บทที่ 2

- 2 -

ไร้ประโยชน์

ร่างบอบบางของหลี่ลี่หงถูกชายฉกรรจ์อุ้มมาวางที่พื้นเย็นเฉียบในห้องห้องหนึ่ง โดยที่พวกมันไม่รู้เลยว่าคนที่มันอุ้มมาฟื้นคืนสตินานแล้ว และกำลังวางแผนจัดการทุกคนหลังจากรู้ความจริงว่าใครกันแน่ที่จับตัวของเธอมา

ดวงตาหงหลับพริ้มราวกับคนที่กำลังหลับจริง ๆ ลมหายใจแผ่วเบาหายใจเข้าออกสม่ำเสมอไร้พิรุธ

“วางลงตรงนี้เลย รอนายมาถึงก่อน”

“สวยว่ะ”

“เออ เมียของจ้าวเฟยฉีสวยฉิบหาย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีเมียสวยขนาดนี้ทำไมเจ้าพ่อเมืองเหนือถึงไม่รักไม่ชอบ เป็นฉันหน่อยนะ จะกอดไว้ทั้งวันทั้งคืนเลย”

มันพูดเสียงหื่นระคนเสียดาย มองร่างระหงที่นอนหลับพริ้ม ไม่ว่าจะเป็นหุ่นที่ออกจะน่ากอด เอวคอดกิ่ว ทว่าสะโพกกลับผายออกรับกับบั้นท้ายอวบอัดได้อย่างลงตัว ผิวพรรณขาวเนียนน่าลูบไล้ ดวงหน้าหวานหยด แพขนตางอนยาว ปากจิ้มลิ้มสีระเรื่อ พวงแก้มก็ดูดน่ากัด

ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สวยชนิดที่เรียกว่าไร้ที่ติ

ว่ากันว่าเจ้าพ่อเมืองเหนือไม่ได้รักภรรยาแต่งคนนี้ แต่เขาแอบรักน้องสาวของภรรยามากกว่า จึงไม่ค่อยจะสนใจไยดีเธอเท่าไรนัก เวลาที่หลี่ลี่หงออกมาข้างนอกมีบอดี้การ์ดติดตามเธออยู่ไม่กี่คน พวกเขาจึงลักพาตัวเธอมาได้อย่างง่ายดาย

“มีเมียสวยขนาดนี้ก็เป็นวาสนาของฉันแล้วโว้ยย หรือเราจะทดสอบของก่อนจะส่งให้นายดี?”

“ถุ้ย! นายได้ฆ่าเอาน่ะสิ เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีนายก็จะมาถึงแล้ว ออกไปเตรียมรับนายดีกว่า”

“เออ ๆ ก็ได้วะ”

ลี่หงนอนฟังสิ่งที่พวกมันคุยกันแล้วก็พลันคิ้วกระตุกยิก ๆ อยากจะกระโดดถีบปากของพวกมันสักที

ถึงแม้เธอจะไม่ใช่เจ้าของร่าง แต่การคิดอกุศลกับเธออย่างนี้ไม่สมควรปล่อยไว้!

ตึก ตึก...

หลังจากที่ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนออกไปข้างนอกได้ไม่นาน ลี่หงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่แตกต่างจากสองคนนั้นเดินเข้ามาในห้องแทน เสียงฝ่าเท้าของเขาเน้นหนักจึงได้ยินอย่างชัดเจน

เสียงนั้นเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งลี่หงสัมผัสได้ว่าเขาหยุดลงตรงหน้าเธอ

ดวงตาหงส์จึงลืมขึ้นเป็นครั้งแรก

“ตื่นแล้วเหรอ...หลี่ลี่หง”

เขาเอ่ยทักทายร่างบางอ่อนแรงที่นอนราบไปกับพื้น ดวงตาคมกวาดมองสภาพของอีกฝ่ายที่ถูกมัดมือไขว้หลังทั้งสองข้าง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาแผ่วเบา

“จ้าวเฟยฉีใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ ปล่อยให้ภรรยาคนสวยโดนลักพาตัวมาได้ยังไงกันนะ”

ชายหนุ่มร่างสูงย่อกายนั่งตรงหน้าหญิงสาว ลี่หงจึงมีโอกาสได้สำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน รูปหน้าหล่อเหลาคมคายแบบนี้มีมากในยุคสมัยที่เธอจากมา

ดาราดัง ๆ หล่อ ๆ แบบนี้มีหลายคน ชายผู้นี้เรียกได้ว่าหล่อเหลาระดับดาราเบอร์ต้น ๆ ของประเทศเลยก็ว่าได้

ทว่าดวงตาคมที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ หางตาเรียวคมชี้ขึ้นสูงทำให้เขาดูร้ายกาจไม่น่าเข้าใกล้ รวมถึงริมฝีปากรูปกระจับที่ขยับยิ้มมุมปากอยู่ตลอดเวลาทำให้ลุคของเขาน่าจะเป็นตัวร้ายระดับลาสบอสมากกว่าจะเป็นพระเอกด้วยซ้ำ

“มองหน้าฉันนานขนาดนี้ฉันจะคิดว่าเธอหลงเสน่ห์ฉันแล้วนะลี่หง”

“มั่นหน้าเหลือเกินนะ...ตงหยาง” น้ำเสียงแหบแห้งตอบกลับไปในขณะที่ตนเองยังนอนหมดแรงอยู่อย่างนั้น

ตงหยางพลันชะงักไปชั่วขณะไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่โง่เง่า อ่อนแอปวกเปียกอย่างหลี่ลี่หงจะกล้าตอกหน้าเขาเช่นนี้ ชายหนุ่มหัวเราะ ‘หึ’ ออกมาจากลำคอแกร่ง ก่อนที่มือหนาจะกระชากท้ายทอยของลี่หงขึ้นอย่างไม่เบาแรง

“อึก!” ความเจ็บจี๊ดพลันแล่นขึ้นมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แม้จะฟื้นมาได้สักพักหนึ่งแล้วทว่าเรี่ยวแรงและประสาทสัมผัสของเธอยังคงใช้งานได้ไม่เต็มที่นัก

อาจเพราะร่างนี้โดนทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นเสียชีวิต ทำให้ลี่หงรู้สึกอ่อนแรงมากเป็นพิเศษ

“ปากดี”

“ก็ยังดีกว่าคนที่ดีแต่ปาก”

ลี่หงหยักยิ้มมุมปาก ตงหยางมองผู้หญิงที่ต่อล้อต่อเถียงกับตนอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยสายตาสงสัย

ผู้หญิงคนนี้ใช่ลี่หงตัวจริงแน่หรือเปล่า ทำไมถึงไม่เหมือนกับข้อมูลที่เขาได้ยินมาเลย ทั้งการพูดจา น้ำเสียงแม้จะแหบโรยแรงแต่กลับเด็ดเดี่ยว แววตาไม่มีความหวาดกลัวเขาเลยแม้แต่นิด!

“ตัวจริงของเธอไม่เหมือนกับที่ฉันได้ยินมาเลยนะ หลี่ลี่หง...ลูกสาวของนายพลลี่ที่เขาว่าซื่อบื้อ หัวอ่อน ไม่ทันคน ต่างกับเธอตอนนี้เหลือเกิน”

“ถึงฉันจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องการให้ใครมาตัดสิน นายเองก็เหมือนกัน...ไม่มีสิทธิ์”

“ฉันชักจะถูกใจเธอเข้าแล้วสิสาวน้อย” ลี่หงอายุห่างจากเขา 5 ปี ตงหยางจึงเรียกสาวน้อยได้เต็มปาก “สวย เก่ง สู้คนแบบนี้ฉันโคตรจะชอบเลยล่ะ”

ตงหยางยกยิ้มร้าย ในขณะที่มือนั้นยังไม่ปล่อยออกจากท้ายทอยของลี่หง ทว่าเขาก็ผ่อนแรงลงมากกว่าเดิม ลี่หงจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บมากเท่าที่ควร

เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ความหวาดกลัวคืออะไรนักฆ่าเดนตายอย่างเธอไม่รู้จัก ต่อให้เขาลงมือปลิดชีพเธอตอนนี้ ตงหยางก็จะไม่ได้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของความตื่นตระหนกกลัวความตายในแววตาของผู้หญิงตรงหน้า

“จับตัวฉันมาทำไม?”

เธอถามอย่างตรงประเด็น มีเรื่องอะไรจะได้เคลียร์ให้จบเรื่องกันสักที จะปล่อยก็ปล่อย จะฆ่าก็ฆ่า อย่ารอให้กำลังเธอฟื้นคืน

เพราะไม่อย่างนั้นคนที่ถูกฆ่า...อาจจะเป็ยอีกฝ่ายเสียเอง

ตงหยางที่เคยมีแววตาเจ้าเล่ห์ มีรอยยิ้มมุมปากอยู่ตลอดเวลาพลันหุบยิ้มฉัน ดวงตาคู่คมตวัดมองผู้หญิงตรงหน้าพลันฉายประกายวาวโรจน์

“สามีของเธอ...จ้าวเฟยฉีทำการค้าทับเส้นทางของฉัน”

“มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่ดี”

“เธอไม่รู้อะไร งานนี้ฉันเสียหายมูลค่ากว่าห้าล้านหยวน เสียลูกค้ารายใหญ่ไปหลายรายเพราะสามีของเธอ ยังจะมีหน้าบอกว่าไม่เกี่ยว?”

ตระกูลตงกับตระกูลจ้าวเป็นคู่แข่งธุรกิจกันมายาวนาน ความบาดหมางระหว่างตระกูลเพิ่มพูนรุ่นสู่รุ่น หนักสุดก็คงจะเป็นรุ่นของตงหยางและจ้าวเฟยฉี ทายาทเลือดร้อนไฟแรงที่ได้รับการสืบทอดอำนาจต่อจากบิดา

ทั้งคู่จึงเป็นคู่แข่งที่คอยจะเบียดกันขึ้นเป็นอันดับหนึ่งตลอดมา

ยังดีที่ทั้งสองครองเมืองคนละส่วน ทำเส้นทางการค้าคนละสาย นาน ๆ ถึงจะทับเส้นทางการขนส่งกันที ไม่ค่อยได้มีปัญหา ทว่าหากมีครั้งหนึ่งก็เล่นแรงจนบาดเจ็บไปตาม ๆ กัน

การค้าในเมืองเทียนจินมีทั้งหมด 4 หัวเมือง หัวเมืองทางเหนือ ทางตะวันออก ทางตะวันตก และทางใต้ จ้าวเฟยฉีครองตำแหน่งเจ้าพ่อทางเมืองเหนือ ส่วนตงหยางครองตำแหน่งเจ้าพ่อเมืองตะวันออก ส่วนหัวเมืองทางตะวันตก และหัวเมืองทางใต้เป็นหัวเมืองอิสระ ยังไม่มีใครเก่งกาจถึงขั้นครองหัวเมืองนี้ได้

และก็อาจจะเป็นตงหยางและจ้าวเฟยฉี ที่สลับกันมีบทบาท พยายามขยายการค้าเข้าไปสู่หัวเมืองอีกสองเมือง

เมื่อไม่กี่วันมานี้ต้าวเฟยฉีได้ทำการค้าทับเส้นทางการขนส่งของตงหยางโดยไม่ได้ขออนุญาต และยังแย่งลูกค้ารายใหญ่ไปอีกหลายราย ทำให้ตงหยางสูญเสียเงินไปหลายล้าน เขาโกรธมากที่จ้าวเฟยฉีทำให้เขาเสียทั้งเงิน เสียทั้งหน้า

การจะเข้าถึงตัวจ้าวเฟยฉีนั้นยากเกินไป เนื่องจากอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนที่จะเล่นงานได้ง่าย ๆ ดังนั้นคนเจ้าเล่ห์อย่างตงหยางจึงใช้ภรรยาของจ้าวเฟยฉีเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น

คราแรกเขาจะจับหลี่ลี่หงมาเฉย ๆ อยากจะให้จ้าวเฟยฉีวิ่งเต้นที่หาเมียไม่เจอ

ส่วนเรื่องธุรกิจ...เขาจะคิดบัญชีทีหลัง

แต่ตงหยางไม่นึกไม่ฝันว่าภรรยาของจ้าวเฟยฉีจะน่าสนใจขนาดนี้...

“นายมีปัญหากับสามีฉันก็ควรจะไปแก้ปัญหากันเอง ไม่ใช่จับฉันที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการบริหารงานอะไรเลยมาอย่างนี้”

จะว่าก็ว่า จับเธอมาก็ไม่รู้จะมีประโยชน์อะไร จ้าวเฟยฉีไม่ได้รัก ไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเจ้าของร่างเลยสักนิด มองแวบเดียวก็รู้ว่าตงหยางกำลังรู้สึกสนุก เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสนุกกับเรื่องอะไร แต่ถ้าให้เดาคงจะสนุกกับการปั่นหัวจ้าวเฟยฉีนั่นแหละ

การที่ลูกสาวท่านนายพลหายตัวไปแน่นอนว่าจ้าวเฟยฉีไม่กล้าจะละเลยเต็มร้อย...แต่เขาก็คงไม่ได้กะตือรือร้นที่จะตามหาตัวเธออย่างเต็มที่เช่นเดียวกัน

“นายพลาดแล้วล่ะตงหยาง คิดว่าการจับตัวฉันมาจะปั่นหัวคนอย่างจ้าวเฟยฉีได้อย่างนั้นเหรอ?”

หึ เด็กจริง ๆ

เธอไม่ได้เป็นคนสำคัญกับจ้าวเฟยฉีถึงขนาดนั้น ถ้าหากเธอไม่ใช่ลูกสาวนายพลตระกูลใหญ่ที่สามารถหนุนหลังตระกูลจ้าวได้แล้วละก็...หลี่ลี่หงก็ไม่ได้มีประโยชน์ต่อจ้าวเฟยฉีเลยแม้แต่นิด

ป่านนี้ผู้ชายเย็นชาคนนั้นอาจกำลังนั่งหัวเราะเยาะตงหยางอย่างบ้าคลั่งอยู่ก็ได้(?)