LOGINShare
ตอนที่ 3 ต้องหลอกให้หลงทาง
publish date:
2026-09-14 15:59:00“อย่า ดนัย” อลันกัดฟันแน่น ใบหน้าคมคายเริ่มซีดเผือดเพราะอาการเสียเลือดและความเจ็บปวดที่ตีขึ้นมาเป็นระลอก
“เราไม่รู้ว่าพวกมันดักรออยู่ไหม”
“ผมว่าพาคุณอลันไปโรงพยาบาลกก่อนไหม ผมพอมีทางลัดที่ไม่ต้องผ่านหน้าโครงการ” หัวหน้าวิศวกรเสนอ
“งั้นคุณขับตามไปนะ” สิงหาและดนัยช่วยกันพยุงเจ้านายไปที่รถและขับตามรถหัวหน้าวิศวะกรออกไป
อลันถูกพามายังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งและถูกพาไปผ่าตัดเอากระสุนออกในทันที
“นายเฝ้าหน้าห้องไว้นะดนัย ฉันจะออกไปดูลาดเลาข้างนอก”
“คุณสิงหาว่าเราควรตามคนของเรามาเพิ่มไหม”
“พวกนั้นคงตามมาไม่ทัน ฉันว่าพวกมันคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก เรายังพอมีเวลาขอให้คุณอลันผ่าตัดออกมาอย่างปลอดภัยก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” หัวหน้าวิศวกรถามขึ้น
“คุณช่วยได้มากเลยล่ะ ถ้ามีคนถามก็บอกแค่ว่าเจ้านายถูกยิงและพาส่งโรงพยาบาลจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว ส่วนพวกคนงานก็กำชับหน่อยก็แล้วกันว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไร ว่าแต่ทำไมวันนี้ช่วงบ่ายคนงานไปไหนกันหมดล่ะ”
“วันนี้มีงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานครับ พวกเขาก็เลยไปร่วมงานกัน ส่วนคนที่ยังทำงานอยู่ก็เป็นพวกคนงานใหม่น่ะครับ”
“อือ คุณไปพักเถอะที่เหลือผมจัดการเอง”
“ครับ”
สิงหาเดินตามหัวหน้าวิศวกรออกมาที่หน้าโรงพยาบาลและรอจนรถยนต์ของเขาขับออกไปก็กลับขึ้นมาที่หน้าห้องผ่าตัดอีกครั้ง
“เขาน่าสงสัยไหมครับ”
“ฉันก็ดูไม่ออกเหมือนกัน เขาบอกว่าวันนี้คนงานไปงานบวชของลูกชายหัวหน้าคนงานน่ะ”
“อ๋อ...”
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ชายหนุ่มทั้งสองคนก็รีบเดินตรงไปหาคุณหมอทันที
“เจ้านายผมปลอดภัยดีใช่ไหมครับ” สิงหาถามอย่างร้อนใจ
“คนเจ็บปลอดภัยดีครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ”
“ขอบคุณมากครับคุณหมอ แล้วทำไมเจ้านายถึงยังไม่ออกมาล่ะครับ”
“คนไข้ต้องอยู่ในห้องสังเกตอาการก่อนครับ ส่วนรายละเอียดเดี๋ยวถามพยาบาลนะครับ ผมขอตัวก่อน”
......
เช้าวันใหม่ห้องพักผู้ป่วย
“ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าใครอยากจะทำร้ายฉัน” อลันขมวดคิ้วเมื่อพยายามจะนึกว่าตนเองไปขัดแข้งขัดขาใครถึงขั้นส่งคนมายิง
“นั่นสิครับ ทุกโครงการเราก็ได้มาอย่างใส่สะอาด เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือและคุณขึ้นมาบริหารแทนทางบอร์ดบริหารก็ไม่มีใครว่าอะไร” สิงหาเองก็คิดไม่ตก
“คุณอลันครับ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะถามอะไรสักอย่าง” ดนัยที่คิดตามอลันกับสิงหาพูดก็อยากจะออกความคิดเห็นบ้าง
“นายนึกอะไรออกเหรอดนัย ลองพูดมาสิ”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องธุรกิจจะเป็นเรื่องผู้หญิงหรือเปล่าครับนาย” ดนัยถามแล้วขยับไปหลบอยู่หลังสิงหาเพราะกลัวเจ้านายโกรธ
“ไม่มีทางตอนนี้ฉันไม่ได้คบกับใครเลย ถ้ายังไม่รู้ว่าคนร้ายเป็นพวกไหน ฉันก็เป็นเป้านิ่ง ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่”
“แต่คุณอลันยังไม่หายนะ” สิงหารีบเอ่ยห้าม
“นายจะให้ฉันนอนรอให้พวกมันตามมาทำร้ายหรือไงล่ะ”
“เราต้องหนีออกไปจากที่นี่”
ขณะที่กำลังปรึกษากันว่าจะหนีไปจากโรงพยาบาลนี้ยังไงตำรวจก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน
“ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมขออนุญาตสอบปากคำหน่อยนะครับ”
อลันให้การไปตามจริงเพราะเขาเองก็อยากหาตัวคนที่สั่งคนมาทำร้ายเขา
“ตำรวจครับ ผมว่าถ้าเจ้านายของผมยังอยู่ที่นี่ผมคิดว่าไม่น่าจะปลอดภัย ตำรวจช่วยพูดกับคุณหมอให้หน่อยได้ไหมครับผมอยากพาเจ้านายไปรักษาที่อื่น”
“คุณจะไปที่ไหนล่ะ ระหว่างเดินทางจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันไหม”
“เชียงใหม่ครับ” อลันตอบ
“เดี๋ยวผมจะลองคุยกับคุณหมอให้นะว่าจะออกได้เร็วที่สุดตอนไหน”
“ขอบคุณครับคุณตำรวจ”
ดนัยเดินตามคุณตำรวจไปส่งที่หน้าห้องจากนั้นก็ล็อกประตูและกลับมาที่เตียงของเจ้านาย
“คุณอลันจะไปเชียงใหม่เหรอครับ”
“เปล่า”
“อ้าว...แล้วคุณไปบอกตำรวจแบบนั้นทำไมล่ะครับ” สิงหางงกับเจ้านาย
“ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ ถ้าตำรวจเป็นคนของพวกนั้นล่ะ”
“นายคิดจะทำอะไรต่อ”
“ฉันจะให้นายสองคนซื้อตัวเครื่องบินสามที่นั่งไปเชียงใหม่ ส่วนฉันจะกลับกรุงเทพ”
“คุณจะไปยังไง ตอนนี้คุณยังไม่หายดีเลยนะครับ ให้ผมได้กับคุณด้วยดีกว่า”
“รถไฟไงล่ะ ฉันว่าถ้าหมอไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลก็คงต้องหาทางหนีออกไป”
“ผมขอดูเส้นทางรถไฟก่อนนะครับ”
เมื่อปรึกษากันแล้วสิงหาก็ออกไปถามพยาบาลซึ่งคำตอบที่ได้รับคือเขาต้องนอนอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ถึงวันพรุ่งนี้เช้าจากนั้นหมอจะเขียนหนังสือส่งตัวให้เขาไปรักษาในโรงพยาบาลที่เชียงใหม่
“ขอบคุณครับ” เขากล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับมาในห้องอีกครั้ง
“ว่าไง”
“เขาบอกว่าอย่างไวสุดพรุ่งนี้เช้า”
“ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้ เอาอย่างนี้นะ เย็นนี้ฉันจะแอบออกไปจากโรงพยาบาล นายไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ น่าจะมีเที่ยวสี่ทุ่ม ถึงกรุงเทพก็น่าจะเช้า”
“เดี๋ยวผมจะบอกพวกเราที่นั่นให้หาที่พักชั่วคราวให้ก่อน ช่วงนี้คุณปิดโทรศัพท์ไว้นะแล้วก็คงต้องพกเงินสด เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องเงินก่อน”
ในเวลาบ่ายสิงหาไปจัดการเรื่องเงินสดมาให้เจ้านายและจ่ายค่ารักษาก่อนจะไปจัดการเรื่องตั๋วรถซึ่งวันนี้รถไฟแบบตู้นอนเต็มทุกที่นั่ง
“งั้นเอาชั้นสองก็ได้ครับ”
“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ”
“ต้องใช้บัตรด้วยเหรอครับ”
“ค่ะ”
“งั้นผมขอกลับไปเอาบัตรก่อนนะครับ” สิงหาคิดว่าถ้าใช้บัตรคนที่ตามทำร้ายก็จะรู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ไปเชียงใหม่อย่างที่บอก
เขาเดินออกมาจากจุดจำหน่ายตั๋วและกำลังจะตรงไปยังวินจักรยายนต์เพื่อจ้างให้ไปซื้อตัวแทนแต่ก็พอดีกับมีแกร๊ปคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าพอดี
“น้องครับ”
“ว่าไงครับพี่จะไปที่ไหนครับ”
“น้องอายุเท่าไหร่”
“28 ครับพี่มีอะไรหรือเปล่า”
“พี่ให้หนึ่งพันไปซื้อตัวรถไฟเที่ยว 108 ให้พี่หน่อยนะ บอกว่าลงกรุงเทพอภิวัฒน์” เขาพูดพร้อมกับส่งธนบัตรใบละหนึ่งพันให้สองใบ
“ทำไมพี่ไม่ซื้อเองล่ะครับ พี่ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า”
“อย่าพูดดังไปสิ พี่จะแอบไปหาเมียน้อย”
“อ๋อ ผมเข้าใจล่ะ เดี๋ยวผมไปซื้อให้”
“น้องๆ ถอดเสื้อสีเขียวออกก่อน เดี๋ยวพนักงานขายตั๋วสงสัย”
“โทษทีครับพี่ ผมฝากเสื้อกับรถด้วยนะเดี๋ยวมา” ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมสีเขียวพาดไว้ที่จักรยานยนต์ก่อนจะรีบไปวิ่งไปซื้อตั๋วรถไฟ
Latest chapter
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 23 แลกเปลี่ยนเรื่องในอดีต
มุกตาภากำลังคิดว่าจะเล่าเรื่องของเธอให้เขาฟังดีไหม แต่เมื่อคิดว่าอลันก็แค่คนอื่นที่บังเอิญเจอและให้ความช่วยเหลือไว้ และถ้าเขาหายดีแล้วเธอกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก“ความรักของมุกก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ มันผ่านมาเกือบสองปีแล้วค่ะ”“นานเหมือนกันนะ แล้วที่ผ่านมาสองปีไม่คิดจะมีแฟนใหม่เหรอ พี่เดาว่ามันจบไม่สวยและมุกเจ็บจนเข็ดใช่ไหม”“เดาผิดแล้วค่ะพี่” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ“อ้าว....แล้วมันยังไงล่ะ” เขาขมวดคิ้วเพราะสำหรับเขาแล้วความรักที่ผ่านมาจบไม่สวยเลยสักครั้ง“มุกเป็นคนบอกเลิกเขาค่ะ”“แสดงว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือเจ้าชู้จนมุกทนไม่ได้เลยบอกเลิกใช่ไหม”“ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นคนดีในระดับหนึ่งค่ะ ไม่เจ้าชู้เลยสักนิด”“ถ้าเขาดีขนาดนั้นจะเลิกทำไมล่ะ”“ก็มุกสงสารเขานี่คะ มุกอยากให้เขาได้ไปเจอคนอื่นที่มีเวลาให้เขามากกว่ามุกค่ะ เขาเป็นพนักงานออฟฟิศมีวันหยุดเฉพาะเสาร์อาทิตย์แต่มุกมีวันหยุดที่ไม่แน่นอน เราเลยไม่ค่อยมีเวลาเจอกัน บางทีหยุดยาวเขาก็อยากไปเที่ยวแต่มุกก็ต้องขึ้นเวรค่ะ มุกเลยคิดว่าเลิกกันดีกว่า”“แล้วเขาก็ยอมเลิกเหรอ”“ตอนแรกก็ไม่ยอมหรอกค่ะ แต่พอเวลาผ่านไปเขาก็หายไป ครั้งสุดท้ายที่เจอกันเขาก็มีแ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 22 คนที่ผิดคือเธอ
กลับมาถึงห้องอลันก็รู้สึกผิดกับเรื่องที่ได้ยินมา ถ้าหากมันเป็นเรื่องจริงก็แสดงว่าตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นนั้น ฝาแฝดที่เป็นพี่ชายของตนเองกลับถูกเลี้ยงดูด้วยผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือดและไม่รู้เลยว่าเธอทำแบบนั้นไปทำไมเขาอยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครสักคนฟังอยากฟังความคิดเห็นในมุมมองของคนนอกและคนที่เขาอยากเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังก็คือมุกตาภาซึ่งสามวันมานี้หญิงสาวไปทำงานตั้งแต่เช้าและกลับถึงห้องก็หลังเที่ยงคืนไปแล้วเขารู้สึกเบื่อๆ และอยากจะกลับไปทำงานแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาเองก็อยากจะรู้ว่าฝาแฝดอีกคนของเขาจะมีความสามารถมากพอที่จะทำงานแทนเขาได้หรือเปล่าทุ่มกว่าๆ เสียงไลน์จากเครื่องของมุกตาภาที่ให้เขายืมใช้ก็ดังขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีMooK_MooK : พี่กินข้าวหรือยังAlan : พี่กำลังจะสั่งครับ มุกล่ะMooK_MooK : มุกยังไม่ได้กินเลยค่ะ วันนี้มุกเลิกงานสองทุ่ม พี่อลันอยากกินบะหมี่เกี๊ยวไหมคะAlan : มุกจะซื้อมาฝากเหรอMooK_MooK : ใช่ค่ะAlan : ขอบคุณครับ ขอเป็นต้มยำได้ไหมMooK_MooK : ได้ค่ะ หิวมากไหมAlan : ไม่ครับ มุกไม่ต้องรีบนะ ตอนบ่ายพี
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 21 มันคือความจริงใช่ไหม
“พี่อิทธิ....” ภูดิศมองหน้าสามีของน้องสาวที่เขานับถือเหมือนพี่ชาย“พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่อลันจะได้รู้ความจริงนะ”“ความจริงอะไรครับพ่อ”“ก็ความจริงที่อลันเคยมีฝาแฝด”“ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยล่ะครับ แม่ก็ไม่เคยพูดถึงแล้วฝาแฝดของผมอยู่ไหนล่ะ” อลันถึงกับอึ้งกับคำตอบของบิดา ตั้งแต่จำความได้เขาก็เป็นลูกคนเดียวมาตลอดและรูปถ่ายตั้งแต่เกิดก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นคุณอิทธิเล่าเรื่องราวในอดีตให้กับทุกคนในห้องฟังอีกครั้งหลังจากที่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาตลอดเท่าอายุของอลัน“แล้วพ่อก็เชื่อที่คุณดาหวันบอกเหรอครับ”“ก็ต้องเชื่อสิเธอ หมอที่โรงพยาบาลเป็นคนโทรมาบอกพ่อ แล้วดาหวันก็ส่งแฟกซ์ใบมรณบัตรมาให้พ่อดู แล้วยังอาสาจัดการทำพิธีศพให้พี่ชายของลูกด้วยนะ”“อลันต้องเข้าใจนะว่าสมัยนั้นการสื่อสารมันไม่ได้สะดวกเหมือนกับตอนนี้” ภูดิศพูดเสริม“แล้วทำไมพ่อถึงไม่ไปจัดการด้วยตัวเองล่ะครับ”“ตอนนั้นลูกก็ยังเล็กแม่ของลูกก็ยังเสียใจกับการสูญเสียพ่อคงทิ้งใครไปไม่ได้ อีกอย่างตอนนั้นเราไม่ได้บอกใครว่าอลันมีฝาแฝดพ่อไม่อยากให้เรื่องนี้มันกระทบจิตใจของแม่”“นี่ทุกคนกำลังสงสัยว่าจริงๆ แล้วฝาแฝดอีกคนยังมีชีวิตอยู
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 20 คนเราจะอยู่สองที่ในเวลาเดียวกันได้ยังไง
อีกด้านหนึ่งหลังจากที่อลันขึ้นรถของดุจดาวและขับออกจากบ้านไปแล้ว คุณอิทธิก็รีบโทรศัพท์ไปถามสิงหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นอลันถึงได้กลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาวทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยไว้ใจเธอเลย“สวัสดีครับคุณท่าน”“สิงหามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเมื่อวานอลันถึงกลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาว”“อะไรนะครับ คุณอลันกลับไปที่บ้านเหรอผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยครับ”“นี่เขาไม่ปรึกษาพวกนายก่อนเลยเหรอ มันอันตรายมากนะ”“ไม่นะครับ ผมว่าต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ เมื่อเช้าผมยังเอาข้าวมันไก่ไปให้คุณอลันเลยนะครับ”“เอาไปให้ที่ไหน”“ก็ที่หอพักที่เขาไปขออาศัยอยู่”“ฉันว่าเรื่องมันไปกันใหญ่แล้ว เพราะเมื่อเช้าเขาอยู่กับฉันที่บ้านนะ”“เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ผมขอวางสายก่อนได้ไหมครับ ผมจะโทรหาคุณอลันก่อน”สิงหากดโทรออกหาเจ้านายเขารอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ“มีอะไรสิงหา” อลันแปลกใจเพราะเขาเคยสั่งไว้แล้วว่าเขาจะเป็นคนโทรหาอีกฝ่ายเอง“คุณอยู่ที่ไหนครับ”“ฉันก็อยู่ที่ห้องของมุกไง นายจะถามเพื่ออะไร”“เมื่อกี้คุณท่านโทรมาบอกผมว่าเมื่อวานคุณกลับไปที่บ้านพร้อมกับคุณดุจดาวแล้ววันนี้ก็เข้าไปที่บริษัทแล้ว”“จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ”“แต่มันเป็นไ
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 19 อย่าสงสัยในตัวแม่
อารัญตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เขามองชุดทำงานในตู้ที่มีมากจนเลือกไม่ถูก ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาดูรูปถ่ายของแฝดพี่ที่ดุจดาวส่งให้แล้วก็ตัดสินใจเลือกสูทสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เห็นว่าอลันมักจะหยิบมาสวมมากกว่าสีอื่น เขามองหน้าตัวเองในกระจกที่เหมือนกับคนในรูปแล้วมั่นใจว่าไม่มีใครจะแยกออกเพราะขนาดเขาเองยังแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองแล้วตรงไปยังห้องทานอาหารที่ตอนนี้บิดาของเขาเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะ“ขอโทษนะครับพ่อ ผมลงมาช้าไปหน่อย”“ไม่ช้าเลย แล้วเป็นยังไงบ้างพร้อมจะไปทำงานจริงๆ ใช่ไหม”“พร้อมครับพ่อ”“ดาวว่าคุณอลันไม่ได้เข้าบริษัทนานก็คงจะห่วงงานมากแน่ๆ ใช่ไหมคะ”“ครับ ผมห่วงงาน”“ผมฝากคุณช่วยดูอลันด้วยนะ วันนี้ผมคงไม่เข้าบริษัท”“ทำไมล่ะคะ หรือคุณไม่สบาย”“เปล่าหรอก ผมจะไปคุยกับทนายสักหน่อย ว่าจะจัดการเรื่องหุ้นให้เรียบร้อย”คำตอบของคุณอิทธิทำให้สองพี่น้องแอบมองหน้ากันก่อนจะเริ่มทานอาหารเช้า“วันนี้ดาวช่วยขับรถให้อลันหน่อยได้ไหม”“ได้ค่ะคุณอิทธิ”“พ่อครับแต่ผมขับเองได้”“ก็ลูกยังไม่หายดีเลยนะ ให้คุณดาวเธอขับให้ก่อน เรื่องคนขับรถเดี๋ยวพ่อจะให
ท่านรองคลั่งรัก ตอนที่ 18 ดีใจที่ลูกกลับมา
18.00 สองวันต่อมาดุจดาวนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันหรูที่คุณอิทธิซื้อให้ เบาะนั่งข้างคนขับนั้นมีชายหนุ่มนั่งหน้าเครียดกำลังจ้องหน้าจอแท็ปเล็ตที่มีทั้งข้อมูลและรูปภาพของคนที่เขาจะต้องจำให้ได้ภายในระยะเวลาอันสั้น“ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้อารัญ เพราะปกติคุณอลันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอก ตอนนี้ลูกน้องคนสนิทของเขาก็ถูกไล่ออกแล้ว” ดุจดาวหันมามองน้องขายที่เธอช่วยมารดาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด ขณะกำลังขับรถฝ่าการจราจรที่แสนจะติดขัดเพื่อพาเขากลับไปยังบ้านหลังใหญ่ของคุณอิทธิ“แล้วคนที่ชื่อภูวิศล่ะพี่”“อารัญต้องเรียกเขาว่าพี่ภูนะ”“ครับพี่”“คนนี้ค่อนข้างสนิทและตอนนี้ก็เข้ามาช่วยงานในบริษัทมากขึ้น แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงพี่ก็จะอยู่กับอารัญตลอดเพราะตอนนี้เขาไม่มีเลขาช่วย คุณอิทธิเลยบอกให้พี่มาช่วยงานแทนเลขาคนเก่าไปก่อน พรุ่งนี้เราจะเข้าบริษัทกันเลย”“จะไม่เร็วไปเหรอพี่”“ไม่หรอก ปกติคุณอลันเป็นคนขยันไม่เคยหยุดงานนานๆ และยิ่งเราเข้าไปเร็วมันก็จะดีกับเรานะ”“ดียังไงล่ะ”“ก็เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือจากบริษัทและยกทุกอย่างให้ลูกจะได้เป็นไปตามแผนเดิม”“ยังไงของทุกอย่างก็เป็นชื่ออลันนะพี่ ไม่ใช่ผ
You May Also Like
รอยร้าวรัก
Sitha75.0K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี62.7K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว169.9K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet180.2K viewsเสื้อสินลาย Tiger give up
Bambookei3 viewsเรื่องสั้น HOT+++
RiTAA1.0K viewsคุณนายเซี่ยท้องแล้ว คุณชายลู่ยังไม่มูฟออน
ฤดูร้อนที่สดใส70 viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่53 views
