Home / LGBTQ+ / นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์ / บทที่ 2 /2 ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้

Share

บทที่ 2 /2 ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-11 18:00:28

บทที่ 2 /2

ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้

เมื่อเดินมาถึงทางแยกหลงอินก็โบกมือไล่ให้ทั้งสองแยกย้าย “ไปนอนได้แล้วเหอจิ่น ส่วนมู่เหยียนตามข้ามา”

“.....” เฉินมู่เหยียนแอบชะงักแต่ก็ตามน้ำหลงอินไป

เมื่อทั้งสองเดินมายังหน้าผาพ้นกอต้นไผ่ก่อใหญ่หลงอินก็หันหน้ามาจ้องมองเฉินมู่เหยียน

“มีเรื่องอันใดรึอาจารย์” เฉินมู่เหยียนใจแข็งถามออกไป

หรืออาจารย์จะได้กลิ่นกายจิตรมารในตัวของเขาตอนอยู่ในถ้ำ...

เฉินมู่เหยียนเงยหน้ามองชายชุดขาวสะอาดที่เมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์ยิ่งสง่างามและน่ากลัว

ปลายนิ้วหลงอินคว้าข้อมือของเฉินมู่เหยียนโดยไม่พูดอะไร พร้อมจับพลิกและตรวจสอบการไหลเวียนโลหิตทันที

“....” เฉินมู่เหยียนนิ่งและไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะในช่วงเวลานี้พลังมารของเขายังไม่ตื่น ตรวจไปก็เหมือนคนธรรมดา

แต่...อาจารย์สงสัยในตัวเขาแล้วงั้นรึ

“เจ้าแอบฝึกอะไร” หลงอินถาม และปล่อยมือเฉินมู่เหยียนลงพร้อมใบหน้าที่โกรธเคือง

“ท่านคิดว่าศิษย์ฝึกอะไร..รึขอรับ” เฉินมู่เหยียนถามหยั่งเชิง

“ฝึกลมปราณเกินตัว เลือดคลั่งออกจากจมูก ยังดีที่ไม่คลั่งออกทั้งทวารทั้งเจ็ด” หลงอินกล่าวและใช้ปลายแขนเสื้อของตนเองซับคราบเลือดที่แห้งไปแล้วบนใบหน้าเฉิ่นมู่เหยียน

ไม่ใช่การซับซะทีเดียว เพราะอาจารย์ท่านนี้ทำอะไรล้วนหยาบกระด้างผิดกับใบหน้างดงามของตนเอง

ถูแรงจนเฉินมู่เหยียนยกมือห้าม

“อาจารย์พอแล้วๆ” เฉินมู่เหยียนดีดตัวออก จากจมูกที่มีคราบเลือดตอนนี้แดงเพราะแรงถูไปหมดแล้ว

“ถ้าเจ้าอยากแข็งแกร่ง การรู้จักพอดีก็ถือว่าเป็นกฎเหล็ก” หลงอินสั่งสอน

“ศิษย์ไม่ได้....ศิษย์ขออภัยท่านอาจารย์” สุดท้ายเมื่อถูกอาจารย์ผู้นี้ดุ ก็เข่าอ่อนเสียทุกครั้ง

“เจ้าปลอดภัยข้าก็หายห่วงแล้ว” เมื่อตรวจเส้นโลหิตในตัวลูกศิษย์ก็คลายใจลงเมื่อทุกอย่างปกติ  “แต่ข้าก็ดีใจอีกเรื่องด้วย”

“...อีกเรื่อง?” เฉินมู่เหยียนไม่เข้าใจ

“เจ้ามีเป้าหมายเหมือนกับคนอื่นเขาเสียที” สิ้นคำพูดหลงอิน เฉินมู่เหยียนก็เลิกคิ้วประหลาดใจ...

“ปกติเจ้าจะไม่พูด ไม่ร้องขอ และไม่สนใจว่าใครจะทำอะไร วันนี้เจ้าเริ่มพูดในสิ่งที่ตนเองต้องการได้แล้ว ถึงจะใช้เวลานานไปหน่อยก็เถอะ” หลงอินยิ้มอ่อนๆออกมา ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เฉินมู่เหยียนไม่กล้ามองนานๆเลย

เขากำพร้าอยู่อย่างอดๆอยากๆมาตลอดในหมู่บ้าน ถูกเข้าใจว่าอาจจะเป็นลูกของเหล่าโจรที่มาปล่อยหมู่บ้านในช่วงเวลานั้น จนไม่มีใครรับเลี้ยงลูกโจรอย่างเขา

เมื่ออายุสิบสี่จึงได้เข้าสำนักซินหมิง ยอดเขาหลงอิน ยอดเขาหลงอินเป็นยอดเขาเดียวที่รับศิษย์โดยไม่สนใจเรื่องยกฐานบรรศักดิ์

ตอนนั้นแค่มีข้าวกิน มีที่ซุกหัวนอนก็ถือว่าดีแล้ว จึงไม่เคยเรียกร้องใดๆ

แต่การเรียกร้องครั้งแรกของเขา คือการได้ฆ่าผู้คนตอนธาตุมารแตก...

“แล้วท่านชอบหรือไม่” เฉินมู่เหยียนเอ่ย พร้อมจ้องมองแววตาที่มีรอยยิ้มนั้น

“ชอบ แต่การร้องขอกับผู้อื่นย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ เจ้าจงจำไว้”

“ศิษย์จะจำไว้อย่างดี” เฉินมู่เหยียนก้มหัวคำนับ

สัมผัสบนศิรษะมีบางสิ่งอ่อนนุ่มและลูบอย่างอ่อนโยน...

เมื่อเฉินมู่เหยียนเงยหน้าขึ้น เสียงหัวใจเต้นก็ดับเสียงลมกระทบก่อไผ่

ร่างกายหนุ่มวัยสิบเจ็ดนอนพลิกตัวไปมาเพราะอาการใจที่สั่นไม่หาย เมื่อถูกไล่กลับเรือนไผ่เฉินมู่เหยียนก็ข่มตาหลับไม่ลง

เขาจะหลับได้อย่างไร...

“เฮ้อ...” เขาถอนหายใจมองหน้าต่างไผ่ที่มีแสงจันทร์ทอดลงมา

นัยตาสีแดงหันไปมองเซียนหานที่นอนหลับอย่างเรียบร้อย และเหอจิ่นที่นอนกรนพร้อมผ้าห่มที่พาดไปคนละทิศคนละทาง

เป้าหมายของเขาในตอนนี้คือรักษาชีวิตเพื่อนร่วมสำนักอย่างเซียวหาน และพลังปราณของเหอจิ่น พลังมารของตนเองก็เช่นกัน...

แต่เป้าหมายที่ยากเย็นที่สุด ก็คืออาจารย์หลงอิน

ข้าจะทำอย่างไรกับท่านดี...

“อะไรนะ พวกเจ้าจะต้องประลองกันเพื่อจะได้แข่งกับจ้าวอวี้เฉินงั้นรึ!?”

“ใช่” เฉินมู่เหยียนตอบเซียวหานที่กำลังผ่าฝืน

“แล้วถ้าเรายังทะเลาะก่อนจะลงประลองจริง เจ้าจะต้องลงแข่งแทน” เหอจิ่นเสริม

“ห๊า! แล้วข้าไปเกี่ยวอะไรด้วยเล่า!”  เซีนวหานแทบทำขวานในมือหล่น

“ข้าจะไปรู้รึ อาจารย์ว่ามาอย่างนั้น” เหอจิ่นเองก็ไม่เข้าใจ แต่มันก็พิสูทธ์ได้ว่านั้นคือสิ่งที่ทำให้เหอจิ่นกับเฉินมู่เหยียนไม่เตะขากันตั้งแต่คืนนั้น

“งั้นพวกเจ้าห้ามทะเลาะกันเด็ดขาด ถ้าใครเอ่ยชวนทะเลาะข้าจะ....” เซีนวหานคิดไม่ออก

“จะทำไม” เหอจิ่นรอประโยคต่อ แต่เซียวหานก็ยังคิดไม่ออก

“จะไม่รู้เรอะ ข้าจะไปสู้อะไรพวกเจ้าได้” เซียวหานยอมแพ้ “แล้วต่อให้ขึ้นไปประลอง พวกเจ้ามั่นใจว่าชนะได้เท่าไหร่กันเชียว”

ได้ยินแบบนั้นเหอจิ่นก็ถอนหายใจ เพราะเหอจิ่นเองก็ไม่ได้มั่นใจว่าจะชนะด้วยซ้ำ เขาแค่อยากสู้กับคนที่เคยชนะตัวเอง...

ส่วนเฉินมู่เหยียนก็ไม่เคยแสดงวิชาดาบของตนเองออกมา...จึงไม่มีใครคิดว่าเขาจะชนะ

ขนาดชีวิตที่แล้วของเขา กว่าผู้คนจะได้รู้วิชาดาบก็ศึกประลองฤดูหนาวที่เขาชนะวันแรกด้วยซ้ำ

“นี่พวกเจ้าเข้ามาล่านกหงส์หยกในยอดเขาพวกข้าอีกแล้วงั้นหรอ!” เสียงของคนทะเลาะกันดังขึ้น เหอจิ่นตอบสนองด้วยการพกกระบี่ของตนเองไปยังต้นเสียงนั้นทันที

“เหอจิ่น! เจ้านี่มันชอบหาเรื่องจริงๆ” เซียวหานเห็นดังนั้นก็หมายจะไปห้ามเหอจจิ่น เพราะนี่คือเหตการณ์ปกติในยอดเขาหลงอิน เฉินมู่เหยียนเองก็คุ้นเคยเรื่องนี้ดี จึงพกกระบี่ของตนเองไปด้วย

“คราวนี้ใครอีกละ” เหอจิ่นเป็นฝ่ายถามเพื่อนร่วมยอดเขาที่กำลังยืนหน้าบูดกับศิษย์ต่างยอดเขาซึ่งถือนกหงษ์หยกที่ยิงได้โชว์

“ศิษย์เทียนหยางงั้นเหรอ มิใช่ว่าศิษย์เทียนหยางจะต้องเว้นการฆ่าสัตว์ในสำนักรึไง” เหอจิ่นขมวดคิ้ว และเริ่มต่อว่าศิษย์ต่างยอดเขาที่มากันเป็นกลุ่มเล็กเพื่อล่าสัตว์ในพื้นที่หลงอิน

“แล้วยอดเขาหลงอินเป็นหนึ่งในพื้นที่สำนักซินหมิงตั้งแต่เมื่อไหร่” ศิษย์ในชุดสีขาวพาดเหลืองอ่อนกล่าว

“นี่เจ้า!” เหอจิ่นหมายจะเข้าไปประทะแต่ก็ถูกรั้งมือโดยเซียวหาน “เจ้าอย่าก่อเรื่อง นั่นศิษย์เทียนหยาง เจ้าอยากให้ท่านอาจารย์เดือดร้อนรึไง” เซียวหานกระซิบ และพยายามกดอารมร์ร้อนของเหอจิ่นลง

“ต่อให้มิใช่ หรือใช่ การบุกรุกเขตยอดเขาอื่นล้วนผิด เจ้าลงไปทำภารกิจจากสำนักเซียนมามากมายใยไม่รู้เรื่องการบุกรุกพื้นที่ของผู้อื่นเลยงั้นรึ” เฉินมู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบเมื่อเห็นชุดที่คุ้นเคย ชุดที่เขาเคยสวมใส่หลังยอมรับการเป็นศิษย์ในยอดเขาเทียนหยาง “เช่นนั้นข้าไปล่านกหงษ์ขาวบนยอดเขาเจ้าก็ได้สินะ ถ้าเจ้าถือว่าการบุกรุกมิผิด”

“ว่ายังไงนะ หึ เจ้าไม่มีสิทธิ์แม้จะได้เหยียบพื้นที่ยอดเขาเทียนหยางหรอก” อีกฝ่ายหัวเราะคิกคัก หันหน้าชี้พวกเขาเหมือนตัวตลก

“เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่นี่เหมือนกัน” เฉินมู่เหยียนสวนตอบ ทำให้เสียงหัวเราะเริ่มเบาลง

“พูดอย่างกับพวกเจ้าสูงส่งนัก ที่นี่ยังไงก็เป็นแค่ยอดเขากำพร้าไม่ได้สำคัญอะไร” สิ้นคำพูดนั้นเหอจิ่นก็หน้าแดงไปด้วยความโกรธ

ศิษย์หลงอินส่วนใหญ่นั้นเป็นเด็กกำพร้า ไม่ว่าจะถูกทิ้ง ถูกทำร้ายหรือครอบครัวประสบเหตุ ยอดเขาหลงอินก็รับทั้งนั้น เป็นสถานที่ที่เป็นบ้านของทุกคน การพูดให้ร้ายบ้านของพวกเขาเช่นนี้ไม่มีใครยอมรับได้ทั้งนั้น!

ศิษย์หลงอินในชุดขาวบริสุทธิ์ที่เปรอะไปด้วยคราบดินจากการทำงานจนได้เปลี่ยนมาเป็นปลอกแขนขาวสลับชุดลำตัวน้ำเงินเข้มเพื่อกลอบความเลอะในทุกวัน ตอนนี้เริ่มเดินมาล้อมเจ้าพวกศิษย์ชุดขาวสลับเหลืองอ่อนจนบรรยายกาศเริ่มเปลี่ยน

“กำพร้ายังรู้จักมารยาทเรื่องบุกรุกพื้นที่ของผู้อื่น แต่ผู้ที่มีบิดามารดาแต่ไม่สอนเรื่องมารยาทมันน่าอายกว่านัก” เฉินมู่เหยียนเอ่ย และเริ่มจับฝักกระบี่ไม่ต่างกับเหอจจิ่น ศิษย์ร่วมยอดเขาที่ล้อมก็เริ่มจับฝักกระบี่เช่นกัน

“พวกเจ้ากล้ารึ” ศิษย์เทียนหยางเริ่มหันซ้ายขวา และจับฝักกระบี่ของตนเอง

“อาจารย์มา! ท่านอาจารย์มาแล้ว!” เสียงตะโกนดังขึ้น เซียวหานที่แอบหายไปก็วิ่งมาหน้าตาตื่น พร้อมชี้ไปทางเดินที่มีกอไผ่

“ชิ...” ศิษย์เทียนหยางถอนตัวก่อน ไม่ใช่ว่ากลัวอาจารย์หลงอินแต่กลัวที่ตัวเองถูกล้อมต่างหาก พวกเขาใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามหนีไปทันที

“เซียวหาน เจ้าน่าจะรอให้เรื่องจบก่อนค่อยเรียกอาจารย์” ศิษย์ร่วมยอดเขากล่าว พร้อมวางมือลงจากฝัก

“ใครว่าอาจารย์จะมาเล่า” เซียวหายกล่าวและนั้นทำให้ทุกคนที่อารมณ์กำลังเดือดก็ชะงักทันที

“แผนของเจ้านี่น่ากลัวจริงๆ” เหอจิ่นกล่าวอย่างหัวเสีย

“แผนอันใด ข้าไปบอกอาจารย์แล้ว แต่อาจารย์บอกให้เรื่องจบก่อน แล้วท่านอาจารค่อยมาดูว่าชนะรึไม่”

“......”

ท่านอาจารย์...ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status