ตอนที่5

ตอนที่ 5

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเพียงใด แต่เมื่อหลิงเซียวรู้สึกตัวขึ้นมา ความรู้สึกแรกก็เหมือนถูกกระชากขึ้นจากบ่อน้ำแข็งแล้วโยนลงถนน ก่อนถูกรถม้าพุ่งชนซ้ำ ความเจ็บปวดแล่นตั้งแต่ปลายเท้าถึงท้ายทอย แค่ขยับนิ้วก็ปวดราวถูกเข็มหลายร้อยเล่มพร้อมกัน นางกัดฟันแน่น พยายามดันกายขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ ความปวดก็แล่นจนตาพร่า

“นี่ข้า…ถูกรถม้าทับมาหรือ?” เสียงเบาหวิวหลุดออกจากริมฝีปากซีด ก่อนภาพค่ำคืนเข้าหอจะแล่นกลับเข้ามา หรือเมื่อคืน…บุรุษผู้นั้นตั้งใจทุบกระดูกนางให้แหลก?

แค่คิดถึงใบหน้าเขา แก้มของหลิงเซียวก็ร้อนวูบ ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย ทั้งอยากสาปแช่งให้เป็นหมันสามวันสามคืน มือไม้ของสวีเฟิ่งเยี่ยนหนักราวศิลาก้อนใหญ่ แรงมากราวกับกระบือไม่มีคำว่าอ่อนโยนจริงดังที่เขาบอกแต่แรก ไหนจะสายตาคมราวจะกลืนร่างนางทั้งตัว ชวนให้นางขนลุก

เขารู้เต็มอกว่านางไม่ประสีประสา แต่ยังไม่ออมมือสักนิดเดียว คำว่าอำมหิตสำหรับสามีนางยังน้อยไม่ นอนสาปแช่งเฟิ่งเยี่ยนอีกครู่หลิงเซียวจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเต็มที่ แสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาจนต้องหรี่ตา

…ยามบ่าย?!

หัวใจหลิงเซียวกระตุกวาบทันทีนี่นางตื่นสายตั้งแต่วันแรกที่เป็นสะใภ้จวนติ้งถิงโหวเชียวหรือ? นางควรยกน้ำชาและคารวะผู้อาวุโสตั้งแต่ยามเหม่า แต่ตอนนี้ตะวันลอยขึ้นไปกลางฟ้าแล้ว!

“สวีเฟิ่งเยี่ยน…ท่านมันอำมหิตนัก!”

นางกัดฟันแน่น กุมขมับอย่างสิ้นหวัง ทั้งร้อนใจ ทั้งแค้นจนหน้าแดงเถือก ไหนจะความระบมทั่วกายเหมือนถูกฝึกทหารทั้งคืน ไหนจะต้องเตรียมเผชิญผู้อาวุโสพร้อมคำถามทั้งหลาย…

เพราะสามีผู้นั้นแท้ ๆ!

นางลองยันตัวขึ้นอีกครั้ง แต่บั้นเอวเจ็บจนต้องกัดริมฝีปาก น้ำตาซึมอย่างห้ามไม่อยู่ชีวิตในเรือนแม่ทัพสวี…เพิ่งเริ่ม นางก็แทบสิ้นชีพแล้ว!

“คงคิดจะให้ข้าอยู่ไม่ราบรื่นตั้งแต่วันแรกสินะ” นางพึมพำอย่างเจ็บแค้น

“คิดผิดแล้วเฟิ่งเยี่ยนหลิงเซียวคนนี้ไม่ใช่สตรีอ่อนแอเช่นนั้น”

เพราะหากนางอ่อนแอไฉนเลยจะมีชีวิตในอารามเมี่ยวถังมาตลอดเก้าปี แรกเริ่มนางอยากอยู่ดี ๆ กับสวีเฟิ่งฉีด้วยซ้ำ แต่พอเริ่มต้น เขากลับกลั่นแกล้งนางเช่นนี้เห็นทีนางต้องปรับแผนชีวิตคู่ของตนเองใหม่

“สารเลว ต่ำช้า อำมหิต จิตใจทมิฬ…อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ อย่างนั้นก็อย่าหาว่าหลิงเซียวคนนี้เป็นสตรีใจร้ายก็แล้วกัน สวีเฟิ่งเยี่ยน!”

เพิ่งสบถจบ เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา นางรีบดึงผ้าห่มคลุมหน้าอก เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามข่มความปวดเมื่อยทั้งกายซึ่งแทบทำไม่ได้ ก็พอดีกับเสียงประตูเปิดออกอย่างนุ่มนวล

แอ๊ด...

กุ้ยอิงเดินนำเข้ามา ร่างบอบบาง ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าเรียบร้อย ดวงตานุ่มละมุนดั่งพี่สาวใจดี ทุกกิริยาดูสุขุมจนชวนวางใจมาตั้งแต่เมื่อวาน

ด้านหลังเป็นเด็กหญิงวัยเริ่มสาว รูปร่างผอมบางจนลมแรง ๆ อาจพัดปลิว ใบหน้าขาวซีด ก้มหน้าจนคางแทบชิดอก

อีกคนหนึ่งยืนตัวตรง ดวงตากลมโตประกายสดใส ขยับมือเท้าไม่หยุด รอยยิ้มกว้างจนเกือบล้นหน้า ใบหน้าดูอ่อนกว่าอายุ แต่รูปร่างกลับโตกว่ากุ้ยอิงที่อายุสิบสี่เสียอีก

ทั้งสามเดินเข้ามาพร้อมกัน ทว่าทุกคนประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เพราะยังไม่รู้ว่านายหญิงใหม่เป็นคนเช่นไร

หลิงเซียวนั้นรู้ดีว่าใต้ผ้าห่มตนไม่มีอาภรณ์ติดกายสักชิ้นก็เกือบจะร้องไห้ด้วยความอับอายออกมาแต่บังเอิญนางร้องไห้ไม่เก่งเลยไม่ขายหน้าแต่เช้าแต่นางห้ามสองแก้มไม่ให้ร้อนผ่าวได้จริงๆ

กุ้ยอิงย่อกาย เอ่ยเบา ๆ “ฮูหยินเจ้าค่ะท่านแม่ทัพสั่งให้พ่อบ้านลู่เค่อจัดหาสาวใช้มาเพิ่มให้รับใช้ฮูหยินเจ้าค่ะ พวกนางอายุสิบสองกับสิบสาม…ขอฮูหยินตั้งชื่อให้ด้วยเจ้าค่ะ”

หลิงเซียวหัวหมุน นางยังไม่ล้างหน้า ยังไม่แต่งตัว ช่วงล่างก็เจ็บจนขยับแทบไม่ได้ แต่ต้องมาตั้งชื่อสาวใช้?!

‘สามีชั่วผู้นั้นไม่ให้ข้าตั้งตัวเลยใช่หรือไม่!’ นางโวยวายในใจ แต่ภายนอกทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อยและจัดสีหน้าสงบ นุ่มนวล งดงามราวเพื่อให้เหมาะสมกับฐานะของนายหญิงแห่งเรือนเหลียนฮัว

แม้สีหน้าของนางยังซีดเซียวคล้ายซากศพก็ตาม แต่นางยังฝืนควบคุมกิริยาสง่างาม ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยน“เช่นนั้นเด็กสาวอายุสิบสองให้ชื่อกุ้ยหนิง ส่วนอีกคนชื่อกุ้ยชิงก็แล้วกัน”

สองเด็กสาวรีบคุกเข่าโขกศีรษะ ขอบคุณทันที “ขอบคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ!”

กุ้ยอิงเงยหน้าขึ้น ดวงตานุ่มลึก “นับแต่นี้ พวกเราจะรับใช้ฮูหยินด้วยความภักดีสุดชีวิตเจ้าค่ะ”

หลิงเซียวมองทั้งสามตามลำดับ กุ้ยอิง แม้อายุน้อยกว่านางสองปี แต่ดูไว้ใจได้ที่สุดในเรือนนี้ กุ้ยหนิงน่ารักน่าเอ็นดูตามวัย ส่วนกุ้ยชิงร่างอวบอั๋น แววตาจริงใจแต่คงใช้แรงงานดียิ่ง

…เพียงมีพวกนางทั้งสามคนนี้ เรือนเหลียนฮัวก็ดูน่ากลัวน้อยลงทันตา

แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ หลิงเซียวก็แทบกรีดร้องออกมาอย่างเสียกิริยาเสียแล้วยังดีนางมีสติรีบกลืนเสียงร้องลงท้องได้ทัน หลังจากกุ้ยอิงแจ้งว่า ตอนนี้คือช่วงบ่ายของวันที่สองหลังงานแต่งมิใช่วันแรกอย่างที่นางเข้าใจ!

“เจ้าว่าอะไรนะกุ้ยอิง?” น้ำเสียงนางหลุดสูงต่อให้พยายามควบคุมกิริยาอย่างไรก็อดไม่ได้จริงๆ นางตกใจจนผมจะร่วงหมดศีรษะแล้วจริงๆ

“บ่าวบอกว่าบัดนี้คือยามเว่ยของวันที่สองหลังงานแต่งแล้วเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านโหวมีค่ำสั่งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าให้ท่านพักอีกสองวันก่อนค่อยไปยกน้ำชาและคารวะผู้อาวุโสตามธรรมเนียม”

กู้หลิงเซียวชะงักค้าง…เรียบร้อยแล้ว ชีวิตสะใภ้ใหม่ของนางพังตั้งแต่ยังไม่เริ่มแต่จะคร่ำครวญก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ผ่านไปแล้วก็ต้องปล่อยให้ผ่านไป พรุ่งนี้ค่อยตั้งหลักใหม่ก็แล้วกัน

“ช่างเถอะ” นางเอ่ยเบา ๆ ถอนหายใจแผ่ว “ข้าอยากอาบน้ำ…แล้วก็กินข้าว”

กองทัพยังต้องเดินด้วยท้อง ชีวิตสะใภ้ใหม่ก็เช่นกัน ต้องอาบน้ำกับกินข้าวก่อน ค่อยคิดแผนต่อไป

สามสาวใช้ขานรับทันที กุ้ยชิงวิ่งไปต้มน้ำเร็วปรื๋อ กุ้ยหนิงจัดเตรียมอาภรณ์อย่างตั้งใจ ส่วนกุ้ยอิงก้าวออกไปสั่งครัวให้จัดสำรับดี ๆ มาให้ฮูหยินใหม่

หลิงเซียวมองทั้งสามคนเงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจ เด็กกลุ่มนี้…อย่างน้อยก็ดูไม่มีพิษภัย ไม่เหมือนสาวใช้ในจวนกู้ที่ล้วนเป็นคนของท่านย่ากับมารดาเลี้ยงของนาง

แต่คิดอีกทีตอนนี้ในชีวิตไม่มีใครร้ายกาจเท่าสามีแม่ทัพผู้นั้น ไม่ว่าจะเจ้าอารามเมี่ยวถัง ท่านพ่อ ท่านย่า หรือมารดาเลี้ยงมหาภัยของนาง!

ไม่นาน น้ำอุ่นก็ถูกยกเข้ามา กุ้ยอิงค่อย ๆ พยุงนางลุกจากเตียง มือเบาราวกลัวนางแตกสลาย

“ระวังนะเจ้าค่ะ ฮูหยิน”

กุ้ยหนิงก้มหน้าจัดผ้าและรินน้ำสมุนไพรให้แช่ ส่วนกุ้ยชิงยื่นผ้าเช็ดตัวให้พร้อมรอยยิ้มสดใสจนบรรยากาศทั้งห้องสว่างขึ้น

เมื่อลงแช่น้ำอุ่น ความระบมที่เสียดแทงทั่วร่างค่อย ๆ ผ่อนเบาไปทีละน้อย พอใส่อาภรณ์ผ้าแพรเนื้อดีและนั่งหน้ากระจกให้กุ้ยอิงหวีผมให้ หลิงเซียวก็รู้สึกเหมือนตัวเองค่อย ๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

หลังจากนั้นสำรับมื้อแรกก็ถูกยกมา ข้าวสวยร้อน ผักตุ๋น ไก่นึ่งสมุนไพร และชาร้อนกลิ่นอ่อน ๆ หลิงเซียวคีบกับข้าวเข้าปากช้า ๆ รสชาติอุ่นละมุนไล่ความอ่อนแรงจากคืนเข้าหอออกไปจนหมดสิ้น

นางมองเรือนเหลียนฮัวที่สะอาด สงบงาม บ่าวไพร่ชายหญิงรวมสิบห้าคน และสามสาวใช้ที่ดูซื่อและนิสัยดี ไม่มีพิษภัย

‘ต่อไป…ที่แห่งนี้คือบ้านของข้าสินะ’

นางวางตะเกียบลงอย่างสง่างาม แม้สามีจะเริ่มต้นด้วยการสั่งสอนในม่านมุ้งอย่างป่าเถื่อน แล้วยังกระหน่ำกลั่นแกล้งไม่ปลุกให้นางไปคารวะผู้อาวุโสจนเกิดเรื่อง แต่นางรู้แน่ว่าชีวิตในฐานะหลานสะใภ้คนโตแห่งจวนติ้งถิงโหวจะไม่ง่ายแน่

ทว่าหลิงเซียวจะไม่ถอยอีกแน่ ก็นางเลือกแล้วย่อมต้องก้าวไปข้างหน้า จะสู้ จะไม่เป็นเหยื่อ ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือญาติสายรองใด ๆ ในจวนนี้ หรือหากไม่ไหวนางก็แค่ขอหนังสือหย่ามันจะไปยากอันใด

แต่ก่อนจะหย่านางต้องยืนหยัดในฐานะ นายหญิงเรือนเหลียนฮัว อย่างสง่างามให้ถึงที่สุดก่อน เพราะสำหรับนางหากยังไม่เต็มที่สุดทนนางไม่มีวัยท้อถอยแน่