ตอนที่3 เรือนคุณชายรอง จวนไคกั๋วกง

เรือนคุณชายรอง จวนไคกั๋วกง

เพล้ง! เสียงจอกหยกแตกกระจาย

หลังจากเยี่ยนจิ้นหลิงสะดุ้งตื่นก็ระบายโทสะที่มีทันที

ยามนี้กุนซือหนุ่มอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้านิ่วคิ้วขมวด แทบไม่มีเค้ารางของหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่ง นัยน์ตาหงส์สาดประกายวาวโรจน์ กลิ่นอายสังหารแผ่ลามไปทั่วร่าง เขากัดปากตนเองจนห้อเลือด รู้สึกหงุดหงิดยิ่งนักที่ใครบางคนไม่รักษาสัญญา ส่วนอีกคนหนึ่งก็ไม่กลัวตาย

‘บัดซบ! นิมิตรนั้นชัดเจนยิ่งกว่าเก่า แทบไม่เลือนรางอีกต่อไปแล้ว ทำไมคนน่าตายพวกนี้ชอบขัดคำสั่งของข้านัก ไม่คิดทำตามสัญญา หรือคำขู่พวกนั้นไม่น่ากลัวพอจะให้จดจำฝังเข้าไปในหัว ไม่ได้ ข้าจะต้องหาทางเอาซูจิ้งคืนมา’

แม้ต้องแต่งงานกับสาวใช้ เขาก็พร้อมที่จะทำ และใช่ว่าชาติกำเนิดที่แท้จริงของซูจิ้งจะต่ำต้อยเสียเมื่อไหร่ เป็นเพราะบิดาไม่อยากให้เขารับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยการรับนางเป็นภรรยาจึงจงใจให้บุตรสาวอดีตกุนซือประจำตระกูลอยู่ในจวนด้วยฐานะสาวใช้ของเยี่ยนเยว่ฉี แต่ปัญหาใหญ่ก็คือบิดาสั่งเอาไว้อย่างเด็ดขาดว่าต่อแต่นี้ทุกอย่างซูจิ้งต้องเป็นคนตัดสินใจ เขาไม่มีอำนาจจะไปบังคับนางได้ดั่งที่ผ่านมาอีกแล้ว

ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล โทสะของจิ้งจอกหนุ่มแห่งแคว้นพุ่งถึงขีดสุด ยามนี้เขาอยากจะบุกเข้าจวนฉินอ๋องไปฆ่าซิ่นเฉิงให้หมดเรื่องหมดราว ติดอยู่ที่องครักษ์น่าตายผู้นั้นเป็นคนของมู่เลี่ยงหรง หากตนบุกเข้าไปจัดการคนมีหวังได้โดนประหารทั้งตระกูลข้อหากบฏ

บุรุษผมเงินลุกขึ้นเดินไปมาราวกับหนูติดจั่น จิตใจย่ำแย่ อันตัวเขาก็ผ่านศึกแคว้นเป่ยมามากมายสุดจะนับ ยังไม่มีเหตุการณ์ใดที่ทำให้ประหม่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้

‘ข้าต้องหาทางอื่นแล้ว’

วันที่สามของการแต่งงาน ตามธรรมเนียมของแคว้นหาน สามีต้องพาภรรยากลับไปเยี่ยมบ้านเดิม

เนื่องจากค่านิยมวัดชะตาชีวิตหลังแต่งงานของลูกผู้หญิง หากสตรีนางใดกลับบ้านพร้อมสามีเท่ากับได้รับการยอมรับและให้เกียรติ ตรงกันข้ามกับสตรีที่สามีให้กลับมาเยี่ยมบ้านเพียงผู้เดียว ฉินอ๋องเองก็ไม่พ้นต้องทำตามธรรมเนียมนี้เช่นกัน แม้เขาจะเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ก็ตาม เมื่อถึงเวลา ก็ต้องตัดสินใจว่าจะพาเจ้าสาวกลับบ้านด้วยตนเองหรือไม่

ที่ผ่านมานั้น ฉินอ๋องมีวิธีแสดงออกที่แตกต่างจากบุรุษผู้อื่นอยู่สักเล็กน้อย โดยปีก่อนๆ มู่เลี่ยงหรงไปส่งพวกนางทั้งสามคนกลับบ้านด้วยตนเอง โดยเขาจะพาพวกนางเข้าไปถึงในเรือนชาน จากนั้นไม่นานก็กลับออกมาก่อนเพียงคนเดียว ท้ายที่สุดจะส่งรถม้ามารับชายารองกลับจวน ถือเป็นอันเสร็จสิ้น

การกระทำอันคลุมเครือเช่นนี้ทำให้ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ฉินอ๋องกันทั่วเมืองหลวง บางคนนึกเป็นห่วงพระชายารองทั้งสามที่ต้องแต่งงานกับบุรุษผู้เอาแน่เอานอนไม่ได้ จะโปรดปรานหรือไม่ก็ไม่แสดงออกให้ชัดเจน แต่ผู้คนอีกจำนวนมากกลับมองว่าท่านอ๋องจัดการได้อย่างชาญฉลาด เพราะความเป็นจริง พระชายารองก็ถือว่ามีศักดิ์เป็นเพียงอนุคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อท่านอ๋องเดินทางมาส่งนางด้วยตนเองนั่นแปลว่าเขาให้ความสำคัญกับนางพอสมควรแก่ฐานะ ส่วนการเข้าไปส่งในเรือนชานก็ถือเป็นการให้เกียรติครอบครัวของเจ้าสาวมากมายแล้ว อีกทั้งเมื่อได้เป็นสตรีของฉินอ๋อง ความเป็นอยู่ก็แสนสุขสบาย พวกนางได้รับการดูแลเป็นอย่างดี อาจจะดีกว่าพระชายารองของจวนอื่นๆ เสียด้วยซ้ำ หลายครั้งที่พวกนางได้ออกมาเที่ยวเล่นภายนอกให้ผู้คนได้ยลโฉม สีหน้าของสตรีทั้งสามก็ปรากฏร่องรอยแห่งความสุขเต็มเปี่ยม สุดท้ายผู้คนต่างสรรเสริญว่าฉินอ๋องเป็นบุรุษที่ใส่ใจภรรยา เป็นแบบฉบับของสามีที่ดีแห่งแคว้นหาน

ดังนั้นวันนี้ผู้คนจึงต่างจับตาจวนไคกั๋วกงเป็นพิเศษ ฉินอ๋องจะปฏิบัติเช่นเดิม หรือจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่ บ่อนการพนันก็หาโอกาสทำกำไรอีกครั้งหนึ่ง ผู้เสี่ยงโชคแห่เข้าไปวางเดิมพันกันหนาตา วงเงินเดิมพันจึงสูงเป็นประวัติการณ์

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย มู่เลี่ยงหรงพาภรรยาไปเดินเล่นในสวน อากาศยามเช้ากำลังดีเหมาะแก่การชมดอกไม้ยิ่งนัก นายหญิงคนใหม่ของจวนชอบอกชอบใจกอดอกเหมยกุ้ย[1] สีแดงสดมาก นางหัวเราะยิ้มแย้มเมื่อแลเห็นผีเสื้อโบยบินไปมารอบบริเวณ กระทั่งซิ่นเฉิงเดินเข้ามาพร้อมกับพ่อบ้านใหญ่ มู่เลี่ยงหรงจึงเก็บรอยยิ้มปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมดั่งปกติ ครั้นเห็นสามีสำรวมอากัปกิริยาเช่นนั้น เยี่ยนเยว่ฉีจึงหยุดหัวเราะแล้วสำรวมกิริยาเช่นเดียวกับเขา

ฉินอ๋องปรายตามองพ่อบ้านใหญ่ จิวจื่อจึงรีบยื่นตั๋วเงินมูลค่าสูงให้แก่ซิ่นเฉิงปึกหนึ่ง

“ซิ่นเฉิง เจ้าจงส่งคนไปทุกบ่อนในเมืองหลวง แล้ววางเดิมพันด้วยตั๋วเงินเหล่านี้”

“ท่านอ๋องโปรดวางใจ ซิ่นเฉิงจะไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มผละจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

 “ท่านอ๋องเหตุใดต้องใช้ซิ่นเฉิงส่งคนไปเล่นการพนันเช่นนี้เล่า” เยี่ยนเยว่ฉีงุนงงกับการกระทำของผู้เป็นสามี

“ข้าปล่อยให้พวกเขาหากินกับเรื่องของข้ามาหลายคราแล้ว จะสั่งสอนบ้างก็คงไม่เป็นไรกระมัง ไม่หนักหนาหรอก อาจแค่ต้องปิดบ่อนชั่วคราวเท่านั้นเอง ถือเสียว่าช่วยชาวบ้านกำจัดแหล่งอบายมุขยังไงเล่า พวกเขาจะได้เอาเวลาไปตั้งใจทำมาหากิน” มู่เลี่ยงหรงเหยียดยิ้มอย่างเย็นชา

“ท่านอ๋องจริงจังเกินไปแล้ว ความจริงชาวบ้านมีเรื่องบันเทิงใจเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ปกติท่านก็ไม่ถือสามิใช่หรือ” เยี่ยนเยว่ฉีเห็นว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับตนเองและมู่เลี่ยงหรงนัก เหตุใดเขาจึงคิดถือสาขึ้นมาเสียดื้อๆ

“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่ถือสา อีกอย่าง ข้าไม่ได้รังแกชาวบ้านเสียหน่อย เชื่อเถิด...ข้ารักราษฎรของข้ามากทีเดียว”

เยี่ยนเยว่ฉีเห็นดวงตาสามีทอประกายมีลับลมคมใน นางไม่เข้าใจความคิดของเขาเลย ครั้นจะถามเซ้าซี้ก็ดูเหมือนท่านอ๋องคงไม่ตอบเป็นแน่ พลอยนึกถึงพี่ชายคนรองอย่างเสียไม่ได้ สองคนนี้มีนิสัยชอบสั่งแต่ไม่ชอบอธิบายเหมือนกัน ดังนั้นการเงียบและรอชมผลลัพธ์อย่างสงบย่อมเป็นหนทางเดียว เยี่ยนเยว่ฉีจึงหยุดบทสนทนาไว้เพียงเท่านี้ ตัดสินใจไม่ถามอะไรเขาอีก มู่เลี่ยงหรงพอใจที่พระชายารู้นิสัยของเขามากขึ้น

[1] เหมยกุ้ย คือ ดอกกุหลาบ