ตอนที่ 2 ฟื้นขึ้นมาก็เกิดเรื่องแล้ว

‘ภาพที่เห็นเมื่อครู่คืออะไรกัน’ ชิงหยูในร่างของชิงเหยาคิดอย่างสับสน ก่อนจะเดินสะเปะสะปะไปจนเห็นอ่างกระเบื้องเคลือบบรรจุน้ำเอาไว้ เธอจึงเดินตรงไปหมายจะล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

            ‘ผู้หญิงคนนี้ ใครกัน ตัวเรางั้นเหรอ’ ชิงหยูเอ่ยกับตัวเองที่เห็นเป็นเงาสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ

หญิงสาวอายุ 16 ปีหน้าตาสะสวยคล้ายคลึงกับตัวเธอเมื่อราว 3 ปีก่อน กำลังจ้องมองกลับมาพร้อมสีหน้างงงวยสงสัยไม่ต่างกับความรู้สึกของเธอในขณะนี้

            เมื่อชิงหยูกะพริบตาหญิงสาวผู้นั้นก็กะพริบตาม เมื่อชิงหยูยกมือขึ้นมาหยิกแก้มนวลของตัวเองแรงๆไปทีหนึ่งก็...

            “โอ๊ยยยย เจ็บบ ฉันไม่ได้ฝันไปนี่นา” ชิงหยูรู้ตัวแล้วว่าหญิงสาววัยเยาว์ในภาพสะท้อนคือตัวเธอเอง

            ‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เราตายแล้วย้อนเวลามาเกิดใหม่งั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ’ ชิงเหยาที่ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ตัวเองคิดอย่างปวดใจ

            ‘เอาล่ะ ถ้าหากตอนนี้เป็นชิงเหยาจริง ใครกันนะที่ลอบทำร้ายแล้วนำเรามายังห้องบ้าๆนี่’ ชิงเหยาคิดอย่างสับสน

หากแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดอะไรต่อ จู่ๆก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาด้านใน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง

            “ผู้ใดกันบังอาจวางยาข้า ช่างกล้านัก” เสียงทุ้มดุเอ่ยขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

ก่อนที่ร่างหนาจะเดินตรงเข้ามายังอ่างน้ำซึ่งถูกเตรียมเอาไว้เพื่อชำระล้างหน้าตาให้รู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียดของกล้ามเนื้อส่วนล่างและกำลังแผ่ขยายไปทั่ว

รวมไปถึงความปรารถนาอัดแน่นภายในร่างกายที่ค่อยๆทวีความต้องการอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

            ชินอ๋องหรือฉินฟางหรงวักน้ำในอ่างกระเบื้องเคลือบขึ้นมาล้างหน้าตาพร้อมสะบัดศีรษะไปมาพยายามขับไล่ความมึนงงและความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในห้วงคำนึงออกไป

หากแต่อนิจจาดูเหมือนว่ายาปลุกกำหนัดที่เขาได้รับเข้าไปจะมีฤทธิ์รุนแรงเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้เยอะทีเดียว

            ทางด้านชิงเหยาที่หลบซ่อนตัวอยู่ข้างตู้ไม้ไม่ห่างออกไปจากบริเวณที่ฟางหรงยืนอยู่ก็ลอบมองพร้อมจับตาดูเขามาโดยตลอด

            ‘ผู้ชายคนนี้มีอาการผิดปกติ เหมือนเขาจะถูกคนวางยามาสินะ’

ชิงเหยาหรือชิงหยูนักศึกษาแพทย์และลูกศิษย์สายตรงของท่านปู่ปรมาจารย์ทางวิชาแพทย์แผนจีนมองด้วยสายตาอันคมกริบก็รู้ได้ในปราดเดียวว่าบุรุษเบื้องหน้าถูกวางยามาแน่นอน

            ‘แต่ยาที่เขาโดนคือตัวไหนล่ะ’ ชิงเหยาใคร่ครวญอย่างไม่แน่ใจนัก หากแต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร จู่ๆฝ่ามือร้อนหนาก็พุ่งตรงเข้ามาคว้าตัวนาง

            “เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดจึงมาอยู่ในห้องของข้าได้” เสียงดุทุ้มเกรี้ยวกราดดังก้องกังวานขึ้น

ขณะเดียวกันร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งก็ยืนกั้นขวางหนทางหลบหนีของชิงเหยาเอาไว้ทุกทาง

“ขะ..ข้า ข้าเป็นแขกผู้มาร่วมงานเลี้ยงในตำหนักใน บังเอิญหลงทางเดินเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ”

ชิงเหยาเอ่ยไปเรื่อยเปื่อย เพราะตัวนางเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าห้องที่นางอยู่นี้คือที่ใด และชายผู้อยู่เบื้องหน้าเป็นใครกันแน่

            “ข้าจำได้แล้ว เจ้าคือคุณหนูรองสกุลเสิ่นนี่ เหตุใดจึงมาอยู่ในตำหนักข้าได้เล่า”

ฟางหรงเอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อจำได้ว่าชิงเหยาคือบุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมคลังน้องสาวของคู่หมั้นเขา ที่สำคัญนางยังเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงไม่สู้จะดีนักในเมืองหลวง

            เนื่องด้วยชิงเหยาและมารดาถูกปรักปรำใส่ร้ายจากสองแม่ลูกมาโดยตลอดว่าเป็นสตรีชาวบ้านสถานะต่ำต้อยที่วางแผนล่อลวงเสนาบดีเสิ่นจนได้เข้ามาเป็นฮูหยินรองในจวน

ส่วนคุณหนูรองสกุลเสิ่นก็มีนิสัยร้ายกาจ ขี้อิจฉาริษยา ยิ่งชิงเหยาคนก่อนหน้านี้อ่อนแอและไม่ค่อยได้ออกจากเรือน ผู้คนก็หลงเชื่อเรื่องราวผิดๆและคิดเห็นตามข่าวลือไปต่างๆนานา

            "ท่านเป็นผู้ใดกัน” ชิงเหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะในภาพความทรงจำของนางดูเหมือนว่าจะไม่คุ้นเคยกับบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้มาก่อน

            “ฮึ จะบอกว่าเจ้ากล้าเข้ามาถึงตำหนักของข้า โดยไม่รู้งั้นเหรอว่าข้าคือผู้ใด ช่างไร้สาระสิ้นดี” ฟางหรงเอ่ยน้ำเสียงดุดัน

สีหน้าแววตาเขายามนี้เต็มไปด้วยความชิงชัง คิดว่าชิงเหยาเจตนาจงใจเข้าหาเขาโดยมีเป้าหมายไม่สู้ดีนัก และที่เขาถูกลอบวางยาในครั้งนี้อาจจะเป็นหนึ่งในแผนการนางก็ได้

            “ใช่ ข้าไม่รู้จริงๆว่าท่านเป็นใคร และที่นี่คือที่ใด” ชิงเหยาเอ่ยออกไปตามตรง แต่กลับถูกสายตาของฟางหรงจับจ้องมองมาด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม

            "แสร้งทำเป็นโง่เง่า ไร้เดียงสางั้นสิ แต่เอาเถอะในเมื่อเจ้าลงทุนทำถึงเพียงนี้แล้วข้าจะสนองให้ก็ได้”

ฟางหรงที่ถูกฤทธิ์ยาเล่นงาน ทั้งยังรู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองเหมือนโดนเหยียดหยามหมิ่นเกียรติโดยผู้หญิงตัวเล็กๆตรงหน้า จึงไม่คิดควบคุมสติของตนเองเอาไว้อีก

จากนั้นเขาจึงก้มหน้าก้มตาลงมือจัดการกับหญิงสาวที่กำลังมีสีหน้าท่าทางงงงวยสับสนเหมือนตนเองเป็นเหยื่อที่ถูกกระทำทันทีด้วยฤทธิ์ยาและความกรุ่นโกรธ