11

แม่ทัพใหญ่ซือหยางช้อนตัวภรรยาขึ้นมาจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมแล้วค่อย ๆ วางลงบนเตียงนุ่มอย่างระมัดระวังเพื่อมิให้รบกวนเวลาพักผ่อนของนาง

“ฮื่อ ท่านพี่ใจร้ายกับข้ายิ่งนัก ฮึก” เป่ยลี่สะอึกสะอื้นทั้ง ๆ ที่เปลือกตายังคงปิดสนิทคล้ายว่านางกำลังละเมอ

“…” แม่ทัพใหญ่ซือหยางเห็นสภาพดอกไม้ดอกงามที่ยามเขาหันมามองทีไรก็มักจะได้รับพลังบวกและรอยยิ้มสดใสจากนางเป็นกำลังใจให้เสมอ แต่บัดนี้บนใบหน้าสวยหมดจรดกลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเปรอะเปรื้อน แฝงรอยความเจ็บช้ำไว้บนดวงตาที่บวมปูด

“ไยท่าน พะ…พี่บอกว่าท่านพี่จะรักข้า จะเชิดชู ขะ…ข้าให้เป็นสตรีหนึ่งเดียว นะ…ในหัวใจเล่าเจ้าคะ” คำพูดของนางติด ๆ ขัด ๆ ขาดหายเข้าไปในลำคอเป็นช่วง ๆ “ท่านพี่บอกว่าดวงตาของท่านมิสามารถมองหญิงใดได้อีกแล้วนอกจากข้า แล้วเหตุใดวันนี้ท่านพี่ถึงมองสตรีนางนั้นเล่า ฮึก” ยิ่งได้ยินนางกำลังพรรณนาร่ำไห้ ตัดพ้อที่เขาผิดสัจจะวาจา หัวใจของเขาก็ยิ่งปวดร้าวเจ็บแสบคล้ายกับมีใครเอาเข็มมาสะกิดขั้วความรู้สึก

“หัวใจของพี่ยังมอบให้เจ้าเข้ามานั่งเล่นได้แต่เพียงผู้เดียว” บุรุษลูบศีรษะของนางเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม ก่อนจะหยิบผ้าจากกะละมังใส่น้ำขึ้นมาบิดให้แห้งพอหมาด ๆ แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาขจัดคราบเหนียวจากหยาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าขาวเนียน

เดิมทีแม่ทัพใหญ่ซือหยาง ก็หาได้ตั้งใจให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ ความคิดทีี่ว่ารางวัลตอบแทนที่เขาสามารถคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางมาได้จะเป็นการพระราชทานสตรีซึ่งมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมสกุลลู่ไม่มีอยู่ในหัวเขาเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเขาก็หาได้มีความสามารถมากพอที่จะกล้าปฏิเสธพระประสงค์ของฮ่องเต้ ฮ่องเฮา พระสนมเอกสกุลอวี้ และคำร้องขอของพระสนมรองสกุลลู่กับเสนาบดีกรมโยธาได้ไม่

ย้อนกลับไปเมื่อเหตุการณ์ก่อนหน้านี้…

บุรุษได้ช่วยเหลือสตรีนางหนึ่งซึ่งมีนามว่าลู่ฟางเหนียนจากพวกโจรที่ดักปล้นรถม้าขณะเดินทางกลับพระราชวัง เขาจึงอาสาพานางไปส่งถึงตำหนักพระสนมรองสกุลลู่เพราะเกรงว่าโจรที่หนีรอดไปได้อาจย้อนกลับมาทำร้ายนางอีก แต่ก็มิคิดเหมือนกันว่าความช่วยเหลือในครั้งนี้ของเขาถูกใช้เป็นเหตุผลการพระราชทานหญิงสาวแต่งเข้าจวนตระกูลเฉิน

“กลับมากับผู้ใดหรือฟางเหนียน” พระสนมสกุลลู่เอ่ยถามพระราชนัดดาด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่นางหายไปเกือบชั่วยามทั้ง ๆ ที่ การเดินทางจากร้านผ้ามาถึงพระราชวังก็หาได้ไกลสักเท่าใดไม่

“ท่านแม่ทัพใหญ่ซือหยาง บุตรชายอดีตท่านเสนาบดีกรมคลังเพคะพระสนม เมื่อครู่รถม้าของหม่อมฉันโดนพวกโจรดักปล้นหมายจะชิงทรัพย์และข่มเหงรังแก หม่อนฉันเกือบ…แต่โชคดีที่ท่านแม่ทัพเดินทางผ่านมาและช่วยเหลือหม่อมฉันไว้ได้ทันการเพคะ” ลู่ฟางเนียนบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้แก่พระมาตุจฉาของตนเองได้ทราบอย่างไม่ปิดบัง

“เช่นนั้นหรือ! แล้วเจ้าเป็นเช่นไรบ้างฟางเหนียน” พระสนมสกุลลู่ตกใจมิน้อย

“หม่อมฉันโดนตบที่ใบหน้า และต่อยท้องเพื่อหวังให้สิ้นกำลังต่อสู้เพียงเท่านั้นเพคะพระสนม แต่ตอนนี้มิเจ็บปวดอันใดมากแล้ว ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยหม่อมฉันเอาไว้ได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นหม่อมฉันคงจะต้องตกเป็นเมียโจรให้อับอายขายขี้หน้าสกุลลู่ของเราเป็นแน่เพคะ” ลู่ฟางเหนียนตัวสั่นเล็กน้อยเพราะยังคงมิหายหวาดกลัวจากเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้น

“ข้าต้องขอบใจท่านแม่ทัพมาก หากมิได้ท่านตอนนี้ หลานสาวของข้าจะเป็นตายร้ายดีเช่นใดก็ไม่รู้…แล้วนี่ท่านแม่ทัพจะไปที่ใดต่อหรือ ข้าอยากจะมอบสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อตอบแทนที่ท่านเมตตาช่วยเหลือหลานของข้าเอาไว้เจ้าค่ะ” แม่ทัพใหญ่ซือหยางเห็นว่าพระสนมพระองค์นี้ทรงถ่อมตน หาได้หยิ่งยโส ชูคอเหมือนคางคกขึ้นวอเพราะได้พระทัยว่าทรงเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ไม่

“กระหม่อมต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่ท้องพระโรงพะย่ะค่ะส่วนเรื่องสินน้ำใจที่กระหม่อมช่วยเหลือพระราชนัดดาของพระสนมเอาไว้มิเป็นอันใดเลยพะย่ะค่ะ มันเป็นหน้าที่ของกระหม่อมที่ต้องคอยช่วยเหลือดูแลไพร่ฟ้าประชาชนอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

”อย่าขัดความตั้งใจของข้าเลยนะท่านแม่ทัพ ท่านคงจะต้องพักอยู่ในเมืองหลวงสองสามวันก่อนใช่หรือไม่เพื่อรอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อนจะเดินทางกลับจวน” นางทราบดีเพราะนี่คือขนบธรรมเนียมของเมืองหลวงแคว้นเหม่ยกวางที่หาใช่ว่าผู้ใดจะสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้โดยพละการแต่ต้องรอพระราชานุญาตจากพระองค์เสียก่อน

“พะย่ะค่ะ”

…

ผ่านไปเพียงหนึ่งวันข่าวลือเริ่มหนาหู ถูกพูดกันปากต่อปากว่าบุตรสาวเสนาบดีกรมโยธาซึ่งมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมรองโดนโจรลักลอบดักปล้นและหมายจะข่มเหงรังแก จนกลายเป็นประเด็นถกเถียงว่านางตกเป็นเมียโจรแล้วหรือไม่ มิเช่นนั้นคราวนี้คุณหนูใหญ่สกุลลู่คงขายมิออกเพราะมิมีบุรุษตระกูลใดอยากเด็ดดอกไม้เปื้อนมิลทินไปดอมดมและประดับบารมีข้างกายไม่

ทำให้แม่ทัพใหญ่ซือหยางจู่ ๆ ก็ได้รับพระราชโองการจากองค์ฮ่องเต้เข้าเฝ้าโดยด่วนก่อนกำหนดการเดิมหนึ่งวันโดยมิรู้ว่าสาเหตุมาจากที่ใดและเพราะอะไร

ห้องประทับส่วนพระองค์…

“เจ้าทราบเรื่องข่าวลือของลู่ฟางเหนียนแล้วใช่หรือไม่ซือหยาง” ฮ่องเต้ตรัสถาม

“พะย่ะค่ะฝ่าบาท”

“ลู่ฟางเหนียนเป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมโยธาและเป็นพระราชนัดดาของพระสนมสกุลลู่ หากมีข่าวลือเช่นนี้ออกไปคงมิใช่การดีเป็นแน่” ฮ่องเต้ทรงลอบทอดพระเนตรแม่ทัพใหญ่ซือหยางเป็นระยะ ๆ “สตรีที่มีข่าวอื้อฉาวว่าเคยถูกฉุดคร่าข่มขืน แม้มิได้โดนเหยี่ยบย่ำน้ำใจจริง แต่ต่อให้จะแก้ข่าวเยี่ยงไรก็หามีใครเชื่อไม่ เพราะในเหตุการณ์ก็มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถยืนยันได้ว่านางยังบริสุทธิ์”

“ใช่เพคะเสด็จพี่ ผู้ใดจะเชื่อกันเล่าเพคะ ทีแรกหม่อมฉันได้ยินข่าวอื้อฉาวจากสาวรับใช้เองก็ยังนึกว่านางโดนกระทำย่ำยี่ศักดิ์ศรีสตรีเสียแล้ว เพราะในเหตุการณ์นั้นก็มีเพียงสองสามคนที่ยืนยันว่านางมิได้โดนโจรข่มเหงรังแก แต่ผู้ใดจะทราบเล่าว่าความจริงเป็นเช่นใด คำแก้ต่างเหล่านั้นอาจโดนบิดเบียนแล้วก็เป็นได้นะเพคะ” พระสนมสกุลอวี้ที่ปรารถนาให้ลู่ฟางเหนียนรีบแต่งงานออกเรือนไปกับบุตรขุนนางหรือเสนาบดีจวนใดสักจวน ก่อนที่นางจะลงเอยกับองค์ชายห้าพระโอรสสกุลเจี้ยที่ท่านพี่เองก็ทรงโปรดปรานมิใช่น้อยด้วยเป็นเมียคนแรก แต่ฐานะต่ำต้อย วาสนาจึงเอื้อมถึงเพียงตำแหน่งพระสนมปลายแถว เพราะหากเป็นเช่นนั้นก็เกรงว่าอำนาจและตำแหน่งรัชทายาทอาจตกไปเป็นของสกุลเจี้ย!!

“เจ้าสงบปากสงบคำเสียบ้างเถิดพระสนมเอก หากเจ้ามิพูด ก็หาใช่ใครจะว่าเจ้าเป็นใบ้ไม่” ฮ่องเฮาอดมิติด

”ขออภัยเพคะฮ่องเฮา” นางกัดฟันกรอด ๆ ฮ่องเฮาโชคดีกว่านางก็ตรงที่เป็นพระราชธิดาจากแคว้นอื่น ซ้ำยังให้กำเนิดพระราชโอรสองค์แรกแก่ฮ่องเต้จนได้ตำแหน่งรัชทายาทไปครอง

รอดูเถิด! ให้นางเย่อหยิ่งจองหองในอำนาจวังหลังเสียให้พอ หากวันใดลูกชายของนางสามารถโค่นตำแหน่งรัชทายาทลำดับที่หนึ่งได้ วันนั้่นจะมิมีพื้นที่หายใจให้กับฮ่องเฮาผู้นั้น!!!