Share

บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

last update Tanggal publikasi: 2026-11-15 18:00:55

บทที่ 4/2

นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุย

หลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย

“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง

“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใด

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลางเล่าเรื่องที่เขาเกือบถูกหินทับเท้าตอนช่วยชาวบ้าน ส่วนเซียวหานก็คอยตบมุกเป็นจังหวะ เป็นภาพความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์ที่หาดูได้ยากยิ่งในสำนักซินหมิงที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบเคร่งครัด

ทว่า... ความสุขนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยแขกผู้มาเยือน

“ศิษย์เอกยอดเขาเทียนหยาง เหยาเซิ่ง นำสารจากท่านอาจารย์มาส่งให้ท่านอาอาวุโสหลงอินขอรับ!”

เสียงประกาศที่กังวานและเต็มไปด้วยพลังปราณทำให้เสียงพูดคุยบนโต๊ะเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันไปมองร่างสูงสง่าในชุดศิษย์เอกสีขาวขลิบทองที่ยืนตระหง่านอยู่ขอบลานกว้าง แสงไฟส่องกระทบใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ทว่าเย็นชาของเหยาเซิ่ง

เมื่อเหยาเซิ่งก้าวเข้ามาใกล้ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาถึงกับชะงักฝีเท้า...

ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความฉงนผสมปนเปไปกับความไม่พอใจ เมื่อเห็นเหล่านักพรตฝึกตนแห่งยอดเขาหลงอินนั่งล้อมวงกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกับผู้ปกครองยอดเขาอย่างไม่ถือตัว แตกต่างจากยอดเขาเทียนหยางที่ลำดับอาวุโสนั้นศักดิ์สิทธิ์ดุจกำแพงเหล็ก ศิษย์ไม่มีวันได้นั่งเสมอไหล่อาจารย์เช่นนี้

“เหยาเซิ่งงั้นรึ? มาสิ กินข้าวด้วยกันก่อนไหม” หลงอินเอ่ยทักทายอย่างมีไมตรีพลางขยับหาที่ว่างบนม้านั่งไม้ไผ่

“มิ...มิเป็นไรขอรับ ท่านอาอาวุโส” เหยาเซิ่งตอบตะกุกตะกัก สายตาของเขาเหลือบไปสบเข้ากับ เฉินมู่เหยียน ที่นั่งอยู่ไม่ไกล

เฉินมู่เหยียนมองสบตาคนตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ชาติก่อนเขากับเหยาเซิ่งคือคู่แข่งที่ผลัดกันแพ้ชนะมาตลอด และเป็นคนที่เขาเคยแย่งชิงตำแหน่ง 'ศิษย์เอก' ของเทียนหยางมาครอง แต่ยามนี้ เมื่อเห็นเหยาเซิ่งมองอาจารย์หลงอินด้วยสายตาประหลาดใจแกมดูหมิ่นในใจ เฉินมู่เหยียนก็รู้สึกคันยุบยิบที่มือขึ้นมาทันที

“นี่คือสารจากท่านอาจารย์เทียนหยางขอรับ เรื่องการเตรียมตัวเข้าสู่ศึกประลองฤดูหนาวในอีกสี่เดือนข้างหน้า” เหยาเซิ่งยื่นซองจดหมายให้หลงอิน แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบโต๊ะ “ข้าเพิ่งเคยเห็น... ว่ายอดเขาหลงอินมีธรรมเนียมปฏิบัติที่ 'แปลกประหลาด' เช่นนี้”

“แปลกประหลาดอย่างไรหรือ?” หลงอินถามพลางรับสารมาเปิดอ่าน

“ศิษย์กับอาจารย์... นั่งร่วมโต๊ะอาหารประหนึ่งครอบครัวชาวบ้านธรรมดา” เหยาเซิ่งเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ในยอดเขาเทียนหยาง เราเน้นเรื่องความเคารพและลำดับชั้น เพื่อมิให้ศิษย์ละเลยต่อความยำเกรง”

“สำหรับข้า... ความยำเกรงสร้างได้ด้วยบารมี มิใช่ด้วยระยะห่างของโต๊ะอาหารหรอกนะเหยาเซิ่ง” หลงอินตอบกลับด้วยเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่ทำให้เหยาเซิ่งหน้าชาไปวูบหนึ่ง

เหยาเซิ่งพยายามสลัดความคิดในหัว และยืดแสดงความเป็นศิษย์เอกมีมารยาทงามออกมา

“อีกเรื่องก็คือ เรื่องอสูรที่ท่านอาวุโสและ..ศิษย์ของท่านปราบ” เหยาเซิ่งได้รู้ชื่อศิษย์ผู้นั้นอยู่ก่อนแล้ว ก็หันมองเฉินมู่เหยียนทันที “เป็นอสูรทีมีสายเลือดมารโดยตรงการปราบนั้นค่อนข้างยาก..เกรงว่าเรื่องสัตว์อสูรตนนั้นท่านต้องไปรายงานต่อเจ้าสักนักด้วยตนเองขอรับ”

หลงอินได้ยินก็ไม่ได้สนใจมากมายอะไร แถมยังส่งสารคืนแก่เหยาเซิ่ง

“เจ้าสำนักก็พ่อข้า ไม่ต้องพูดให้มากความหรอก” หลงอินพูดจบก็ลงจับบ่าของเหยาเซิ่งทันที จับเหยาเซิ่งเดินไปยังที่ว่างของโต๊ะอาหาร

“ท..ท่านอาวุธโสทำอะไรขอรับ” เหยาเซิ่งสิ้นบุคลิกที่เย็นชาทันที เหลือเพียงความตื่นตหนก

“มืดค่ำป่านี้ ยังอุส่ามาส่งสารให้ยอดเขาของข้า ก็ต้องตอบแทนแขกเสียหน่อยสิ” หลงอินกล่าวและรับชามซุปจากศิษย์ที่รู้งานตักไว้แล้วให้เหยาเซิ่ง

“ข้าไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ กฎยอดเขาเทียนหยางห้ามกลับ-” เมื่อเทียนหยางได้กลิ่นหอมประหลาดเข้าจมูกก็ชะงักทันที

“น้องชายข้าไม่ว่าอะไรข้าหรอก ถ้าข้าจะดูแลศิษย์ร่วมสำนัก” หลงอินดันชามให้เหยาเซิ่งอีกครั้ง ต่อให้หลงอินจะไม่ได้มีวิชาแกร่งกล้า แต่ก็มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเทียนหยาง...

ศิษย์หลงอินที่นั่งกันอยู่ก็มองเหยาเซิ่งตั้งแต่เดินเข้ามาส่งสารแล้ว นั่งมองว่าเหยาเซิ่งจะตักซุปที่ชวนหิวนั้นไหม

“......” เหยาเซิ่งกดดันและพยายามนั่งนิ่งอยู่นาน

เฉินมู่เหยียนเห็นเช่นนั้นก็มีอารมณ์อบอวลในใจขึ้นมา ชีวิตที่แล้วเหยาเซิ่งไม่ใช่คนเลวร้ายแค่เป็นคู่แข่งในสำนึกซินหมิง และเหยาเซิ่งก็ตายด้วยน้ำมือเขาเมื่อตอนที่ธาตุมารของเขาแตก...

จะว่าเคืองก็เคือง จะว่าอยากขอโทษก็อยาก...

แต่อารมณ์ของเขาในตอนนี้มันมีมากกว่านั้นเมื่อเห็นอาจารย์นั่งมองเหยาเซิ่งด้วยรอยยิ้มลุ้นดูสนุกในใจไม่น้อย

“ข้าจำได้ว่ายอดเขาเทียนหยางมีกฎต้อนรับแขกเหมือนกันมิใช่รึ” เฉินมู่เหยียนกล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบ

“ใช่ รู้สึกจะเป็นการต้อนรับแขก และเมื่อเราถูกต้อนรับก็ต้องยินดีรับในความตั้งใจของเจ้าบ้าน” เซียวหานไม่ได้คิดอะไรมาก ก็พูดราวกับคุยกับแค่เฉินมู่เหยียนก็เท่านั้น

เหยาเซิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ค่อยๆเลิกยืดอกมานั่งดีๆ ก่อนจะยอมตักซุปในชาม...

อึก...

ทันทีที่น้ำซุปร้อนกำลังดีสัมผัสลิ้น รสชาติหวานล้ำจากการเคี่ยวกระดูกหมูและกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรป่าที่หลงอินปรุงอย่างพิถีพิถันก็ระเบิดซ่านไปทั่วโพรงปาก รสสัมผัสนั้นไม่ได้หนักหน่วงเข้มข้นเหมือนอาหารชั้นเลิศในวัง แต่มันมีความ “อบอุ่น” ที่ซึมลึกเข้าไปถึงทรวงอกอย่างบอกไม่ถูก

เหยาเซิ่งนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ ดวงตาที่เคยเย็นชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“เป็นอย่างไรบ้าง?” หลงอินถามด้วยรอยยิ้มที่มองจากท้ายเขาก็รู้ว่าจงใจแกล้งศิษย์เอกผู้นี้

“ข้า... ข้า...” เหยาเซิ่งพยายามจะรักษามาด แต่ลิ้นของเขากลับไม่รักดี “รสชาติ... ไม่เลวขอรับ”

พูดจบเขาก็เผลอตักชิ้นหมูตุ๋นเข้าปากอีกคำ เนื้อที่เปื่อยยุ่ยแทบละลายในปากทำให้ความถือตัวของศิษย์เอกยอดเขาเทียนหยางพังทลายลงในพริบตา เขาก้มหน้าลงจัดการซุปในชามอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่กฎระเบียบสำนักจะอนุญาต

“ฮ่าๆ ดูท่าศิษย์เอกเหยาเซิ่งจะชอบรสมืออาจารย์พวกเรานะ!” เหอจิ่นระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดแตกกระจายเป็นความครื้นเครง

ศิษย์หลงอินคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงเฮและชวนเหยาเซิ่งคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างเป็นกันเอง เซียวหานยังใจดีคีบผักป่ารสเผ็ดเติมให้ในชาม “กินเยอะๆ ท่านพี่เหยาเซิ่ง ยอดเขาพวกเราไม่มีของหรูหรา แต่เรื่องปากท้อง อาจารย์หลงอินไม่เคยให้ใครแพ้ใคร!”

เหยาเซิ่งที่ตอนนี้แก้มตุ่ยไปด้วยอาหาร ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ความเย่อหยิ่งที่มีมาตอนแรกถูกกลืนลงท้องไปพร้อมกับซุปกระดูกหมูจนสิ้น

เฉินมู่เหยียนนั่งมองภาพนั้นเงียบๆ มุมปากของเขาขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยาก

ยอดเขาเทียนหยางนั้นเคร่งครัดการฝึกมาก สิ่งสำคัญคือหน้าตา สิ่งของล่ำค่า และการฝึก เรื่องอาหารแทบจะไร้รสชาติเพราะเน้นแต่ของมีค่าที่เน้นการบำรุงปราณในตัว ไม่แปลกใจที่เหยาเซิ่งจะยอมกินเสียง่ายๆ แถมรสชาติของหลงอินใครลิ้มลองก็ต้องขออีกชาม

เหยาเซิ่งเอ๋ย... ชาติก่อนเจ้าตายด้วยมือข้าอย่างโดดเดี่ยว ชาตินี้... อย่างน้อยเจ้าก็ได้ลิ้มรสซุปของอาจารย์ข้าก่อนจะถึงวันประลองล่ะนะ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 6/1 นับว่าโชคดีแล้ว

    บทที่ 6/1นับว่าโชคดีแล้วกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่ในเรือนไผ่ แสงตะเกียงริบหรี่สะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของหลงอินที่กำลังประคองถ้วยยาอุ่นๆ และผ้าสะอาดไว้เฉินมู่เหยียนนั่งพิงหัวเตียงในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน ผ้าพันแผลขาวสะอาดพาดทับบ่าและหน้าอกที่ยังมีร่องรอยเขียวช้ำจากการสำลักเลือด ผิวกายของเขาที่ร้อนผ่าวอยู่แล้วกลับยิ่งทวีอุณหภูมิขึ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นของหลงอินแตะลงที่ข้อมือเพื่อตรวจชีพจรอีกครั้ง“เจ้าอยากตายนักหรือ มู่เหยียน” เสียงของหลงอินราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความดุที่ไม่ได้ยินบ่อยนัก“ศิษย์... ศิษย์เพียงแค่ต้องการขัดเกลาจิตใจขอรับ” เฉินมู่เหยียนเอ่ยเสียงแผ่ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาหยกคู่นั้น“ขัดเกลาจิตจนเกือบวิญญาณแตกสลายเนี่ยนะ?” หลงอินวางถ้วยยาลงแรงกว่าปกติเล็กน้อยจนเสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดัง กึก “หากเหอจิ่นกับเซียวหานตามข้ามาไม่ทัน ป่านนี้ร่างเจ้าคงกลายเป็นเพียงภาชนะเปล่าๆ ไปแล้ว เจ้าเด็กโง่!”คำดุนั้นไม่ได้ทำให

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status