6

“ข้างานยุ่งมากเจ้าก็รู้ แล้วบ้านเจ้าก็อยู่ไกลจากคุ้มของข้า ถ้าเลิกงานแล้วกลับมานอนที่นี่ ข้าคงหลับกลางทางทุกวันแน่.. เจ้าอยู่บ้านคนเดียวหรือเสี่ยวฮวา” ถามเมื่อไม่เห็นรถม้าของหลานสาวคนโตจอดอยู่

“ถ้าเจี่ยเจียรู้ว่าท่านจะกลับบ้านวันนี้ นางคงกลับมาเตรียมอาหารตั้งแต่เย็นแล้ว” พี่สาวของนางจะดีใจเสมอเมื่อรู้ว่าเขาจะกลับมานอนที่บ้าน และจะรีบปิดร้านกลับบ้านแต่วันเพื่อกลับมาทำอาหารรอเขา

“เพราะอย่างนี้ข้าถึงไม่บอกไง ข้ากำลังลดน้ำหนักน่ะ” เขาตั้งใจไม่บอกให้นางรู้ล่วงหน้าว่าจะกลับบ้าน ก็เพราะหลานสาวคนโตที่ชื่อไป๋หลานนี่แหละ

นางไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของเขา แต่นางเป็นลูกติดของพี่เขย มาอาศัยอยู่ด้วยตอนอายุประมาณสิบขวบ เพราะยายที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เล็กตาย ส่วนมารดาแท้ ๆ ของนางก็มีสามีและมีลูกใหม่ด้วยกัน จึงไม่อยากเอานางไปเลี้ยง พี่สาวของเขาเกิดความสงสารจึงให้สามีรับมาอยู่ด้วยกัน

หลังจากมาอยู่ด้วยนางก็จัดว่าเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทคนหนึ่ง เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนาง ให้ความเอ็นดูเกือบเท่าเทียมกับหลันฮวา จวบจนนางอายุได้สิบห้าปี พี่สาวและพี่เขยของเขาก็ประสบอุบัติเหตุรถม้าตกหน้าผาตายทั้งคู่

ด้วยความสงสารในโชคชะตาที่แสนอาภัพของนาง เขาจึงรับเลี้ยงนางในฐานะหลานสาวต่อไป แต่ยิ่งนับวันเขาก็ยิ่งรู้สึกว่านางไม่ได้มองเขาในฐานะของน้า นางพยายามเข้าหาเขาและรุกรานความเป็นส่วนตัวอย่างเปิดเผย จนเขาต้องคอยระวังตัวทุกครั้งที่กลับบ้าน นาน ๆ เข้าก็เริ่มจะกลับบ้านน้อยลงเพื่อป้องกันตัวเอง เพราะกลัวจะเผลอไผลเข้าสักวัน

“ท่านน้าก็ไม่ได้อ้วนสักหน่อย ถ้าจะลดน้ำหนักลดความเจ้าชู้แทนจะดีกว่านะ”

“ความคิดเจ้าเข้าท่าดีนะ” หยอกเอินหลานสาวกลั้วเสียงหัวเราะแล้วพากันเดินเข้าบ้าน นั่งจิบน้ำชาคุยกันต่อจนฟ้าเปลี่ยนสี

......................

เช้าวันใหม่

ซินหลางเดินออกมาจากห้องนอนในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา และต้องแปลกใจเมื่อเข้าไปในห้องกินข้าวแล้วเห็นหลานสาวคนโตเพียงคนเดียว

“เสี่ยวฮวาเล่า” นางไม่ได้อยู่ที่ห้องแน่ ๆ เพราะเขาเพิ่งเดินผ่านหน้าห้องนอนของนาง และเห็นสาวใช้กำลังทำความสะอาดกันอยู่

“ท่านจะกลับมานอนค้างที่บ้านทำไมไม่บอกข้าเจ้าคะ” ไป๋หลานถามคำถามแทนคำตอบขณะยกเครื่องดื่มของชาวตะวันตกที่เรียกว่ากาแฟให้เขา

“ขอบใจ พอดีผ่านมาทำธุระทางนี้ก็เลยแวะค้างสักคืนเท่านั้น”

“ธุระอะไรหรือเจ้าคะ”

คนที่กำลังจะดื่มกาแฟเหลือบมองหลานสาวคนโตเล็กน้อย

“อยากรู้ขนาดนั้นเลยหรือ” แล้วจิบกาแฟร้อนเบา ๆ

“เจ้าค่ะ ข้าอยากรู้ทุกเรื่องของท่าน”

“มาเรื่องส่วนตัวน่ะ”

“เรื่องส่วนตัว..” คิ้วเรียวโก่งโค้งค่อย ๆ ย่นเข้าหากัน สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นหงิกงอเล็กน้อย “เรื่องสตรีหรือเจ้าคะ”

“อือ”

“นางโลมคนล่าสุดที่ท่านถูกใจอยู่ในย่านนี้หรือเจ้าคะ”

“ใช่” มันไม่ใช่อย่างที่นางคิด แต่เขาก็ยินดีที่จะทำให้นางเข้าใจผิด

“เมื่อไหร่ท่านจะเลิกเจ้าชู้สักที”

“คงเมื่อหมดลมหายใจนั่นแหละเสี่ยวหลาน เพราะความเจ้าชู้มันเป็นสันดานของข้าไปแล้ว”

“ที่ท่านพูดแบบนี้เพราะต้องการทำร้ายจิตใจข้าใช่ไหม”

“แล้วจะให้ข้าเสแสร้งเพื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ.. ทำไมข้าต้องทำแบบนั้นด้วยเล่า”

“ท่านก็น่าจะรู้ว่าข้ารักท่าน รักมาตลอดตั้งแต่ท่านพ่อท่านแม่ตาย” สตรีวัยยี่สิบแปดปีพรั่งพรูความในใจออกไป

“ไป๋หลาน!” ซินหลางตะคอกเสียงขุ่นใส่นาง “อย่าพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกมาอีกนะ เราเป็นน้าหลานกันจะรักกันได้อย่างไร”

“ข้าไม่ใช่หลานของท่าน! ข้าเป็นคนอื่น!” แล้วถลาเข้าไปกอดร่างหนาไว้ทันที

ซินหลางรีบผลักไสหญิงสาวที่เข้ามากอดตน รีบลุกขึ้นยืนด้วยใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ด้วยความตระหนกตกใจ

“เจ้า!! อย่าทำแบบนี้อีกนะ!” เกรี้ยวกราดใส่นางแล้วสะบัดหน้าตึงเดินจากไป

“น้าหลาง” ไป๋หลานรู้ว่าถูกโกรธ แต่นางก็หมดความอดทนแล้วเช่นกัน รีบก้าวเท้าตามร่างสูงใหญ่ กอดรัดเขาไว้แน่นจากทางด้านหลัง “ถ้าข้าเป็นที่หนึ่งไม่ได้ ท่านจะให้ข้าเป็นที่สอง ที่สาม หรือแค่อนุอุ่นเตียงข้าก็ยอมทั้งนั้น”

“อย่ามาพูดบ้า ๆ นะ! เจ้าไปเป็นที่หนึ่งของคนอื่นโน่นเถิด อย่ามาเสียเวลากับคนแก่ ๆ อย่างข้าเลย”

“แต่ข้าอยากเป็นของท่านคนเดียวเท่านั้น”

“ข้าบอกให้เจ้าหยุดพล่ามไร้สาระสักทีไงเล่า ปล่อย!” มือใหญ่งัดมือเล็กออกจากรอบเอวแล้วสะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี เดินหนีโดยไม่หันกลับไปมองคนที่ส่งเสียงร้องไห้โฮออกมาสักนิด

....................

ซินหลางกลับเข้าห้องนอนได้ก็รีบถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอาบท่า เตรียมออกจากบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็ต้องตกใจจนตาค้างกับสิ่งที่อยู่บนเตียงนอน

“ไป๋หลาน!!!” เขาข่มใจอย่างมากกับภาพที่เห็น รีบเบือนหน้าหนีพร้อมตะคอกใส่ด้วยความโกรธสุดคนา “ออกไปจากห้องของข้าเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ วันนี้ข้าจะต้องเป็นเมียท่านให้ได้” แล้วหญิงสาวที่ทำใจกล้าแก้ผ้านั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงก็ก้าวลงไปหาชายหนุ่มที่ทำเมิน กระตุกผ้าที่พันไว้หมิ่น ๆ รอบเอวเขาทิ้งอย่างรวดเร็ว