ตอนที่ 3: ปราสาทศิลาลอย และขุนพลหน้ากากอสุรา

สายหมอกยามเช้าที่ปกคลุมเชิงเขาพายัพหนาทึบเสียจนสิงขรแทบมองไม่เห็นปลายเท้าของตนเอง ความชื้นแฉะในอากาศไม่ได้นำมาซึ่งความสดชื่น แต่กลับหอบเอาความเย็นเยือกที่บาดลึกไปถึงกระดูก หลังจากแยกจาก เฒ่าคำ ที่หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด ชายหนุ่มก็มุ่งหน้าขึ้นสู่ที่สูงตามเส้นทางวิบากที่คดเคี้ยวไปตามหน้าผาชัน เป้าหมายของเขาตั้งตระหง่านอยู่เหนือหัวใจของหมอกร้าย...

“ปราสาทศิลาลอย” มหาปราสาทที่สร้างขึ้นจากศิลาแลงและศิลาขาว ซึ่งดูเหมือนจะลอยละล่องอยู่บนก้อนเมฆด้วยอำนาจอาคมของเจ้าเมืองผู้บ้าคลั่ง

ดาบเหล็กน้ำพี้ที่ผ่านการหลอมรวมเศษบารมีมาแล้วส่องแสงเรืองรองจางๆ อยู่ในฝัก ราวกับมันกำลังสั่นพ้องกับอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า สิงขรหยุดพักที่กองไฟสีนวลจางๆ อีกครั้งที่หน้าตีนสะพานหินข้ามเหว ณ ที่นั่น มาลี สตรีในชุดสไบนิลปรากฏกายขึ้นอีกครั้งจากความว่างเปล่า

“ทางข้างหน้าคือด่านทดสอบความคู่ควรของท่าน... สิงขร” เธอเปรยขึ้นขณะที่ดวงตาข้างที่เปิดอยู่จ้องมองไปยังยอดปราสาท “เจ้าพระยาพายัพไม่ได้ครอบครองเพียงเศษธรรมจักร แต่เขายังครอบครองความกลัวของเหล่านักรบที่พ่ายแพ้ เขาเฝ้าคอยใครสักคนที่จะมาเติมเต็ม ‘ร่างกาย’ ที่ไม่สมบูรณ์ของเขา”

สิงขรขมวดคิ้ว “เขาต้องการร่างกายไปทำไม?”

“เพื่อก้าวข้ามความเป็นมนุษย์... เขาเชื่อว่าการต่อเติมแขนขาของวีรบุรุษเข้ากับร่างของตน จะทำให้เขามีพลังทัดเทียมกับพระนางมณีรัตน์ผู้เป็นแม่” มาลีเลือนหายไปพร้อมกับทิ้งคำเตือนสุดท้ายไว้

“ระวังขุนพลหน้าหน้ากากอสุราที่เฝ้าสะพานให้ดี มันไม่ใช่คน... แต่คือความพยาบาทที่ยังเดินได้”

สิงขรก้าวเดินข้ามสะพานหินที่แคบและลื่น พื้นด้านล่างคือเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ทันทีที่เขาเดินมาถึงกึ่งกลางสะพาน เสียงกระดิ่งลมดังกังวานขึ้นหนึ่งครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดเกราะบางลายกนกสีดำ ที่ใบหน้าสวมหน้ากากยักษ์ถมเงินที่แยกเขี้ยวดูน่าสยดสยอง ในมือของมันถือ “ดาบสะบัดชัย” สองเล่มที่มีความยาวผิดปกติ

มันคือ “ขุนพลหน้ากากอสุรา” ผู้เฝ้าทวาร ผู้ทำหน้าที่คัดกรองผู้ที่จะเข้าไปในปราสาท

“ไม่มีใคร... ข้ามผ่านสะพานแห่งคำสาปนี้ไปได้... โดยยังมีศีรษะติดอยู่บนบ่า” เสียงของมันดังก้องออกมาจากใต้หน้ากากเหล็ก

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขุนพลหน้ากากอสุราพุ่งเข้าหาด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วราวกับเงา ดาบคู่ของมันตวัดไขว้เป็นรูปกากบาท สิงขรยกดาบขึ้นรับเสียงโลหะปะทะกันดัง แคร้ง! ประกายไฟกระเด็นวูบวาบ แรงปะทะนั้นมหาศาลจนสิงขรต้องถอยหลังไปหลายก้าว

สิงขรรู้ทันทีว่าความเร็วของศัตรูตัวนี้ต่างจากทวารบาลศิลาที่เขาเคยเจอที่ทุ่งสังหารย่างสิ้นเชิง เขารีบตั้งสมาธิ รวบรวมพลังจากรอยสักยันต์ที่แผ่นหลัง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้ท่วงท่า "มวยคาดเชือก" ผสมผสานกับวิชาดาบ หลบคมดาบที่พุ่งเข้าใส่จุดตายอย่างต่อเนื่อง

ขุนพลอสุราเริ่มร่ายรำดาบในท่า “อินทรีสยายปีก” ดาบคู่ของมันหมุนวนจนกลายเป็นจักรผัน สิงขรถูกบีบให้ถอยร่นไปจนเกือบถึงขอบเหว ในจังหวะที่คมดาบเล่มหนึ่งกำลังจะปักเข้าที่ขั้วหัวใจ สิงขรตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ เขาไม่หลบ แต่กลับพุ่งสวนเข้าไปในวงดาบนั้นโดยใช้ฝักดาบกระแทกเข้าที่ข้อมือของศัตรูเพื่อเบี่ยงวิถี

ปึก!

ขุนพลหน้ากากอสุราชะงักไปชั่วพริบตา สิงขรไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาชักดาบเหล็กน้ำพี้ที่เรืองแสงทองออกมาแล้วตวัดฟันเฉียงจากล่างขึ้นบน แสงของดาบกรีดผ่านชุดเกราะสีดำจนแตกกระจาย เผยให้เห็นว่าภายใต้เกราะนั้น... ไม่มีร่างกายมนุษย์ มีเพียงหมอกสีดำที่รวมตัวกันเป็นรูปทรง

“พวกเจ้ามันก็แค่เศษเสี้ยวของอดีตที่หลงยุค!” สิงขรตะโกน พร้อมกับร่ายอาคมใส่ดาบจนเปลวเพลิงสีทองลุกโชนขึ้นมา

เขาใช้ท่าไม้ตายที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากนิมิต “ธรรมจักรประหาร” โดยการหมุนตัวเหวี่ยงดาบเป็นวงกลมขนาดใหญ่ พลังงานสีทองระเบิดออกจากตัวดาบเป็นรูปกงล้อพุ่งเข้าหาขุนพลหน้ากากอสุรา อสุรายักษ์พยายามยกดาบคู่ขึ้นป้องกัน แต่อนุภาพของพลังธรรมจักรที่อัดแน่นอยู่ในเหล็กน้ำพี้นั้นรุนแรงเกินกว่าที่อาคมมืดจะต้านทานได้

ตูม!!!

ร่างของขุนพลหน้ากากอสุราแตกสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำไปตามสายลม สะพานหินสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง สิงขรทรุดเข่าลงหอบหายใจอย่างหนัก บาดแผลที่หัวไหล่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่นั่นเป็นเพียงค่าธรรมเนียมเล็กน้อยสำหรับชัยชนะครั้งนี้

เขามองไปที่พื้นดินที่อสุรกายสลายไป พบกับสิ่งของชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันคือ “หน้ากากอสุราถมเงิน” ซึ่งเมื่อสัมผัสแล้ว สิงขรรู้สึกได้ถึงความว่องไวที่เพิ่มขึ้นในจิตวิญญาณ และเหนือสิ่งอื่นใด เขาได้รับ “เศษบารมีขุนพล” จำนวนมาก ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกได้ว่าร่างกายแข็งและ ‘ตบะ’ แกร่งขึ้นอีกระดับ

ที่ปลายสุดของสะพาน ประตูไม้สักแกะสลักมหึมาของปราสาทศิลาลอยค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดที่น่าขนลุก ราวกับปากของอสุรกายที่อ้าออกเพื่อรอรับอาหารมื้อถัดไป

สิงขรลุกขึ้นยืน จัดการพันผ้าพันแผลที่หัวไหล่อย่างลวกๆ เขามองลึกเข้าไปในความมืดเบื้องหลังประตูนั้น ที่นั่นเขาเห็นเงาของทหารเกราะศิลาจำนวนนับร้อยยืนเรียงรายอยู่ตามกำแพงเมือง และที่จุดสูงสุดของปราสาท... เงาของชายผู้มีแขนนับสิบข้างกำลังนั่งจ้องมองลงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย

“เจ้าพระยาพายัพ... ข้ากำลังไปหาท่าน”

เขาก้าวเดินผ่านประตูมหาปราสาทเข้าไป เสียงรองเท้าโลหะกระทบพื้นศิลาแลงดังสะท้อนไปมาท่ามกลางความเงียบงัน การบุกตะลุยเข้าสู่ปราสาทศิลาลอยเพื่อชิงเศษธรรมจักรชิ้นแรกได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว