ตอนที่ 14 ขาของข้ายังเดินเองได้

-เช้าวันใหม่-

อากาศอันแสนสดใสในยามเช้าไม่ได้ทำให้หลิวหรงผิงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เพราะฝันบ้าๆ เมื่อคืนนี้ที่ทำเอานางนอนเบิกตาโพลงไม่หลับไม่นอนจนเกือบจะรุ่งสาง

หญิงสาวเอาแต่นั่งหาวหวอดอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนในศาลาริมสระน้ำหน้าเรือนพักของตน รอบสระมีกอบัวขึ้นกระจายอยู่ประปรายสลับกับฝูงปลาตัวน้อยที่แหวกว่ายไปมา

ดวงตาเรียวหงส์มีหยาดน้ำตาคลอรื้อเล็กน้อยด้วยความง่วงงุนจากการนั่งหาวมาตั้งแต่เช้าตรู่ นางนั่งเท้าคางกับขอบศาลาพลางขบคิดถึงสิ่งที่ได้พบเจอในห้วงฝันเมื่อคืนอย่างไม่ตก

‘สรุปก็คือฝันจริงๆ แต่กลับเหมือนเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงกับเจ้าของร่างนี้มาก่อน ตกลงแล้วข้าควรปล่อยผ่านไป หรือจะสืบหาความจริงดีล่ะ’

“นี่ซิ่วอิง ข้าแต่งงานกับจวิ้นอ๋องมานานเท่าใดแล้วนะ”

“เกือบสามเดือนได้แล้วเพคะ พระชายาถามไปทำไมหรือเพคะ”

“ข้าลืมน่ะ แต่ว่าสามเดือนเลยหรือ”

“ใช่แล้วเพคะ” เด็กสาวพยักหน้ารับคำก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานในมือของตัวเองต่อไป

‘หากต้องอุดอู้อยู่แต่ในนี้ต่อไปข้าคงได้กลายเป็นคนบ้าจริงๆ เข้าสักวันแน่ๆ’ หลิวหรงผิงคิดในใจอย่างท้อแท้

“หากเป็นเมื่อก่อน คุณชายใหญ่คงพาพระชายาออกไปเที่ยวเล่นที่งานเทศกาลโคมไฟแล้วนะเพคะ แต่เวลานี้ท่านออกเรือนแล้วช่างน่าเสียดายจริงๆ” ซิ่วอิงเปรยขึ้นมา

“เสียดายเรื่องอะไร แล้วงานโคมไฟนี่คือที่ไหนกันหรือ”

“ก็งานเทศกาลโคมไฟที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในตัวเมืองหลวงอย่างไรเล่าเพคะ”

“มีของแบบนั้นด้วยหรือ ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ออกไปเที่ยวกันเถอะ”

“ไปไม่ได้นะเพคะ” เสี่ยวเถาที่กำลังเด็ดกลีบดอกไม้อยู่รีบหยุดมือทันควันก่อนจะหันมาค้านเสียงดัง

“เพราะเหตุใดเล่า”

“ท่านออกเรือนแล้ว หากจะไปที่ใดก็ต้องให้ท่านอ๋องเป็นคนพาไปเท่านั้นเพคะ”

“ไปเองก็ได้นี่ เห็นหรือไม่ว่าข้ามีขา” พูดจบนางก็ชี้นิ้วลงที่เรียวขาของตนเองเพื่อบ่งบอกว่าขาทั้งสองข้างยังอยู่ครบ และนางก็ยังเดินเหินได้ปกติ

“โธ่...พระชายา ท่านเป็นสตรีที่แต่งงานมีเรือนแล้ว ไม่ว่าจะก้าวขาออกจากจวนไปที่ใดก็ต้องรายงานท่านอ๋องก่อนทุกเรื่องนะเพคะ”

“ใช่แล้วเพคะ แล้วบ่าวก็เชื่อด้วยว่าท่านอ๋องไม่มีทางอนุญาตอย่างแน่นอน”

พูดจบบ่าวสาวทั้งสองก็ก้มหน้าลงตามเดิม พลางลงมือเด็ดกลีบดอกไม้เพื่อเตรียมนำไปทำเป็นเครื่องหอมสำหรับผสมน้ำอาบต่อ

ฝ่ายหลิวหรงผิงที่กำลังเบื่อหน่ายเต็มทนพลันตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องหาทางออกไปจากจวนหลังนี้ให้ได้

‘ไม่สิ... ขอแค่ได้ก้าวขาออกไปพ้นประตูจวนแค่นี้นางก็ดีใจน้ำตาไหลแล้ว’

คิดได้ดังนั้นร่างบางก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที ทำเอาสาวใช้คนสนิททั้งสองสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นตามแทบไม่ทัน

“พระชายาจะไปไหนหรือเพคะ”

“ข้าจะไปหาท่านอ๋อง”

หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงดังฉะฉานก่อนจะรีบก้าวเท้าฉับๆ ไปตามระเบียงทางเดินที่ทอดยาวมุ่งสู่เรือนใหญ่อย่างรวดเร็ว

ซิ่วอิงรีบวิ่งตามพระชายาของนางไปติดๆ ส่วนเสี่ยวเถาที่เห็นดังนั้นก็รีบกวาดข้าวของวางกองไว้บนโต๊ะแล้ววิ่งตามไปอีกคน

“พระชายาอย่าไปเลยนะเพคะ หากท่านอ๋องพบท่านเข้าต้องเกิดเรื่องใหญ่อีกแน่ๆ เลย”

“ทำไมล่ะ ข้าแค่จะขอออกไปเที่ยวชมงานหากชาวบ้านรู้ว่าจวิ้นอ๋องให้ความสำคัญกับเทศกาลนี้ ถึงกับพาพระชายามาเที่ยวชมงานด้วยกันชื่อเสียงของเขาต้องดีขึ้นมากแน่ๆ ชาวบ้านคงดีใจไม่น้อยเลย”

“แต่ว่าพระชายา...” นางยกมือขึ้นหยุดสาวใช้ของตนที่กำลังจะเปิดปากบ่น

“พอแล้วๆ ไม่ลองขอก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือ”

เมื่อทั้งสามเดินมาถึงหน้าเรือนใหญ่กลับถูกสาวใช้สองคนที่ยืนเฝ้าประตูเข้ามาขวางทางเอาไว้ทันที

“หากไม่มีคำสั่งของท่านอ๋อง ผู้ใดก็ห้ามเข้า” สาวใช้ผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างทั้งยังใช้สายตาดูแคลนจับจ้องมาที่หลิวหรงผิงอย่างเสียมารยาท

‘ดูท่าคงจะถูกเสี้ยมสอนให้แสดงกิริยาไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ใส่ข้าสินะ’ หลิวหรงผิงคิดในใจก่อนจะสวมบทสตรีเสียสติทันที

“ข้าจะเข้าไปหาสามี”

นางแกล้งทำตัวโวยวายออกแรงผลักสาวใช้ทั้งสองคนให้พ้นทาง

“อุ๊ย โอ๊ย! นี่ท่าน”

“ถอยไปนะ! อย่าบังอาจมาแตะต้องพระชายาของข้า” เสี่ยวเถาและซิ่วอิงรีบถลาเข้ามาเอาตัวเข้าแทรกยืนกางปีกขวางบ่าวพวกนั้นไว้ทันที

หลิวหรงผิงหันไปมองผลงานของสองบ่าวคู่ใจพลางแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็อาศัยจังหวะชุลมุนสับเกียร์หมาวิ่งพรวดเข้าไปในเรือนใหญ่อย่างรวดเร็ว

ทว่าด้านนอกห้องตำรา องครักษ์คนสนิททั้งสองของจวิ้นอ๋องที่กำลังยืนเฝ้าอยู่พลันสะดุ้ง เมื่อหันไปเห็นหลิวหรงผิงวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมาทางนี้ พวกเขาไม่ทันได้เตรียมตั้งรับเพื่อสกัดกั้นก็ถูกร่างบางพุ่งเข้าชนและออกแรงผลักเต็มๆ จนทั้งสองคนผงะหงายถอยกรูดไปด้วยความตื่นตกใจ

สององครักษ์หนุ่มได้แต่ยืนอึ้งมองหน้ากันเลิกลัก

‘พระชายาที่ดูบอบบางถึงเพียงนี้ เหตุไฉนถึงได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลปานวัวปานควายเช่นนี้กันนะ’

“เหตุใดเจ้าไม่จับนางไว้เล่าหานเฟิง”

“เจ้ากล้าแตะต้องพระชายางั้นหรือ” หานเฟิงหันขวับไปต่อความกับตงหยางทันทีทำเอาเขาเองก็เถียงไม่ออกเช่นกัน ทั้งคู่รีบวิ่งเข้าไปด้านในตามหลังของหลิวหรงผิงไปติดๆ