ตอนที่2 ใจจดใจจ่อ

ซูจิ้งรู้สึกว่าลำคอของตนตีบตัน นางไม่สามารถเอ่ยวาจาตัดรอนองครักษ์หนุ่มได้ตามที่ตั้งใจเอาไว้ แม้จะไม่แน่ใจว่าตนเองคิดกับเขาเช่นไร แต่รู้สึกปวดร้าวเหลือเกินที่ได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนั้น

“ผู้น้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ”

คำตอบของซูจิ้งทำให้ซิ่นเฉิงมั่นใจว่านางเองก็มีความรู้สึกให้กับเขาเช่นเดียวกัน องครักษ์หนุ่มพลันกระชับมือแล้วขยับเข้าใกล้นาง นัยน์ตาสีเข้มจดจ้องดวงหน้าสตรีตรงหน้าอย่างแน่วแน่

“ข้ายังมีสิทธิ์ใช่หรือไม่” ซิ่นเฉิงเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“ท่านพูดอันใด ผู้น้อยไม่เข้าใจเจ้าค่ะ” ซูจิ้งหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมนั่น หัวใจเต้นระรัวขึ้นทุกขณะ

“หากเจ้ายังคงลังเลไม่แน่ใจ แสดงว่าแท้จริงแล้วเจ้าก็ไม่ได้รังเกียจข้า เช่นนี้แล้วให้โอกาสข้าคบหากับเจ้าดูสักครั้งได้หรือไม่ และเพื่อไม่ให้มีผู้ใดมาครหา ข้ายินดีหมั้นหมายกับเจ้าไว้ก่อน” ซิ่นเฉิงดวงตาเป็นประกาย น้ำเสียงเข้มขรึมเจือความตื่นเต้นยินดีอยู่รางๆ

“มะ...ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านเลิกพูดเรื่องนี้เถิด คุณชายรองไม่มีวันยอมให้ข้าหมั้นหมายกับท่านแน่” ซูจิ้งเบิกตากว้างด้วยใจหวาดกลัว นางไม่อยากเห็นองครักษ์ผู้นี้ตายอย่างอนาถ

“ไหนเจ้าบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขา เหตุใดต้องหวาดกลัวนักเล่า” ซิ่นเฉิงขมวดคิ้วมุ่น หากนางไม่ใช่อนุบ่าวของกุนซือหนุ่ม ก็ไม่น่าจะมีปัญหาถ้านางต้องการสานสัมพันธ์กับตน

“คุณชายรองไม่ชอบท่าน สั่งข้าเอาไว้ไม่ให้ยุ่งกับท่าน” สาวน้อยตอบเสียงเบา

“ข้าไม่สนใจ เจ้ามาอยู่จวนฉินอ๋องในฐานะสินสมรสของหวางเฟย ยามนี้ถือว่าเจ้าเป็นคนของจวนอ๋อง เยี่ยนกุนซือไม่มีสิทธิ์อันใดมาสั่งการเจ้าอีกแล้ว”

“แต่...คุณชายรองไม่มีทางสนใจกฎพวกนี้ เขาสามารถทำได้ทุกอย่างหากต้องการ ในเมื่อเขาบอกว่าเกลียดท่าน ก็จะไม่มีวันยอมเลิกราเด็ดขาด ข้าไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ท่านต้องพบกับเรื่องไม่ดีในภายหลัง”

“ไม่เห็นจะยาก เราทั้งคู่ไม่ต้องบอกเรื่องนี้กับผู้ใดก็สิ้นเรื่อง หากไม่มีข่าวเล็ดลอดไปถึงหูของท่านกุนซือ เจ้ากับข้าก็สามารถคบหากันได้โดยสะดวก เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง ข้าจะขอให้ท่านอ๋องออกหน้าให้ เพียงเท่านี้ข้าก็รับผิดชอบเจ้าได้แล้ว”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ หากท่านจะทำเช่นนี้เพียงเพื่อแสดงความรับผิดชอบเหตุการณ์ในวันนั้น ข้าก็ไม่ต้องการ” ซูจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางไม่พอใจนักที่ทั้งเยี่ยนจิ้นหลิงและซิ่นเฉิงต่างเอาแต่พูดเรื่องความรับผิดชอบ ราวกับนางเป็นเพียงภาระที่พวกเขาต้องจัดการ

พอได้ฟังองครักหนุ่มก็ยิ้มที่มุมปาก รู้สึกหวานล้ำในใจ ที่แท้ซูจิ้งก็คิดมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเขาก็ควรพูดกับนางอย่างตรงไปตรงมา

 “หากข้าไม่ชอบเจ้า ก็คงไม่อยากรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น”

“ท่านหมายความว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” ซูจิ้งมองหน้าเขาอย่างตกตะลึง

 “หมายความว่า ซิ่นเฉิงชอบจิ้งเอ๋อร์ ขอโอกาสให้ข้าได้พิสูจน์ความจริงใจสักครั้งเถิดนะ” เขาดึงร่างบอบบางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วโน้มศีรษะลงแตะจุมพิตบนไรผมหอมกรุ่น

“ท่านองครักษ์ซิ่น...” เสียงนางเบาจนหายไป หัวใจเต้นระส่ำไม่อาจควบคุม ยามนี้บุรุษผู้ชิงจูบแรกจากนางไปกำลังอ้อนวอนขอความรักกับตนเองอยู่

“รับปากเถิด”

“คือว่า...ข้า...” ซูจิ้งอึกอัก

“จิ้งเอ๋อร์...ได้โปรด” องครักษ์หนุ่มเว้าวอน มือเชยคางงสาวน้อยขึ้น เขาสบนัยน์ตาหวานของสตรีตรงหน้าด้วยประกายที่เต็มไปด้วยความวาดหวัง

“กะ...ก็ได้เจ้าค่ะ” ซูจิ้งตอบออกไปราวกับคนละเมอ นางไม่สามารถต้านทานสายตานั้นได้อีกต่อไป

ซิ่นเฉิงโน้มศีรษะลงมาช้าๆ จนหน้าผากของพวกเขาชนกัน ทั้งสองสบนัยน์ตากันเนิ่นนาน ลมหายใจอุ่นรดดวงหน้าของแต่ละฝ่าย ชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นรั้งท้ายทอยของนางเอาไว้ อีกมือหนึ่งโอบกระชับให้เรือนกายหอมเข้าแนบชิด จนในที่สุดริมฝีปากบางก็ครอบครองกลีบปากสีกุหลาบอย่างสมบูรณ์ เขาบรรจงจุมพิตอย่างทะนุถนอม ไม่ดุดันรุนแรงเท่าตอนที่อยู่ในสวนตะวันออกของวังหลวง

ซูจิ้งเหมือนถูกสูบวิญญาณออกไป สัมผัสครานี้ของชายหนุ่มช่างวาบหวามยิ่งนัก ลิ้นร้อนค่อยๆ ล่อหลอกหยอกเย้าให้นางเผยอริมฝีปากรับ ลิ้นนางเกี่ยวกระหวัดรับรสบุรุษช้าๆ สร้างกระแสรัญจวนยิ่งกว่าครั้งก่อน

ครั้นเห็นว่าตนเองจูบจนนางหายใจแทบไม่ทัน ซิ่นเฉิงจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เขาต้องการจะหยุดเวลาไว้เหลือเกิน

‘นี่หรือคือความรู้สึกยามรักชอบสตรีสักคน’

ครานี้ซิ่นเฉิงพอจะเข้าใจผู้เป็นนายแล้ว เพราะเหตุนี้นี่เองท่านอ๋องจึงได้ยอมเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อให้ได้อยู่กับหวางเฟย

“ซูจิ้ง ข้าสัญญาว่าจะดีต่อเจ้า” องครักษ์หนุ่มกระซิบคำมั่น นัยน์ตาสีดำดุจราตรีจ้องจดจ้องนางอย่างแน่วแน่ “ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับสตรีใดมาก่อน เจ้าทำให้ข้านึกอยากมีใครสักคนเคียงข้างกาย”

“บุรุษก็ปากหวานเช่นนี้ทั้งนั้น แต่ความจริงเป็นเช่นไร กว่าสตรีอย่างเราจะล่วงรู้ก็ชอกช้ำใจไปเสียแล้ว” นางกล่าวดัก

“ข้าไม่ใช่บุรุษเช่นที่เจ้าหวาดกลัว” ซิ่นเฉิงกระซิบพลางกระชับอ้อมแขนขึ้นเพื่อให้นางมั่นใจ

“ขอให้จริงดังว่า มิเช่นนั้นข้าจะขอให้ท่านอ๋องสับท่านแล้วโยนลงบ่อไปซะเลย”

“ผู้หญิงของข้า...ช่างโหดร้ายเสียจริง” องครักษ์หนุ่มกลั้วหัวเราะ สาวน้อยยังช่างเจรจา เวลานางพูดประชดประชันก็แลดูน่ารักมาก

“ท่านก็ควรกลัวเอาไว้ จะได้ไม่กล้าออกนอกลู่นอกทาง”

“ซิ่นเฉิงกลัวแล้วขอรับ” องครักษ์หนุ่มหยอกเย้าสตรีตัวน้อยแล้วก้มลงจุมพิตบนพวงแก้มสีชมพูระเรื่อของนางอีกทีหนึ่ง ผิวพรรณของซูจิ้งจัดว่างามมาก เนียนนุ่มและหอมหวานไม่แพ้นางกำนัลชั้นหนึ่งในวังหลวง มือของนางไม่ได้สากด้านเช่นสาวใช้ทั่วไป แสดงว่าจวนไคกั๋วกงดูแลนางเป็นอย่างดี

พอเข้าใจกันแล้วซิ่นเฉิงก็ยังไม่ยอมปล่อยซูจิ้งออกจากอ้อมกอดง่ายๆ เขาประทับจุมพิตลงตรงใบหูของดรุณีน้อยแล้วขบเบาๆ ร่างบางสั่นสะท้าน เขาได้ยินเสียงหัวใจของนางเต้นถี่จึงรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคงตื่นเต้นไม่น้อยไปกว่าตน

“จิ้งเอ๋อร์...” ชายหนุ่มกระซิบเรียกชื่อนางเบาๆ แล้วครอบครองกลีบปากสีชมพูอีกครั้งหนึ่ง

ซิ่นเฉิงลิ้มรสจุมพิตอันแสนหวานมิรู้เบื่อ ซูจิ้งจิตใจล่องลอยยอมให้เขาทำตามใจ จนในที่สุดนางก็เรียนรู้ที่จะจูบตอบบุรุษ

ทั้งสองจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ซูจิ้งลืมสิ้นซึ่งคำเตือนของเยี่ยนจิ้นหลิง