Home / วาย / ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน / ตอนที่ 48: คืนวันครบรอบ และความทรงจำที่ข้ามผ่าน

Share

ตอนที่ 48: คืนวันครบรอบ และความทรงจำที่ข้ามผ่าน

last update publish date: 2026-11-04 14:09:25

ตอนที่ 48: คืนวันครบรอบ และความทรงจำที่ข้ามผ่าน

แสงโคมสีชาดจางๆ ส่องกระทบกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 50/2: ท่านโหวที่รัก…ข้าจะไม่หย่ากับท่าน

    หลินอวี้กวาดสายตาอ่านข้อความในนั้นพลางยิ้มแย้ม "'หากท่านโหวใจร้ายด่าว่าข้าแม้แต่น้อย ข้าจะเขียนหนังสือหย่า แล้วหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้า พร้อมกับขนทรัพย์สินในคลังไปให้หมด!' ท่านจำได้หรือไม่ คืนนั้นท่านมองข้าเหมือนจะจับข้าต้มกินเสียให้ได้"เซียวเยี่ยนเหิงมองรอยยิ้มของคนตรงหน้า นึกถึงอดีตยามที่เขายังเป็นชายหนุ่มผู้ปิดกั้นหัวใจ ละทิ้งความรู้สึก และคิดว่าการแต่งงานราชทานครั้งนี้เป็นเพียงหมากทางการเมือง แต่บัดนี้... กระดาษแผ่นน้อยนั้นเปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอบอุ่น"แล้วตอนนี้เล่า?" ท่านโหวหนุ่มถามขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำสบมองดวงตาหวานหลินอวี้จ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเซียวเยี่ยนเหิง ความรู้สึกมากมาย ทั้งความอบอุ่น การปกป้องดูแล การยอมตามใจในทุก ๆ เรื่องที่อีกฝ่ายมอบให้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉายชัดอยู่ในใจ ชายหนุ่มยกสองมือขึ้น ชูแผ่นกระดาษนั้นไว้ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองสวบ... สวบ...มือเรียวออกแรงฉีกกระดาษสัญญาฉบับเก่าออกเป็นสองส่วน แล้วฉีกซ้ำอีกครั้ง... อีกครั้ง... จนกระทั่งกระดาษใบนั้นแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หลินอวี้แบมือออก ละอองก

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 50/1: ท่านโหวที่รัก…ข้าจะไม่หย่ากับท่าน

    ตอนที่ 50: ท่านโหวที่รัก…ข้าจะไม่หย่ากับท่าน สายลมยามเย็นของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านแคว้นต้าเฉิง นำพากลิ่นหอมอบอวลของดอกเหมยสีแดงสดที่กำลังบานสะพรั่งเต็มต้นเก่าแก่ใจกลางเรือนหลักของจวนโหวเจิ้นเป่ย กลีบดอกสีชาดร่วงหล่นโปรยปรายลงมาราวกับสายฝนดอกไม้ ละอองแดดสีทองของพระอาทิตย์อัสดงทอดแสงผ่านกิ่งก้าน สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนอย่างอ่อนโยน ภายหลังจากเดินทางท่องเที่ยวสำราญใจไปตามเมืองต่าง ๆ นอกด่านนานถึงครึ่งปี เพื่อผ่อนคลายจากภารกิจปราบกบฏกัวหย่งและล้างบางคอร์รัปชันของหลี่เหวินฉีจนแคว้นกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อย บัดนี้ท่านโหวและฮูหยินก็ได้กลับมาพักผ่อน ณ บ้านอันอบอุ่นของพวกเขาสียกใหญ่ บนม้านั่งหินใต้ต้นเหมยโบราณ หลินอวี้ ในชุดรวบกุมสีฟ้าอ่อนสบายตา นั่งเอนกายอย่างผ่อนคลาย มือเรียวสวยกำลังหยิบเมล็ดแตงเข้าปากแล้วแกะกินอย่างคล่องแคล่ว เสียง "เป๊าะ" จากการแกะเมล็ดแตงดังขึ้นเป็นระยะ ข้างกายมีถุงผ้าเล็ก ๆ ที่แทบจะว่างเปล่าเพราะเจ้าตัวเคี้ยวเล่นเพลินไปตลอดช่วงบ่าย "ชิงเหอ" หลินอวี้เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเมล็ดแตงในมือ "ถาดขนมในครัวยังไม่เสร็จอีกหรือ? ข้าแกะเมล็ดแตงจนลิ้นจะชาหมดแล้วนะ" ชิงเหอ สาวใช้คนสนิ

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 49/2: ท่องเที่ยวทั่วใต้หล้า และการส่งต่อหน้าที่

    แทนที่จะตกใจ หลินอวี้กลับปล่อยมือจากกิ่งไม้ แล้วทิ้งตัวลงมาทันทีโดยไม่มีการลังเลเซียวเยี่ยนเหิงไม่ได้ร้องเตือน เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปรับร่างของหลินอวี้เข้าสู่อ้อมอกได้อย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้เซียวเยี่ยนเหิงถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แขนแข็งแรงยังคงตระกองกอดเอวของอีกฝ่ายไว้แน่น ไม่ยอมให้เท้าของหลินอวี้สัมผัสพื้นแม้แต่น้อยหลินอวี้ยิ้มแป้น ชูลูกแอปเปิลลูกโตในมือขึ้นระดับสายตาของเซียวเยี่ยนเหิง “เห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าเอาลงมาได้”เซียวเยี่ยนเหิงมองใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคิว คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามนิสัย แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ “หากวันใดข้าจับเจ้าไม่ทัน จะทำอย่างไร”“ท่านโหวของข้าฝีมืออันดับหนึ่งในแคว้นต้าเฉิง เรื่องแค่นี้จะจับไม่ทันได้อย่างไร” หลินอวี้ใช้เสื้อเช็ดลูกแอปเปิลเบาๆ แล้วส่งไปที่ปากของเซียวเยี่ยนเหิง “กัดสิ หวานมากนะ”เซียวเยี่ยนเหิงก้มลงมองผลไม้สีแดง แล้วมองหน้าคนที่ยังอยู่ในอ้อมแขน เขากัดแอปเปิลคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ รสหวานเปรี้ยวกลมกล่อมกระจายไปทั่วปาก“เป็นอย่างไร” หลินอวี้ถาม ตาเป็นประกาย“พอใช้ได้” เซียวเยี่ยนเหิงตอบ แต่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของหลิ

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 49/1: ท่องเที่ยวทั่วใต้หล้า และการส่งต่อหน้าที่

    ตอนที่ 49: ท่องเที่ยวทั่วใต้หล้า และการส่งต่อหน้าที่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนป้ายไม้สักทองหน้าจวนโหวเจิ้นเป่ย รถม้าคันใหญ่ที่ถูกดัดแปลงโครงสร้างให้กว้างขวางเป็นพิเศษจอดนิ่งอยู่ริมถนน หลังรถมีหีบไม้ลงรักปัดเงาและถุงกระสอบเครื่องเทศถูกลำเลียงขึ้นไปจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มู่เฟิงในชุดเกราะเบายืนกอดอก กวาดสายตามองความเรียบร้อยรอบตัวด้วยสีหน้าราบเรียบ ขณะที่สวี่อันยืนขยับเกราะไหล่ไปมาพลางชะเง้อมองประตูจวน “ท่านโหวจะออกเดินทางรุ่งเช้าจริงหรือ มู่เฟิง เจ้าว่าหากข้าขอตามไปด้วยสักสิบวัน ท่านโหวจะเตะข้าตกหลังม้าหรือไม่” สวี่อันพึมพำ เอียงคอถามคนที่ยืนข้างๆ มู่เฟิงไม่แม้แต่จะหันไปมอง “หากเจ้าอยากไปคุมกองทัพด่านเหนือแทนท่านโหวคนเดียวตลอดสามปีนี้ ก็ลองเอ่ยปากดู” สวี่อันหุบปากทันที เขาถอนหายใจยาวก่อนจะปรับท่าทีให้นิ่งขึ้นเมื่อเห็นร่างสองร่างเดินออกมาจากประตูบานใหญ่ เซียวเยี่ยนเหิงอยู่ในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเรียบๆ สีน้ำเงินเข้ม ไร้ซึ่งเครื่องประดับทองหรือเกราะเหล็กหนักอึ้งอย่างที่เคยชิน ข้างกายเขาคือหลินอวี้ในชุดสีฟ้าอ่อน สวมหมวกปีกกว้างทำจากสานไผ่ที่มีผ้าบางเบาช่วยบดบังแสงแดด หลินอวี้ไม่ได้เดินด้

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 48: คืนวันครบรอบ และความทรงจำที่ข้ามผ่าน

    ตอนที่ 48: คืนวันครบรอบ และความทรงจำที่ข้ามผ่านแสงโคมสีชาดจางๆ ส่องกระทบกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างไม้ เรือนหลักของจวนโหวเจิ้นเป่ยในค่ำคืนนี้เงียบสงบเกินปกติ บรรยากาศภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความอบอุ่น ถ่านไม้รังแตนในเตาผิงส่งเสียงเปรี๊ยะจางๆ ควันหวานละมุนของชาเหมยฮวาผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของเรือน นำพาความรู้สึกผ่อนคลายมาสู่ผู้อยู่อาศัยบนโต๊ะเตี้ยทำจากไม้ชิงชัน มีจานกระเบื้องเคลือบกู่หลานวางขนมกุ้ยฮวาเนื้อนุ่มและขนมโก๋ถั่วแดงที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ ควันฉุยหลินอวี๋นั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกหนา มือเล็กยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก ค่อยๆ จิบน้ำชารสเลิศพลางมองทอดออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตากลมอ่างฉายแววลึกซึ้ง ไร้ซึ่งความซุกซนและกวนโมโหดังเช่นยามปกติสองปีแล้ว...สองปีเต็มตั้งแต่ที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ พร้อมกับความทรงจำอันขมขื่นจากชาติก่อน ชาติต้องแอบสะอื้นไห้อยู่ในเรือนหลังเก่าเพียงลำพัง ยามหิมะตกหนักเช่นนี้ เขามีเพียงเตาอุ่นที่เย็นชืดและหนังสือหย่าที่ขีดเขียนด้วยน้ำตา ความรวดร้าวจากการถูกทิ้งขว้างและความเหงาที่กัดกินหัวใจในวันนั้น ยังคงเป็นร่องรอยแผลเป็นจาง

  • ท่านโหวที่รัก…ข้าจะหย่ากับท่าน   ตอนที่ 47/2: งานสมโภชแคว้น และการมอบบรรดาศักดิ์พิเศษ

    ป้ายทองคำพยัคฆ์ท่องวัง! นั่นคือเกียรติยศขั้นสูงสุดที่แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่บางคนรับราชการมาทั้งชีวิตยังมิอาจได้สัมผัส! และที่สำคัญที่สุด... หลินอวี้คือ 'ฮูหยิน' คนแรกในประวัติศาสตร์ของแคว้นต้าเฉิงที่ได้รับตำแหน่งขุนนางพิเศษในราชสำนักด้วย สติปัญญาและความสามารถของตนเอง ไม่ใช่เพราะบารมีของสามี!หลินจงเฉิง เสนาบดีฝ่ายพิธีการ (บิดาของหลินอวี้) ถึงกับน้ำตาคลอเต้า ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ ขณะที่ หลินจื่อหาน พี่ชายจอมหวงน้อง ยิ้มจนแก้มแทบแตกพลางส่งสายตาข่มขู่ไปทางเซียวเยี่ยนเหิงเบาๆ ทำนองว่า 'น้องข้าเก่งขนาดนี้ เจ้าต้องดูแลให้ดีนะ!'ขันทีเดินถือถาดทองคำลงมา หยุดอยู่เบื้องหน้าหลินอวี้ บนถาดนั้นมีป้ายทองคำสลักลายมังกรและพยัคฆ์อย่างปราณีต ส่องแสงแวววาวจับตา"ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!" หลินอวี้ประคองยกป้ายทองคำขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ ดวงตากลมโตสุกสว่างด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างปิดไม่มิดฮ่องเต้เซียวเฉิงอี้ยกยิ้มพลางมองไปยังเพื่อนสนิทอย่างเซียวเยี่ยนเหิง "ท่านโหวเซียว... ฮูหยินของเจ้าสร้างเกียรติยศให้ตระกูลเซียวถึงเพียงนี้ เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่?"เซียวเยี่ยนเหิงโค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status