5

“ข้าว่าเจ้าพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะเทียนเอ๋อร์ ลามปามถึงท่านแม่ข้าแบบนี้ข้าไม่ชอบเลย”

“แล้วเวลาที่ข้านัดกับพี่ใหญ่ ทำไมเจ้ายังบอกให้ข้ายกเลิกนัดเพื่อเจ้าเลย แบบนั้นไม่ลามปามถึงพี่ชายของข้าหรือ” ย้อนถามเสียงสั่นเครือ ข่มกลั้นน้ำตาเต็มที่เมื่อถูกคนรักตะคอกใส่เสียงดัง

“เขาก็แค่พี่ชาย แต่นี่ท่านแม่ของข้านะ”

“เจ้าเห็นแก่ตัวที่สุด จะพี่หรือมารดาก็เป็นคนในครอบครัวเหมือนกัน เจ้าก็รู้ว่าพี่ใหญ่เลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่ข้ายังเล็ก เขาก็เปรียบเสมือนพ่อของข้าเหมือนกัน”

“ถ้าข้าเห็นแก่ตัวมากนักก็ไม่ต้องมาคบกัน เราเลิกกันเลยไหมเทียนเอ๋อร์”

เจอคำถามแสนเจ็บปวดของคนรักเข้าให้ น้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้ก็เล็ดลอดออกมาจากดวงตา เขากล้าพูดคำว่าเลิกออกมาง่าย ๆ ได้ขนาดนี้เลยหรือ แค่ไม่เข้าใจกันเรื่องมารดาแค่นี้เขาถึงกับขอเลิกนางเลยหรือ

เขาคิดว่าคบกันไปจะมีแต่ความสุขสดใส โลกกลายเป็นสีชมพูอย่างเดียวหรือไร ขนาดว่าพี่ชายนางกับพี่สะใภ้รักกันหวานชื่นดี ก็ยังมีทะเลาะกันเรื่องหยุมหยิมได้เกือบทุกวัน

“ทำไมเงียบเล่า ตอบข้ามาสิเทียนเอ๋อร์”

“หลินเกิง.. เจ้ากล้าพูดคำว่าเลิกออกมาง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ” กลั้นสะอื้นถามออกไป

“ใช่ ข้าไม่ชอบผู้หญิงที่ก้าวร้าวท่านแม่ของข้า เราเลิกกันเถิด แต่ถ้าเจ้ารักข้า ไม่อยากเลิกกับข้า ก็รับปากมาก่อนว่าจะไม่พูดถึงท่านแม่ในทางที่ไม่ดีแบบนี้อีก”

“..คำก็ท่านแม่ สองคำก็ท่านแม่ อยากเลิกก็เลิกสิ ลาก่อนไอ้ลูกแหง่” คำพูดแทงใจให้เจ็บปวดเปลี่ยนเป็นโมโห กอปรกับความอัดอั้นที่ค้างคา จึงตอบกลับไปแรง ๆ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนี

เมื่อมั่นใจว่าห่างจากเขามามากพอแล้ว ก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้จะเป็นจะตายด้วยความเสียใจท่ามกลางความมืดสลัวของท้องฟ้า

เขาเป็นรักแรกของนาง นางตกหลุมรักเขาทันทีตั้งแต่เห็นหน้ากันครั้งแรก จึงหาทางเข้าไปตีสนิทและเป็นฝ่ายเริ่มจีบเขาก่อน นางรักเขามากเพราะเขาคือบุรุษในอุดมคติทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนิสัยลูกแหง่ของเขานี่แหละ แต่ก็พยายามมองข้ามข้อเสียเพียงข้อเดียวนั้นไป แต่สุดท้ายก็ไปกันไม่รอดจนได้

นางนั่งกอดเข่าปล่อยให้น้ำตาไหลริน หวังว่าน้ำตาที่เสียไปจะขับไล่ความเศร้าโศกให้หมดไปจากใจได้

........................

แคว่ก ๆ ๆ แคว่ก ๆ ๆ

ต้าเทียนเอ๋อร์ลุกจากที่นอนและเดินไปหานกสื่อสารที่กระพือปีกเกาะอยู่ตรงขอบหน้าต่างห้องพัก แล้วหยิบจดหมายตรงขาของมันมาเปิดอ่าน

‘เรื่องท่านหลางเจ้าแน่ใจแล้วหรือ ถ้าเจ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำนะเทียนเอ๋อร์ ข้าจะหาทางแก้ไขเอง’

เห็นข้อความในจดหมายแล้วใจก็ยิ่งสะท้าน ไม่ว่าอย่างไรพี่ชายของนางก็ยังคิดถึงความรู้สึกของนางก่อนเสมอ นางเดินไปที่โต๊ะหยิบพู่กันและกระดาษเขียนตอบกลับไป

‘อย่าคิดมาก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า ข้าไม่อยากมีพี่ชายที่อ่อนแอ เลิกคิดมากแล้วกลับมาพี่ชายคนเดิมของข้าได้แล้ว’

แม้จะยังเศร้าเสียใจกับความรักอยู่ แต่เรื่องของนางก็แค่ขี้เล็บเมื่อเทียบกับเรื่องของครอบครัว ดังนั้นนางจะมาทำตัวอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด จะต้องเข้มแข็งเพื่อพี่ชายบ้าง

‘พรุ่งนี้เขาจะมารับข้าที่นี่ ต้าเกอไม่ต้องส่งจดหมายหรือแวะมาหาข้านะ เสร็จธุระกับเขาแล้วข้าจะส่งข่าวถึงท่านเอง’ เขียนข้อความที่เต็มไปด้วยความอับอายขายหน้าลงไปอีกประโยค แล้วพับจดหมายใส่กระบอกตรงขานกสื่อสารและส่งมันออกไป

ไม่ถึงชั่วยามนกสื่อสารตัวเดิมก็บินกลับมาหานางอีกครั้งพร้อมจดหมายฉบับใหม่

‘ความจริงท่านหลางเป็นเจ้านายที่ดีมากเลยนะ ชีวิตของเขาก็ไม่ต่างกับเรานักหรอก ไม่มีพ่อแม่ มีแค่พี่สาวคนเดียว แต่น่าเศร้ากว่าเราเพราะนางตายไปแล้ว เขาต้องปากกัดตีนถีบสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก มีทุกวันนี้ได้ก็ด้วยสองมือของตัวเอง เขาอาจจะดูเหมือนนักเลงมากกว่าพ่อค้าหัวหน้าคุ้ม แต่เชื่อเถอะว่าเขาเป็นบุรุษที่ดีคนหนึ่งเลยทีเดียว

ข้อเสียเพียงข้อเดียวของเขาก็คือเรื่องเจ้าชู้มากรักนี่แหละ แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนโสดที่มีฐานะ เขาจะควงใครก็ได้อยู่แล้ว.. เจ้าก็อย่าไปหลงเสน่ห์เขาเสียเล่า เพราะพี่ไม่อยากเห็นเจ้าต้องมาตบตีแย่งชิงเขากับสตรีนางอื่นที่หน้าคุ้ม’

ต้าเทียนเอ๋อร์ค่อย ๆ พับจดหมายใส่ในลิ้นชัก.. สิ่งที่นางอยากได้คือความรักความจริงใจ ไม่ใช่ความรักแบบปรนเปรอด้วยเงินทอง หรือความรักแบบที่เพิ่งหลุดมือไปเพราะเหตุผลสุนัข ๆ.. คิดแล้วน้ำตาก็พานจะไหลออกมาอีกครั้ง

......................

บ้านของพี่สาวซินหลาง

“น้าหลาง!” หลันฮวาอุทานด้วยความตื่นตกใจ เมื่อเห็นน้าชายสุดที่รักยืนอยู่หน้าประตูรั้ว

“ตกใจอะไรนักหนาเสี่ยวฮวา นี่น้านะไม่ใช่ผี” ผู้เป็นน้าหยอกเอินหลานสาวคนเล็กขณะเดินเข้าบ้าน

“นึกว่าเป็นผีน้าหลางจริง ๆ นั่นแหละ ก็น้าหลางเล่นไม่กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่ คิดถึงน้าหลางจังเลย” แล้วหญิงสาวก็โผเข้ากอดน้าชายด้วยความรักและคิดถึง

“ไม่กลับแต่ก็จดหมายคุยกันเกือบทุกวันไม่ใช่หรือ”

“มันจะเหมือนกันได้ยังไง ข้าอยากให้ท่านกลับบ้านทุกวันมากกว่าเขียนจดหมายคุยกันนะ”