Share

บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-14 18:00:57

บทที่ 4/1

นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยาง

เทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”

“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”

หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”

“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ปราณพื้นฐานยังไม่มั่นคงคนนี้ จะล้มอสูรสายเลือดมารใต้น้ำได้เชียวรึ ท่านพี่... ท่านคงไม่อยากเสียหน้าจนต้องยกความดีความชอบให้เด็กนี่หรอกนะ”

เฉินมู่เหยียนกำหมัดแน่นข้างลำตัว ในชาติก่อนเขาเคยเทิดทูนเทียนหยางดั่งเทพเจ้า เพราะชายผู้นี้คือคนเดียวที่มองเห็นพรสวรรค์ของเขาและรับเขาเป็นศิษย์ยอดเขาหลัก แต่ยามนี้ เมื่อเห็นเทียนหยางมองข้ามและดูแคลนอาจารย์หลงอินอย่างไม่ไว้หน้า ความเคารพเหล่านั้นกลับกลายเป็นความเย็นชา

“เป็นศิษย์ที่ลงมือจริงๆ ขอรับท่านอาจารย์เทียนหยาง” เฉิ่นมู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามั่นคง “ท่านอาจารย์หลงอินเป็นคนล่ออสูรให้ และชี้จุดตายให้ศิษย์ลงดาบ หากไม่มีแผนการของท่านอาจารย์ ศิษย์เพียงคนเดียวมิอาจทำได้”

ข้าต้องปกป้องท่านอาจารย์... เพื่อไม่ให้ใครมาว่าท่านไร้ความสามารถได้อีก เฉิ่นมู่เหยียนคิดในใจ

“พูดจาฉะฉานดีนี่” เสียงนุ่มนวลอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสีม่วงอ่อนท่าทางสง่างามปานบัณฑิต เสวียนอวี่ เจ้าของยอดเขาอัจฉริยะเดินเข้ามาพร้อมพัดในมือที่ขยับเบาๆ

เสวียนอวี่ไม่ได้มองซากอสูร แต่เขากลับจ้องมองบาดแผลที่บ่าของหลงอินด้วยสายตาพิจารณา “เทียนหยาง เจ้าก็เลิกสงสัยพี่ใหญ่ได้แล้ว รอยแผลนั่นคือหลักฐานว่ามีการปะทะเกิดขึ้นจริง และข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณกระบี่ที่เฉียบคมผิดปกติจากตัวเด็กคนนี้”

เสวียนอวี่หันมาทางเฉิ่นมู่เหยียน “เจ้าชื่ออะไรนะ?”

“เฉินมู่เหยียน ขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนคำนับอย่างนอบน้อม

ชาติก่อนเสวียนอวี่คือคนเดียวที่มักจะเตือนเขาเสมอ ชายผู้นี้มีความหยั่งรู้ที่น่ากลัว เฉินมู่เหยียนจึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษ

“เฉินมู่เหยียนรึ... ดี” เสวียนอวี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปทางหลงอิน “พี่ใหญ่ ท่านได้เพชรในตมมาไว้ในมือเสียแล้วล่ะกระมัง แต่ดูท่าเพชรเม็ดนี้จะมีความลับเยอะเสียหน่อยนะ”

คำพูดของเสวียนอวี่ทำให้มู่เฉินมู่เหยียนเสียวสันหลังวูบ หรือว่าความลับเรื่องพลังมารในตัวจะถูกมองออก?

“เอาเถิด พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเสีย” เทียนหยางโบกมืออย่างตัดรำคาญ “เรื่องรายงานภารกิจ ข้าจะจัดการให้เอง ถือเสียว่ายอดเขาหลงอิน 'บังเอิญ' อยู่ถูกที่ถูกเวลา”

หลงอินไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาเพียงพยักหน้าขอบคุณน้องชายทั้งสองอย่างสุภาพตามนิสัยของเขา

เมื่อกลุ่มยอดเขาหลักเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงศิษย์และอาจารย์ที่เปียกปอนอยู่ที่เดิม...

มือที่เย็นเยียบของหลงอินวางลงบนบ่าเฉินมู่เหยียนอีกครั้ง “วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก”

เฉินมู่เหยียนมองมือของอาจารย์ ภายในใจเริ่มตระหนักว่า อาจารย์หลงอินที่เขารู้จัก อาจจะมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่าเดิมในการเข้าสู่วิถีมาร เพราะไร้เนตรสวรรค์…หรือผู้อื่นมองอาจารย์อย่างไร้ค่าเช่นนี้....

บางทีความน้อยใจเช่นนี้ ก็เป็นสิ่งที่มนุษย์เข้าสู่ด้านมืดได้

เมื่อกลุ่มคนในชุดขาวขลิบทองและชุดสีม่วงสง่างามพริ้วกายจากไปอย่างรวดเร็วราวกับนกกระยางที่บินกลับรัง ทิ้งให้ริมลำธารที่เชี่ยวกรากเหลือเพียงความเงียบสงัดและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง หลงอินถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางรวบสาบเสื้อที่ขาดวิ่นเข้าหากันด้วยมือที่ยังสั่นเทา

“มู่เหยียน... เรากลับไปหาพวกเหอจิ่นกันเถอะ ชาวบ้านยังรอพวกเราอยู่”

เฉินมู่เหยียนไม่ได้ตอบคำ แต่เขากลับถอดชุดคลุมตัวนอกของตนเองออก แล้วคลุมทับลงบนไหล่ที่บาดเจ็บของอาจารย์อย่างเงียบเชียบ ความอบอุ่นจากผ้าป่านเนื้อหยาบทำให้อาจารย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้แทนคำขอบคุณ

เพราะในตอนนี้หลงอิงสวมเสื้อผ้าสีขาวที่เมื่อเปียกน้ำยิ่งดูไม่ดี ส่วนเสื้อคุลมของศิษย์เป็นสีเข้มทำให้พอดูขึ้นมาได้บ้าง

เมื่อเดินกลับมาถึงใจกลางหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับเป็นสิ่งที่น่าเวทนายิ่งกว่าศึกอสูร

ยอดเขาเทียนหยางและเสวียนอวี่เมื่อปราบอสูรตัวใหญ่ได้สำเร็จและเก็บกวาดแก่นอสูรที่มีค่าไปจนหมดสิ้น พวกเขาก็ถอนกำลังกลับยอดเขาหลักทันทีเพื่อรายงาน ทิ้งให้ชาวบ้านยืนเคว้งคว้างท่ามกลางซากบ้านเรือนที่พังทลาย พื้นถนนเต็มไปด้วยรอยแยกและโคลนตมจากการต่อสู้ที่รุนแรงเกินกว่าชาวบ้านธรรมดาจะรับไหว

ไม่มีใครกล่าวโทษเทพเซียนผู้สูงส่ง... เพราะสำหรับชาวบ้านที่นี่ การที่คนสำนักซินหมิงยอมลงมาสู้กับอสูรก็นับเป็นบุญหนักหนาแล้ว แม้ว่าผลจากการต่อสู้นั้นจะทำให้ไร่นาของพวกเขาพินาศไปกว่าครึ่งก็ตาม

“มาทางนี้! ใครที่บาดเจ็บให้มารวมตัวกันที่หน้าศาลเจ้า!” เสียงของเหอจิ่นดังขึ้นเขาไม่ได้ถือกระบี่แล้ว แต่ในอ้อมแขนกลับเต็มไปด้วยม้วนผ้าพันแผลและหม้อต้มยา

“เซียวหาน! เจ้าไปช่วยพวกผู้ชายยกหินที่ทับทางน้ำออกก่อน เดี๋ยวคืนนี้หมู่บ้านจะน้ำท่วมซ้ำ!”

ศิษย์ยอดเขาหลงอินนับร้อยที่เคยถูกมองว่าเป็นเด็กกำพร้าไร้ค่า บัดนี้กำลังวิ่งวุ่นกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บ้างช่วยพยุงคนชรา บ้างช่วยซ่อมหลังคาบ้าน บ้างก็แบกเด็กเล็กๆ ไว้บนหลังโดยไม่กลัวว่าชุดของสำนักจะเปื้อนเลือดหรือโคลน

หลงอินมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่อ่อนโยน เขาเดินเข้าไปหาหญิงชราคนหนึ่งที่นั่งร้องไห้กอดกองไม้ที่เคยเป็นบ้าน แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ โดยไม่ถือตัวว่าตนเองเป็นถึงเจ้าของยอดเขา

“ยาย... ไม่ต้องร้องนะ พรุ่งนี้ข้าจะส่งศิษย์ลงมาช่วยถางป่าหาไม้มาซ่อมบ้านให้ใหม่” หลงอินเอ่ยปลอบพลางใช้มือลูบหลังนางเบาๆ

เฉินมู่เหยียนยืนมองภาพนั้นอยู่ไกลๆ หัวใจของเขาบีบคั้นอย่างรุนแรง

คนดีถึงเพียงนี้... คนที่อยู่ข้างหลังเพื่อเก็บกวาดความสกปรกที่พี่น้องตนเองทิ้งไว้เสมอ...

เมื่อสิ้นภารกิจ ศิษย์หลงอินทุกคนก็ต่างเดินขาบากลับยอดเขา

ภาวะหมดแรงตอนนี้ทำให้ทุกคนได้แต่นั่งพักและไปชำระร่างกายที่เลอะเศษดินและโคลนกันทุกคน

“เจ้ากับอาจารย์หายไปไหนมา แล้วทำไมเจ้ากับอาจารย์ถึงตัวเปียกปอนเช่นนั้น” เซียวหานถามขณะพับสายคาดหลังชำระร่างกายที่ลำธารกับศิษย์คนอื่นเสร็จแล้ว

“ไปฆ่าอสูรที่ทิศเหนือ” เฉินมู่เหยียนตอบสั้นๆ

“ฆ่าอสูร? ไยไม่เรียกข้าไปด้วย” เหอจิ่นที่ได้ยินก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

“ไม่ทันคิด” เฉินมู่เหยียนกล่าวจบ ก็สวมเสื้อผ้าเสร็จสับแล้ว

“เจ้านี่มัน...” เซียวหานรีบแตะไหล่คุมอารมณ์ของเหอจิ่นทันที ก่อนจะเปลี่ยนประเด็นไม่ให้เหอจจิ่นคิดแค้น”เช่นนั้นตอนที่อาจารย์เทียนหยางไปทิศเหนือก็ต้องเจอเจ้านะสิ”

“ก็เจอ...เจอทั้งอาจารย์เทียนหยางและอาจารย์เสวียนอวี่”

“จริงเหรอเนี่ย” เซียวหานตาโตขึ้นมาทันที “เช่นนี้ยอดเขาเราอาจจะมีชื่อเสียงขึ้นมาได้บ้าง”

“ให้มันจริงเถอะ” เหอจิ่นแอบประชดเล็กน้อย ก่อนจะได้กลิ่นเครื่องปรุงหอมมาเตะปลายจมูก

“ท่านอาจารย์เข้าครัว! รีบไปกันเถอะ!” เสียงจากด้านนอกเรือนไผ่ดังขึ้น

“แย่ล่ะ! รีบไปเร็-” ยังไม่ทันสิ้นเสียงเซียวหาน เฉินมู่เหยียนก็กระโดดออกนอกประตูไปทันที

“อาเฉิ่น!” เซียวหานเห็นความไวของเพื่อนร่วมสำนัก ก็ตกใจค้าง  พร้อมเพื่อนร่วมศิษยือ์กคนก็รีบวิ่งออกไปด้วย

“เซียวหาน เจ้ามั่วทำอะไรอยู่!” เหอจิ่นเรียกสติและพากันวิ่งไปที่โต๊ะประจำลานกว้างทันที

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status