มุกตาภาถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าทางที่อลันกำลังขับรถไปนั้นไม่ใช่ทางกลับหอพักของเธอ“ไปคอนโดพี่ครับ มุกสัญญากับพี่แล้วนะว่าจะมาค้างกับพี่ถ้าวันต่อไปเป็นวันหยุดของมุก”“แต่พรุ่งนี้มุกมีนัดกับเมย์ค่ะ”“มุกนัดกับเพื่อนที่ไหนพรุ่งนี้พี่ไปส่งก็ได้”“พี่อลันคะ พรุ่งนี้มุกต้องตื่นเช้ามากๆ เลยค่ะ ถ้าไปค้างกับพี่อลันมุกกลัวตื่นสาย”“วันหยุดทั้งทีจะรีบตื่นเช้าทำไม มุกมีธุระอะไรสำคัญขนาดนั้นเหรอครับ”“ธุระสำคัญสิคะสำคัญมากๆ ด้วยมุกรอวันนี้มานานแล้วค่ะ”“แล้วบอกพี่ได้ไหมล่ะว่าธุระที่ว่านั้นคืออะไร”“ถ้ามุกบอกพี่แล้วพี่จะคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าล่ะ”“ก็ลองบอกมาก่อนสิครับ แต่พี่ว่ามุกโตแล้วคงไม่ทำอะไรไร้สาระหรอกมั้ง”“มุกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนอื่นมองยังไง แต่สำหรับมุกมันเป็นสิ่งที่มุกรอค่ะ”“พูดแบบนี้ทำให้พี่ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพรุ่งนี้มุกกับเมล์นัดกันทำอะไรถึงต้องตื่นแต่เช้า”“เรานัดกันแย่งกดบัตรคอนเสิร์ตค่ะ” มุกตาภาบอกเขาไปตามตรงเพราะถึงวันที่เธอไปดูคอนเสิร์ตเขาก็ต้องรู้“บัตรคอนเสิร์ตมันซื้อยากขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนจึงทำให้แปลกใจว่าทำ
You May Also Like
ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.5K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.8K viewsอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X137.9K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์366.3K viewsหมาป่า...ไม่กัด
MiMiR78 viewsยามความรักมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี
เพลิงพนา1.4K viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร101 viewsพ่ายรักกลางเหมันต์
ชาดจันทร์1.1K views
