28

“หากท่านพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคงจะจากเมืองหลวงไปไกลแสนไกลแล้ว ข้าขอโทษนะเจ้าคะที่ข้าไม่ได้บอกท่านพี่ไปตามตรงว่าข้าสิ้นรักในตัวท่านพี่ไปเสียนานแล้วคงเป็นเพราะข้าละอายแก่ใจจนไม่กล้าสู้หน้าท่านพี่จึงต้องใช้วิธีนี้ลักลอบออกได้ ขอท่านอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย ข้ากับบุรุษผู้นี้เรารักกันจริง ๆ เจ้าค่ะ เขาสัญญาว่าจะดูแลข้าและยกย่องข้าให้เป็นภรรยาเพียงผู้เดียวของเขา ต่อให้ข้าจะมิได้สุขสบายเช่นเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพใหญ่ มิได้มีข้าทาสบริวารรายล้อม ไร้ซึ่งทรัพย์สินเงินทองมากมาย แต่ข้ามั่นใจว่าข้าสุขใจมากกว่าเป็นแน่เจ้าค่ะ

ตลอดระยะเวลาที่ท่านพี่ออกไปตั้งฐานทัพสู้รบกับข้าศึกที่เข้ามารุกราน ข้าพยายามเขียนจดหมายส่งถึงท่านพี่หลายฉบับแต่ก็ไร้วี่แววการตอบกลับจนข้านึกถอดใจ กระทั่งข้าได้พบเจอกับบุรุษผู้หนึ่งเขาเป็นพ่อค้าจากแดนไกล เขาช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าคุยกับเขาถูกคอและแอบมีใจให้บุรุษผู้นั้นจึงลักลอบได้เสียกันครั้งสองครั้ง พอท่านพี่กลับมายามข้ามีอะไรกับท่านพี่ ข้ามักจะนึกถึงหน้าบุรุษผู้นั้นอยู่ตลอดเวลา ข้าลืมเขาไม่ได้เจ้าค่ะ เพราะข้าติดใจเขาจนข้ามิอาจทนอยู่ข้างกายท่านพี่ในฐานะภรรยาได้อีกต่อไปเจ้าค่ะ…ข้าขอบคุณสำหรับความรักที่ท่านพี่เคยมอบให้ข้า ข้าไม่ปฏิเสธเลยว่าตลอดระยะเวลาที่ข้างกายช้ามีท่านข้ามีความสุขเหลือเกินเจ้าค่ะ แต่วันนี้ข้ากลับมีความสุขกับอีกคนมากกว่า วอนท่านพี่โปรดเข้าใจข้าด้วยนะเจ้าคะ

หลังจากนี้ขอให้เราสิ้นรักสิ้นวาสนาต่อกัน อย่าได้พบอย่าได้เจอกันอีกเลย ข้าหาได้ต้องการความรักจากท่านพี่อีกแล้วไม่ ขอให้ท่านพี่กอบโกยความรักเหล่านั้นมอบให้คุณหนูลู่ฟางเหนียนเถิดเจ้าค่ะ นางเหมาะสมกับท่านพี่มากกว่าข้า และท้ายสุดข้าขอให้ท่านพี่กับนางครองรักกันยาวนาน มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะเจ้าคะ"

ด้วยรัก เป่ยลี่

มือไม้ของเขาอ่อนเรียวอ่อนแรง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าจดหมายฉบับนี้คือจดหมายของเป่ยลี่ภรรยาเขาจริง ๆ แต่ตัวอักษรจากปลายพู่กันที่ถูกตวัดลงอย่างละเมียดละไมตอกย้ำเขาจนหาได้สามารถคิดเป็นอื่นได้ไม่

ท่านแม่ทัพอยากจะให้เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องที่เพ้อฝันไปไม่ได้เชียวหรือ? เหตุใดโชคชะตาฟ้าลิขิตถึงได้กลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้ด้วยเล่า!

“เป่ยลี่…” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสภาพร่างกายเลื่อนลอยคล้ายคนไร้วิญญาณเดินออกจากเรือนใหญ่กลับไปยังเรือนของตัวเอง

…

“เจ้าทรยศหักหลังความรักของข้าเช่นนั้นหรือ…”

น้ำตาของชายชาตินักรบจับดาบ จับธนูฆ่าฟันข้าศึกให้ขาดเป็นสองท่อนในคราวเดียวกำลังหลั่งไหลอาบสองพวงแก้มด้วยความรู้สึกชอกช้ำขมขื่นเมื่อโดนภรรยายอดดวงใจทรยศหักหลังด้วยการคบชู้

เป่ยลี่คือรักแรกและรักเดียวของเขา ตั้งแต่เจอนางเขาก็หาได้คิดจะชายตาแลสตรีนางใดนอกจากนางไม่ แล้วเหตุใดนางถึงตอบแทนความรัก ความภักดี ความไว้เนื้อเชื่อใจของเขาด้วยการลักลอบเล่นชู้ด้วยเล่า!!

ภายในใจของเขามันร้อนรุ่มไปด้วยไฟโทสะ โกรธแค้นที่นางตอบแทนความรักของเขาด้วยการทรยศหักหลัง ทว่า...ไยเขาถึงเกลียดนางไม่ลง ความโมโหที่กำลังโหมกระหน่ำไม่สามารถลบเลือยรอยรักเต็มเปี่ยมที่เขามอบให้นางได้เลยสักนิดไม่

เหตุใดเล่าซือหยาง!!

ท่านแม่ทัพรินสุราชั้นเลิศที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้เทใส่จอกแล้วยกขึ้นมากระดกเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อหวังให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ไหลลงไปชะล้างความเจ็บปวด ความขมขื่นที่อยู่ในใจให้หมดสิ้นเสียที

“เป่ยลี่! เจ้าทำกับข้าเช่นนี้หรือ” สายตาของเขาพร่ามัวไม่ได้สติ หัวเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากที่ดื่มสุราหมดไปแล้วถึงห้าขวด

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะท่านพี่” ลู่ฟางเหนียนในสภาพที่สวมใส่เพียงอาภรณ์ตัวบาง ทอดเห็นทรวดทรงองค์เอวชัดเจนถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางด้วยเพื่อฉวยโอกาสในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเมามายไม่ได้สติยวนยั่วและรวบหัวรวบหางเสีย

“เป่ยลี่ เป่ยลี่ของพี่” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางตวัดแลสตรีอีกนางหนึ่งซึ่งคิดว่าเป็นภรรยายอดรักของตนด้วยสายตาหวานเยิ้มทอดขณะที่นางกำลังยกขาขึ้นคร่อมนั่งบนหน้าตักแกร่ง แล้ววางฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าคมคาย จนเขาอดกลั้นอดทนไม่ไหวเหยียดแขนอีกข้างหนึ่งประคองเอวคอดกิ่วเอาไว้แล้วบีบนวดเบา ๆ

“ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าต้องการท่านพี่เหลือเกินเจ้าค่ะ” นางปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเขวี้ยงทิ้งลงไปด้านล่าง ก่อนจะแอ่นหน้าอกชูก้อนนุ่มนิ่มขนาดพอดีมือปรากฏเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางโน้มตัวนางนอนราบลงบนเตียงแล้วเริ่มบรรจงประกบริมฝีปากอย่างละเมียดละไม…

….

ทางฝั่งของเหวินเป่ยลี่

ร่างกายของนางสะบักสะบอมบอบช้ำพอสมควร ตามเนื้อตัวขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการเกี่ยวของกิ่งไม้และไหลครูดก้อนหินมากมาย...แน่นอนว่าเจตนาของผู้บงการปรารถนาเพียงให้นางกลิ้งลงมาจากเนินเขาและได้รับอาการบาดเจ็บเล็กน้อยคล้ายกับต้องการสั่งสอน ทว่ากลับไม่ได้สังเกตหรือเชี่ยวชาญสถานที่ดังกล่าวอย่างช่ำชองจนมิรู้ว่าถัดไปเพียงนิดเดียวคือลำธารสายยาวที่มีแม่น้ำแยกออกไปถึงห้าสาย

“อื้อ” เป่ยลี่ลืมตาสะลืมสะลือตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ในเรือนไม้ขนาดย่อมของผู้ใดสักคน

“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เจียวจินสตรีวัยกลางคนเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านกลางหุบเขาที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

คราวนั้นนางและบุตรชายขึ้นเขาไปหาพืชสมุนไพรเพื่อนำมาตากแดดขายในตลาดอาทิตย์หน้า ทว่าบังเอิญได้พบกับเรือนร่างของสตรีผู้นี้ลอยมาติดอยู่บนโขดหิน เมื่อจับชีพจรแลดูแล้วปรากฏว่ายังมีชีวิตอยู่จึงช่วยเอาไว้และพากลับมาที่เรือนท้ายหมู่บ้านของตน

แลดูการแต่งตัวอาภรณ์ใหม่เอี่ยมอ่อง ปักลวดลายเรียบหรูจากช่างฝีมือดีในเมืองหลวง เจียวจินจึงคาดว่าสตรีผู้นี้อาจเป็นบุตรสาวของขุนนาง เสนาบดีหรือหญิงชนชั้นสูงก็เป็นได้

“ข้า…ข้าขอน้ำได้หรือไม่” นางรับน้ำจากบุรุษอีกคนหนึ่งขึ้นมาจิบดื่มเพื่อดับกระหาย “พวกท่านเป็นใครหรือเจ้าคะ แล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

ภาพจำสุดท้ายของนางนั่นก็คือเหตุการณ์ระหว่างทางไปจวนสามีของท่านอาหญิง รถม้าที่นางนั่งมาจากจวนตระกูลเฉินถูกดักปล้นฆ่า บ่าวไพร่ถูกสังหารล้มตายเกลื่อนกลาด ก่อนที่รุ่นถิงจะอาสาลงมาดูสถานการณ์ด้านนอกว่าเกิดอันใดขึ้น ทว่านางคอยแล้วคอยเล่ากลับมิมีผู้ใดโต้ตอบกลับมา นางจึงตัดสินใจลงไปจากรถม้าแล้วโดนมือของใครสักคนใช้ผ้าอุดรูมูกของนางไว้ หลังจากนั้นภาพก็ตัดไป…