ตอนที่4

ตอนที่ 4

สวีเฟิ่งเยี่ยนย่อมเห็นชัดว่าเจ้าสาวตัวน้อยกำลังสั่นระริกเพียงใด ยิ่งเห็น…เขายิ่งไม่คิดผ่อนแรง ความร้อนจากจุมพิตและการรุกเร้าของเขาทำให้หลิงเซียวหายใจถี่จนแยกไม่ออกว่าเสียงไหนเป็นของผู้ใด นางหลับตาแน่น ปล่อยใจลอยไปกับคลื่นความวาบหวามที่พุ่งขึ้นไม่รู้จบ

แรงสัมผัสของเขาไล่เร่งขึ้นอย่างเอาแต่ใจจนหลิงเซียวเผลอร้องออกมา “อ๊ะ…ท่านแม่ทัพ…ข้าไม่ไหวแล้ว…”

ร่างบอบบางโค้งเกร็ง มือกำผ้าปูเตียงแทบขาด ส่วนเฟิ่งเยี่ยนกลับมองภาพนี้ด้วยแววตาคมที่ทั้งหิวกระหายและพอใจ เขาโน้มกายลงต่ำ ลมหายใจร้อนกรุ่นรดผิวเนื้ออ่อนของนางจนสะท้านเฮือก

“งั้นก็ปล่อยออกมาให้ข้าสิ เซียวเอ๋อ” เสียงห้าวของเขาดุดันจนใจนางแทบเต้นผิดจังหวะ

“ท่าน…ท่านจะทำอะไรอ๊ะ!”

คำถามของนางถูกกลืนหายเมื่อเขาก้มลงใกล้เกินคาดที่ส่วนนั้นของสตรี ทั้งที่นางเพิ่งแตกสลายด้วยนิ้วของเขายังไม่ทันหายใจปกติ

เจ้าบ่าวของนางมอบสัมผัสที่แปลกและน่าตกใจด้วยปลายลิ้นสอดรับกับนิ้วแกร่งที่กลางบุปผาของนางจนนางเผลอหลุดครวญครางเสียงหวานออกมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่อาจห้ามได้ มือเล็กที่ตั้งใจจะดันเขาออกกลับเผลอกดศีรษะแกร่งของเขาให้แนบแน่นกว่าเดิมเสียอีก

“เสร็จให้ข้า เซียวเอ๋อ” เฟิ่งเยี่ยนเอ่ยชิดบุปผางาม เสียงของเขาทุ้มต่ำเขย่าความรู้สึกหลิงเซียวยิ่งนัก

ความร้อนจากเขาถาโถมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างบางของนางกระตุกถี่ แผ่นหลังโค้งงอขึ้นจากเตียงอย่างหมดทางทนอีกครั้งในเวลาแสนสั้นกว่าครั้งแรกมากนัก “ท่านแม่ทัพ…ข้า…อ๊า!”

เพียงชั่วอึดใจนางก็ถึงที่สุดแตกสลายครั้งที่สองออกมา เสียงหวานดังลั่นห้องขณะร่างทั้งร่างสั่นระริกในอ้อมแขนชายผู้เร่าร้อนจนสมองขาวโพลนหมดสิ้น

เฟิ่งเยี่ยนเงยหน้า ดวงตาคมมีประกายแห่งชัยชนะอย่างปิดไม่มิด เขาก้มกระซิบข้างหูนางเสียงพร่า “นี่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น…คืนนี้ยังอีกยาวไกล เซียวเอ๋อ”

หลิงเซียวแทบไม่มีแรงตอบ นางยังคงหอบหายใจถี่เมื่อเขาขยับกายขึ้นมาคร่อม ร่างกำยำร้อนผ่าวเสียดสีกับนางจนความวูบวาบแล่นพรึบขึ้นมาอีกรอบ

“คราวนี้ ข้าจะให้เจ้าแตกพ่ายเพราะตัวตนของข้าบ้าง” คำกระซิบของเขามาพร้อมจุมพิตบดขยี้ที่แทบไม่ให้นางได้พักหายใจ

มือใหญ่ของเขาเลื่อนต่ำ จับต้นขาเรียวแยกออกช้า ๆ จนนางเห็นชัดว่าเขากำลังจะทำสิ่งใด หลิงเซียวเบิกตากว้าง “ท่านแม่ทัพ…ข้ากลัว…”

“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้ว่ามันดีเพียงใด” เสียงเขาต่ำกระเส่าชวนให้ดวงใจของหลิงเซียวสั่นสะท้าน

ส่วนปลายลำเอ็นแดงก่ำสัมผัสอยู่ตรงปากทางความอบอุ่นของนางนุ่มชื้นเพราะการเล้าโลมก่อนหน้าจนหลิงเซียวเสียวซ่านแต่ความใหญ่โตของเขาที่ใหญ่กว่าข้อมือของนางทำหลิงเซียวกลัวเจ็บจับใจ

“ไม่…อย่า!” นางส่ายหน้ารัว เสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งใหญ่ทั้งยาวถึงเพียงนั้นเข้ามาในกายของนางพรุ่งนี้นางจะเดินอย่างไร?

แต่เฟิ่งเยี่ยนที่กำลังหน้ามืดมีหรือจะฟังเขากัดกรามแน่น เผยให้เห็นความอดกลั้นที่ใกล้ขาดผึง “อย่าห้ามข้าเลยเซียวเอ๋อ ข้าอยากเข้าไปในตัวเจ้าแทบคลั่ง…”

แล้วเขาก็กดสะโพกเข้าไปในที่สุด ความคับแน่นทำเอานางร้องลั่น “อ๊า!”

ร่างบางเกร็งสะท้านเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เฟิ่งเยี่ยนเองก็สูดหายในเฮือกใหญ่เพราะภายในของนางทั้งรัดแน่นและตอดหนุบหนับจนเขาหลุด เสียงแหบพร่า

“แน่น…แน่นจริง ๆ เซียวเอ๋อ…”

เขาฝังตัวลึกสุดทาง อกแกร่งแนบชิดอกของนางจนได้ยินเสียงหัวใจทั้งสองเต้นแรงระรัว ในนัยน์ตาคมกร้าวมีทั้งความพอใจและความกระหายที่ไม่คิดปิดบัง

น้ำตาคลอเบ้าของนางไม่ได้ทำให้เขาชะงักแม้แต่น้อยในความคิดเขานางแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของแม่ทัพย่อมต้องเตรียมใจสำหรับเขา

เฟิ่งเยี่ยนแช่ตัวอยู่ไม่นานก่อนค่อย ๆ ขยับสะโพกอย่างหนักแน่น จังหวะเนิบแต่ลึกจนหลิงเซียวต้องยกมือข่วนหลังเขาเพื่อระบายความเจ็บปวด แต่เฟิ่งเยี่ยนเพียงหายใจแรงขึ้น ทว่าไม่หยุดขยับแม้เสี้ยวเดียว

เมื่อความเจ็บแผ่ซ่านขึ้นซ้ำ ๆ เขาจึงเอื้อมมือไปแตะจุดอ่อนไหวของนางอย่างตั้งใจเปลี่ยนความเจ็บหน่วงให้กลายเป็นความวาบหวิวแทน “อ๊ะ…อื้อ…ซี้ด…”

เสียงหวานพวกนั้นยิ่งกระตุ้นเขา เฟิ่งเยี่ยนรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้คลั่งจนต้องเร่งจังหวะ ร่างบางใต้เขาสะท้านตามทุกแรงกระแทกจนเตียงสั่นสะเทือน

มือเขาเผลอบีบลำคอระหงเพียงชั่ววูบจากความเผลอไผล แต่ไม่แรงถึงขั้นทำร้ายนางจนบาดเจ็บหรือเกิดอันตราย เพราะเขาได้สติก็รีบลดแรงลงแล้วก้มลงจุมพิตเรียวปากงาม ไม่เอ่ยคำขอโทษเนื่องจากเฟิ่งเยี่ยนไม่ได้รู้สึกผิด เพราะต่อให้เขาเผลอทำนางบาดเจ็บจริงก็สมควรมิใช่หรือในเมื่อนางเลือกแต่งให้เขาเอง เขามิได้เอาดาบไปบีบบังคับนางไม่!

“เซียวเอ๋อ…เจ้าทำข้าเสียสติแล้วจริงๆ” เขาพึมพำแล้วโน้มลงดูดกลืนยอดอกอวบ รั้งสะโพกนางไว้แน่นไม่ให้ขยับหนีได้แม้คืบเดียว

ความเจ็บค่อย ๆ จางไป เหลือเพียงความเสียวซ่านที่พุ่งทะลักทีละน้อย หลิงเซียวหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแรง “ท่าน…แม่ทัพ…อ๊ะ…”

เสียงห้ามของนางทำให้เฟิ่งเยี่ยนยิ่งเหมือนถูกยั่ว เขากดกระแทกถี่รัวขึ้นจนห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงเนื้อกระทบกับเสียงหอบกระเส่า

แล้วเขาก็พูด…คำที่บาดลึกที่สุด“เจ้าโคตรตอบรับข้าดียิ่งนัก ดียิ่งกว่านางคณิกาทุกคนที่ข้าเคย…”

คำสุดท้ายหยาบคายนักพอร่วมกับต้นประโยคทั้งหมดก็เหมือนมีดกรีดเข้าใจกลางอกของหลิงเซียวอย่างเลือดเย็นใจร้าย…เขามันใจร้ายสิ้นดี!

แต่ร่างกายของนางกลับทรยศ น้ำเสียงหวานสั่นพร่าเมื่อจุดเสียวถาโถมขึ้นอีกครั้งไม่นานนางก็ถึงที่สุดอีกครา พร้อมจังหวะสุดท้ายที่เฟิ่งเยี่ยนกระแทกเข้ามาลึกจนเขาเผลอครางลั่น ปลดปล่อยหนักแน่นในกายนาง

สองร่างแนบชิดในความเงียบ เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ก่อนเขาจะก้มกระซิบ “คืนนี้ยังไม่จบ…สตรีของข้า”

“!!!”

หลิงเซียวไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กถูกจับพลิกให้อยู่ในท่าคุกเข่า นางร้องสั้น ๆ“เดี๋ยวสิ!”

แต่เฟิ่งเยี่ยนไม่ฟัง เขาแนบกายเข้าจากด้านหลัง ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องของนาง “ไม่เดี๋ยวแล้ว เซียวเอ๋อ… ลองท่าใหม่กัน”

“ข้าขอพัก อ๊ะ!” เขากดสะโพกเข้าหานางอย่างหนักแน่นจนร่างบางกระตุกเฮือกซ้ำเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่ทราบได้

“แน่น…ดีเหลือเกิน…” เขาสบถเสียงแตกพร่า มือใหญ่จับสะโพกนางไว้แล้วเร่งกระแทกต่อเนื่องจนเสียงเนื้อดังไปทั่วเรือนหอ

นางร้องห้าม “ช้าหน่อย…ท่านแม่ทัพ…” แต่ยิ่งนางร้อง เขายิ่งโหมแรงขึ้นราวถูกยั่วอย่างจงใจ

มือเขาบางครั้งเลื่อนขึ้นกดแผ่นหลังนาง บางครั้งขยำหน้าอกอิ่มที่แกว่งไหวตามแรงกระแทก“เสียงห้ามของเจ้านี่แหละทำให้ข้ายิ่งอยากจัดการเจ้าทั้งคืน…”

“ไม่…ทั้งคืนข้าไม่ไหวนะ!” แม้นางร้องเช่นนั้น ทว่าจบที่สุดแล้วคืนแรกของคู่แต่งงานใหม่ก็ลากยาวจนแสงอรุณแตะขอบฟ้า เฟิ่งเยี่ยนแทบไม่ยอมปล่อยให้พื้นที่ใดในห้องหอรอดพ้นมือเขาไปได้ เขาพานางทดลองไปทั่วทิศ

…คืนนี้นางจะจำจนตายว่าสามีของนางนั้นอำมหิตเพียงใด!

“ท่านแม่ทัพข้า...ไม่ไหวแล้ว…”

หลิงเซียวพึมพำเบา ๆ ก่อนหมดสติไปในที่สุดปล่อยให้สวีเฟิ่งเยี่ยนจัดการนางต่ออีกยกจนเสร็จสมใจเขา จึงปล่อยให้เจ้าสาวหลับไปทั้งอย่างนั้น ส่วนตนเองไปอาบน้ำแล้วแต่งกายออกไปที่หน่วยอวี้หลินกับคนสนิท แต่ก่อนออกจากห้อง เขามีน้ำใจกลับมาจับผ้าห่มคลุมกายในคนตัวเปล่าที่หลับราวกับซ้อมไปท่องยมโลกอย่างไรอย่างนั้น

“แค่นี้ก็รับมือไม่ไหว แล้วยังคิดจะแต่งกับข้า ไม่เจียมตัวจริงๆ”

พูดทิ้งท้ายแล้วก้าวยาวๆ จากไปไม่เหลียวหลัง ยังดีที่หลิงเซียวหลับไม่รู้เรื่อง เพราะหากนางตื่นมาได้ยินสามีกล่าวหยามหมิ่นตนเองเช่นนี้ คงได้ลุกขึ้นมาถีบอีกฝ่ายด้วยสองเท้าเป็นแน่!