4

ในคืนนั้นพวกเขาไม่ได้มีพิรุธอะไรกันหรอก แต่ความโชกโชนในอาชีพทำให้เขาไม่ไว้วางใจ จึงสั่งให้คนสนิทแอบตรวจสอบพี่ชายนาง จนได้รู้ความจริงว่ามีการทุจริตมานานหลายปีแล้ว

ตอนที่รู้เรื่องเขาไม่ได้รู้สึกกดดันหรือโมโหอะไรนักหรอก เพราะเรื่องแบบนี้ถือว่าธรรมดามากในวงการค้า ขอแค่ไม่กระทบกับงานกับทางคุ้มเขาก็อภัยให้ได้ แต่บังเอิญว่าน้องสาวของต้าหยางกระทบจิตใจเขาอยู่เนือง ๆ มาตลอดหลายปี และมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ได้เจอ เขาจึงใช้โอกาสนี้เป็นข้ออ้างอย่างจริงจัง

และตอนนี้โอกาสนั้นก็ตกมาอยู่ในกำมือของเขาแล้ว อยู่ที่เขาจะเล่นสนุกกับมันอย่างไรเท่านั้นเอง

....................

         

          “เจ้าจะกลับบ้านอีกแล้วเหรอ ทำไม” เสียงกังวานใสถามคนรักหลังออกจากโรงละครด้วยกันแล้ว

“ก็เพิ่งคิดว่าจะกลับตอนหัวค่ำนี่เอง ท่านแม่จดหมายมาบอกว่าคิดถึงข้ามาก อยากเจอหน้าข้า ข้าก็เลยจะรีบกลับไปหาท่าน” บัณฑิตหนุ่มหน้ามนนามว่าหลินเกิงตอบคนรัก

“แต่เจ้านัดกับข้าไว้แล้วนะ ทำไมถึงผิดนัดกับข้าอีกแล้วเล่า” เทียนเอ๋อร์ตัดพ้อ สุดจะทนกับคนรักที่ทำตัวเป็นลูกแหง่ติดแม่อยู่ตลอดเวลา ส่วนหนึ่งที่รู้สึกแบบนี้อาจเป็นเพราะมีเรื่องของเจ้านายพี่ชายให้คิดหนัก จึงอยากมีเขาคอยอยู่เคียงข้างเหมือนเป็นกำลังใจให้นาง

“ข้าขอโทษ แต่ท่านแม่คิดถึงข้ามาก ถ้าข้าไม่ให้ความสำคัญกับท่าน ท่านอาจจะเสียใจและเป็นลมล้มป่วยอีกก็ได้”

“แล้วข้าไม่สำคัญเลยหรือ ข้าก็บอกเจ้าแล้วนี่ว่าวันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเจ้า แล้วเจ้าก็รับปากข้าแล้วด้วย โรงเตี๊ยมเราก็จองไว้แล้ว”

นางรู้ว่าคนรักของตนรักมารดามาก และไม่เคยตัดพ้อต่อว่าสักครั้ง ยกเว้นครั้งนี้ที่นางคิดจะมอบตัวมอบกายให้เขาเป็นชายคนแรก ก่อนที่จะต้องไปเสียตัวให้ชายแปลกหน้า แต่ดูการกระทำของเขาสิ

“เดี๋ยวข้าจ่ายค่าที่พักให้ก็ได้ เท่าไหร่เล่า รวมมาทั้งสองห้องเลยนะ” หลินเกิงหยิบถุงเงินออกมาจากเอว รอจ่ายค่าห้องพักที่จองไว้ในเมืองข้าง ๆ ซึ่งเป็นเมืองที่ได้ชื่อว่าเมืองแห่งหิงห้อย มีคู่รักเดินทางไปชมความงามยามค่ำคืนมิขาด

“ข้าไม่ได้อยากได้เงินคืน แต่ข้าอยากให้เจ้าอยู่กับข้าต่างหาก”

“เทียนเอ๋อร์ ทำไมเจ้าเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้เล่า ข้าไม่ได้ทำตัวนอกลู่นอกทาง นอกใจเจ้าเลยนะ แค่ข้ากลับบ้านไปหาท่านแม่ทำไมต้องทำเหมือนไม่พอใจแบบนี้ด้วย เจ้าทำตัวแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ ข้าเสียใจจริงๆ”

“ข้าขอโทษที่ตัดพ้อก็แล้วกัน ข้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ก็เลยไม่รู้ความรู้สึกของเจ้า เจ้าไม่ผิดหรอก ข้าเองที่ผิด ขอโทษนะ” ประชดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อโดนตำหนิจริงจัง

“ในเมื่อเจ้ารู้สึกผิดข้าก็จะให้อภัยสักครั้ง และหวังว่าคงจะไม่มีครั้งต่อไปอีก จำไว้ว่านะว่าท่านแม่เป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับข้า ถ้าเจ้ารักข้าจริง ข้าก็อยากให้เจ้ารักท่านเหมือนที่รักข้าด้วย”

หญิงสาวไม่โต้แย้งคำพูดเสียดแทงหัวใจที่เห็นแก่ตัวของคนรักที่คบหากันมาได้เกือบปี แต่ยอมรับว่าเสียความรู้สึกกับเขาอย่างมาก เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เกิดขึ้นบ่อยมาก ๆ จนเพื่อนสนิทยังบอกให้นางถอยห่างออกมา เพราะคนรักของนางนั้นคงเป็นลูกติดแม่ไปตลอดชีวิต

“หลินเกิง..ถ้าข้ามีคนอื่นเจ้าจะเสียใจไหม”

บุรุษที่เมินหน้าหนีไปทางอื่นเหลียวกลับมามองคนรักด้วยสายตาขุ่นมัว

“ทำไมเจ้าถึงถามแบบนั้น”

“เจ้าก็ตอบข้ามาสิว่ารู้สึกอย่างไร”

“เราเป็นคนรักกันนะ ถ้าเจ้าปันใจให้คนอื่นข้าก็ต้องเสียใจเป็นธรรมดา”

“ถ้าเจ้าเสียใจแล้วทำไมไม่ใส่ใจความรู้สึกข้าให้มากกว่านี้อีกสักนิดเล่า”

“นี่เจ้า!..” เขาชะงักเมื่อรู้สึกว่าถูกมองจากคนรอบข้าง “เจ้ากำลังวนกลับมาหาเรื่องทะเลาะอีกแล้วนะ แค่ข้าผิดนัดเพราะต้องกลับไปหาท่านแม่แค่นี้เจ้าก็ไม่ยอมเลยใช่ไหม” ลดเสียงเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ

“มันไม่ใช่..” น้ำเสียงขมขื่นเปล่งออกไปพร้อม ๆ กับใจที่ร้าวราน มันไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งแรก มันหลายครั้งแล้วที่เขาทำแบบนี้ มารดาเขานั่นแหละที่ทำเหมือนจะเอาชนะนาง

ทุกครั้งที่นางมีนัดจะไปเที่ยวกับเขา เขาต้องจดหมายไปรายงานมารดาเสมอ และมารดาเขาจะทำอย่างนี้ตลอด เหมือนอยากประกาศให้รู้ว่าลูกชายเลือกมารดามากกว่าคนรัก คิดแล้วก็ยิ่งขัดใจนัก

“ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเราจะคบกันไปเพื่ออะไร”

“เจ้าอย่าออกนอกประเด็นสิ เรื่องของเรามันก็เรื่องของเรา จะเอาท่านแม่มาเกี่ยวข้องทำไม” ได้ยินคำพูดตัดรอนที่ตัวเองอยากจะพูดอยู่หลายครั้งแต่ยังไม่กล้าปริปากเอ่ยออกไป แต่เขากลับเอ่ยออกมาได้ง่ายดายใจก็ยิ่งปวดร้าว

“เจ้าต่างหากที่เอามันมาเกี่ยวกัน”

“ยังไงหรือเทียนเอ๋อร์”

“ข้าแค่น้อยใจ บอกว่าเจ้าน่าจะคิดถึงความรู้สึกของข้าบ้างแค่นี้ ข้าไม่ได้พูดถึงท่านแม่สักคำ มีแต่เจ้านั่นแหละที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวว่าให้ข้ารักและเคารพท่านเหมือนที่เจ้ารัก.. เจ้านั่นแหละที่ไม่แยกแยะ เอาท่านปะปนกับความรักของเรา เรื่องบางเรื่องครอบครัวก็ไม่ควรเข้ามาข้องเกี่ยวด้วยหรอกนะ” ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความกรุ่นโกรธ ทำให้นางพรั่งพรูออกมาจนหมดอย่างไม่ไว้หน้าเขาอีก