ตอนที่ 3 ถูกกล่าวหาโดยไม่รู้ตัว

ฟางหรงจับชิงเหยากินตลอดทั้งตัวด้วยฤทธิ์ยาและแรงอารมณ์กรุ่นโกรธจนผ่านไปเนิ่นนานราวสองชั่วยามจึงยอมผ่อนปรน ด้วยเห็นถึงความเหนื่อยล้าไร้ซึ่งเรี่ยวแรงของนาง

สองร่างซึ่งเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมรักอันหนักหน่วงยาวนาน หยุดพักอิงแอบแนบซบกันอย่างเมื่อยล้า

            หากเพียงไม่นานนักก็มีเสียงผู้คนดังเข้ามาใกล้บริเวณห้องบรรทมของฟางหรง เขาจึงลุกขึ้นมาแต่งกายทันที พร้อมเอาผ้าห่มขึ้นคลุมปกปิดร่างกายชิงเหยาเอาไว้จนมิดชิด

            “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งสินจงองครักษ์และคนสนิทของฟางหรงเอ่ยขึ้นมาจากภายนอก

            “มีเรื่องอะไร” ฟางหรงถามกลับไป

            “คือทางคุณหนูใหญ่เสิ่นกับเสิ่นฮูหยินแจ้งมาว่าคุณหนูรองสกุลเสิ่นหายตัวไปพ่ะย่ะค่ะ” สินจงรายงาน ฟางหรงได้ยินดังนั้นก็หันไปมองร่างแบบบางที่เหน็ดเหนื่อยหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง

            “บอกพวกเขาไปว่า นางอยู่กับข้านี่แหละ ให้พวกเขาออกไปรอที่โถงรับรอง แล้วข้าจะพานางออกไปเอง” ฟางหรงตอบ ทำให้ผู้ที่อยู่ด้านนอกต่างตกตะลึงไปตามๆกัน

            โดยนอกห้องบรรทมนั้นมีรั่วเหริน เสิ่นฮูหยิน เหรินฮองเฮา เหล่าฮูหยินและบุตรสาวขุนนางสหายของรั่วเหรินและเสิ่นฮูหยินตามมาด้วยอีกสามสี่คน

ซึ่งคนกลุ่มนี้ถูกชักจูงมาโดยสองแม่ลูกสกุลเสิ่นที่ตั้งใจเรียกพวกเขาให้มาช่วยกันติดตามค้นหาตัวชิงเหยานั่นเอง

            “ฮือ..ฮือ ท่านแม่ ท่านได้ยินหรือไม่เจ้าคะว่าชิงเหยาอยู่ในห้องบรรทมของท่านอ๋องตามลำพัง ทั้งยังไม่ให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนด้วย” รั่วเหรินร่ำไห้ตีโพยตีพายเพราะถูกแย่งคู่หมั้นไป

            “โธ่ เหรินเอ๋อ อย่าเพิ่งร้องไห้เสียใจไปเลยลูก เดี๋ยวเรารอฟังความจากท่านอ๋องและเหยาเอ๋อดูก่อนดีกว่าว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น อาจไม่มีอะไรดั่งที่เจ้าคิดก็เป็นได้” เสิ่นฮูหยินโอบกอดปลอบโยนบุตรสาว

            ขณะเดียวกัน ผู้ที่ร่วมเดินทางมาด้วยต่างซุบซิบนินทากันไปต่างๆนานา รั่วเหรินจึงส่งเสียงร้องไห้ดังขึ้นไปอีก

ด้านเหรินฮองเฮาที่ทรงร่วมทางมาด้วยก็ตรัสอะไรไม่ออกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ได้แต่เดินนำหน้าทุกคนไปยังโถงรับรองของตำหนักที่พำนักของชินอ๋อง เพื่อรอไต่ถามเรื่องราวให้ชัดเจน

            ฟางหรงมองไปที่ชิงเหยาซึ่งยังคงหลับใหลอยู่ ก่อนจะตัดสินใจปลุกนางให้ตื่นขึ้นมารอรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

            “ชิงเหยา เสิ่นชิงเหยา ตื่นได้แล้ว แผนการของเจ้าบรรลุผลแล้ว” ฟางหรงเอ่ยเรียก พร้อมเขย่าแขนชิงเหยาที่ยังคงงัวเงียและเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการถูกฟางหรงเคี่ยวกรำนานนับชั่วยาม

            ชิงเหยาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมองไปยังที่มาของเสียง ก่อนจะเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของฟางหรงยืนจับจ้องมองมาที่นางอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อนางได้สติตื่นรู้ก็สะดุ้งขยับกายขึ้นมานั่งพร้อมเอามือกระชับผ้าห่มขึ้นมาห่อคลุมกายเอาไว้แน่น หลังรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่พัดผ่านเข้ามากระทบร่างแบบบางเปลือยเปล่า

            ฟางหรงเผลอไผลมองร่างงามที่โผล่แวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่พร้อมกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่ง ก่อนจะตั้งสติและเอ่ยปากออกไป

            “รีบแต่งตัวซะ ถึงเวลาที่เจ้าต้องออกไปยอมรับผิดในเรื่องที่เจ้าก่อเอาไว้ได้แล้ว” ฟางหรงกล่าวเสียงเข้มพร้อมมองสบตานาง นัยน์ตาคมลึกดูเคร่งขรึมสุดจะหยั่งได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

            “ข้านะรึ? ทำผิดก่อเรื่องเอาไว้ เป็นท่านนั่นแหละที่หาเรื่องให้ข้าทั้งยังล่วงเกินข้าอีกด้วย” ชิงเหยาเอ่ยอย่างไม่พอใจ จับจ้องมองไปที่ฟางหรงตาเขม็ง

            “ฮึ เจ้านี่ช่างหน้าด้านหน้าทนเสียจริง ลอบเข้ามาหาข้าถึงในห้องนอน เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการลอบวางยาข้า ที่สำคัญยังกล้าเอ่ยกับข้าอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีก” ฟางหรงต่อว่าชิงเหยาน้ำเสียงดุดัน

            “ที่ต่ำที่สูงงั้นเหรอ? ท่าน...” ชิงเหยาตั้งใจจะเอ่ยสวนกลับไป แต่ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า..

‘นางเข้ามาในวังหลวงเพื่อร่วมงานเลี้ยงตำหนักในและนี่คงอยู่ในพื้นที่เขตวังหลวงเช่นกัน’

‘ผู้ที่มีถิ่นพำนักกระทั่งห้องบรรทมในวังหลวง ซึ่งดูจากรูปร่างหน้าตาการแต่งกายรวมทั้งคำกล่าวของบุรุษตรงหน้าแล้ว หากไม่ใช่เชื้อพระวงศ์..จะเป็นผู้ใดไปได้เล่า’

ชิงเหยาคิดได้ก็ถึงกับสะดุ้ง นึกตกใจในเรื่องไม่คาดฝันนี้ ก่อนจะพยายามคิดทบทวนเรื่องราวในภาพความทรงจำของชิงเหยาว่าบุรุษที่อยู่เบื้องหน้านางเป็นผู้ใด

‘นี่นางปีนขึ้นเตียงผู้ใดกัน!!’