Masukบทที่ 4/2
นั่งร่วมโต๊ะอาหาร
กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุย
หลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย
“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง
“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใด
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลางเล่าเรื่องที่เขาเกือบถูกหินทับเท้าตอนช่วยชาวบ้าน ส่วนเซียวหานก็คอยตบมุกเป็นจังหวะ เป็นภาพความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์ที่หาดูได้ยากยิ่งในสำนักซินหมิงที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบเคร่งครัด
ทว่า... ความสุขนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยแขกผู้มาเยือน
“ศิษย์เอกยอดเขาเทียนหยาง เหยาเซิ่ง นำสารจากท่านอาจารย์มาส่งให้ท่านอาอาวุโสหลงอินขอรับ!”
เสียงประกาศที่กังวานและเต็มไปด้วยพลังปราณทำให้เสียงพูดคุยบนโต๊ะเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันไปมองร่างสูงสง่าในชุดศิษย์เอกสีขาวขลิบทองที่ยืนตระหง่านอยู่ขอบลานกว้าง แสงไฟส่องกระทบใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ทว่าเย็นชาของเหยาเซิ่ง
เมื่อเหยาเซิ่งก้าวเข้ามาใกล้ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาถึงกับชะงักฝีเท้า...
ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความฉงนผสมปนเปไปกับความไม่พอใจ เมื่อเห็นเหล่านักพรตฝึกตนแห่งยอดเขาหลงอินนั่งล้อมวงกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกับผู้ปกครองยอดเขาอย่างไม่ถือตัว แตกต่างจากยอดเขาเทียนหยางที่ลำดับอาวุโสนั้นศักดิ์สิทธิ์ดุจกำแพงเหล็ก ศิษย์ไม่มีวันได้นั่งเสมอไหล่อาจารย์เช่นนี้
“เหยาเซิ่งงั้นรึ? มาสิ กินข้าวด้วยกันก่อนไหม” หลงอินเอ่ยทักทายอย่างมีไมตรีพลางขยับหาที่ว่างบนม้านั่งไม้ไผ่
“มิ...มิเป็นไรขอรับ ท่านอาอาวุโส” เหยาเซิ่งตอบตะกุกตะกัก สายตาของเขาเหลือบไปสบเข้ากับ เฉินมู่เหยียน ที่นั่งอยู่ไม่ไกล
เฉินมู่เหยียนมองสบตาคนตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง ชาติก่อนเขากับเหยาเซิ่งคือคู่แข่งที่ผลัดกันแพ้ชนะมาตลอด และเป็นคนที่เขาเคยแย่งชิงตำแหน่ง 'ศิษย์เอก' ของเทียนหยางมาครอง แต่ยามนี้ เมื่อเห็นเหยาเซิ่งมองอาจารย์หลงอินด้วยสายตาประหลาดใจแกมดูหมิ่นในใจ เฉินมู่เหยียนก็รู้สึกคันยุบยิบที่มือขึ้นมาทันที
“นี่คือสารจากท่านอาจารย์เทียนหยางขอรับ เรื่องการเตรียมตัวเข้าสู่ศึกประลองฤดูหนาวในอีกสี่เดือนข้างหน้า” เหยาเซิ่งยื่นซองจดหมายให้หลงอิน แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบโต๊ะ “ข้าเพิ่งเคยเห็น... ว่ายอดเขาหลงอินมีธรรมเนียมปฏิบัติที่ 'แปลกประหลาด' เช่นนี้”
“แปลกประหลาดอย่างไรหรือ?” หลงอินถามพลางรับสารมาเปิดอ่าน
“ศิษย์กับอาจารย์... นั่งร่วมโต๊ะอาหารประหนึ่งครอบครัวชาวบ้านธรรมดา” เหยาเซิ่งเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ในยอดเขาเทียนหยาง เราเน้นเรื่องความเคารพและลำดับชั้น เพื่อมิให้ศิษย์ละเลยต่อความยำเกรง”
“สำหรับข้า... ความยำเกรงสร้างได้ด้วยบารมี มิใช่ด้วยระยะห่างของโต๊ะอาหารหรอกนะเหยาเซิ่ง” หลงอินตอบกลับด้วยเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่ทำให้เหยาเซิ่งหน้าชาไปวูบหนึ่ง
เหยาเซิ่งพยายามสลัดความคิดในหัว และยืดแสดงความเป็นศิษย์เอกมีมารยาทงามออกมา
“อีกเรื่องก็คือ เรื่องอสูรที่ท่านอาวุโสและ..ศิษย์ของท่านปราบ” เหยาเซิ่งได้รู้ชื่อศิษย์ผู้นั้นอยู่ก่อนแล้ว ก็หันมองเฉินมู่เหยียนทันที “เป็นอสูรทีมีสายเลือดมารโดยตรงการปราบนั้นค่อนข้างยาก..เกรงว่าเรื่องสัตว์อสูรตนนั้นท่านต้องไปรายงานต่อเจ้าสักนักด้วยตนเองขอรับ”
หลงอินได้ยินก็ไม่ได้สนใจมากมายอะไร แถมยังส่งสารคืนแก่เหยาเซิ่ง
“เจ้าสำนักก็พ่อข้า ไม่ต้องพูดให้มากความหรอก” หลงอินพูดจบก็ลงจับบ่าของเหยาเซิ่งทันที จับเหยาเซิ่งเดินไปยังที่ว่างของโต๊ะอาหาร
“ท..ท่านอาวุธโสทำอะไรขอรับ” เหยาเซิ่งสิ้นบุคลิกที่เย็นชาทันที เหลือเพียงความตื่นตหนก
“มืดค่ำป่านี้ ยังอุส่ามาส่งสารให้ยอดเขาของข้า ก็ต้องตอบแทนแขกเสียหน่อยสิ” หลงอินกล่าวและรับชามซุปจากศิษย์ที่รู้งานตักไว้แล้วให้เหยาเซิ่ง
“ข้าไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ กฎยอดเขาเทียนหยางห้ามกลับ-” เมื่อเทียนหยางได้กลิ่นหอมประหลาดเข้าจมูกก็ชะงักทันที
“น้องชายข้าไม่ว่าอะไรข้าหรอก ถ้าข้าจะดูแลศิษย์ร่วมสำนัก” หลงอินดันชามให้เหยาเซิ่งอีกครั้ง ต่อให้หลงอินจะไม่ได้มีวิชาแกร่งกล้า แต่ก็มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเทียนหยาง...
ศิษย์หลงอินที่นั่งกันอยู่ก็มองเหยาเซิ่งตั้งแต่เดินเข้ามาส่งสารแล้ว นั่งมองว่าเหยาเซิ่งจะตักซุปที่ชวนหิวนั้นไหม
“......” เหยาเซิ่งกดดันและพยายามนั่งนิ่งอยู่นาน
เฉินมู่เหยียนเห็นเช่นนั้นก็มีอารมณ์อบอวลในใจขึ้นมา ชีวิตที่แล้วเหยาเซิ่งไม่ใช่คนเลวร้ายแค่เป็นคู่แข่งในสำนึกซินหมิง และเหยาเซิ่งก็ตายด้วยน้ำมือเขาเมื่อตอนที่ธาตุมารของเขาแตก...
จะว่าเคืองก็เคือง จะว่าอยากขอโทษก็อยาก...
แต่อารมณ์ของเขาในตอนนี้มันมีมากกว่านั้นเมื่อเห็นอาจารย์นั่งมองเหยาเซิ่งด้วยรอยยิ้มลุ้นดูสนุกในใจไม่น้อย
“ข้าจำได้ว่ายอดเขาเทียนหยางมีกฎต้อนรับแขกเหมือนกันมิใช่รึ” เฉินมู่เหยียนกล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบ
“ใช่ รู้สึกจะเป็นการต้อนรับแขก และเมื่อเราถูกต้อนรับก็ต้องยินดีรับในความตั้งใจของเจ้าบ้าน” เซียวหานไม่ได้คิดอะไรมาก ก็พูดราวกับคุยกับแค่เฉินมู่เหยียนก็เท่านั้น
เหยาเซิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ค่อยๆเลิกยืดอกมานั่งดีๆ ก่อนจะยอมตักซุปในชาม...
อึก...
ทันทีที่น้ำซุปร้อนกำลังดีสัมผัสลิ้น รสชาติหวานล้ำจากการเคี่ยวกระดูกหมูและกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรป่าที่หลงอินปรุงอย่างพิถีพิถันก็ระเบิดซ่านไปทั่วโพรงปาก รสสัมผัสนั้นไม่ได้หนักหน่วงเข้มข้นเหมือนอาหารชั้นเลิศในวัง แต่มันมีความ “อบอุ่น” ที่ซึมลึกเข้าไปถึงทรวงอกอย่างบอกไม่ถูก
เหยาเซิ่งนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ ดวงตาที่เคยเย็นชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“เป็นอย่างไรบ้าง?” หลงอินถามด้วยรอยยิ้มที่มองจากท้ายเขาก็รู้ว่าจงใจแกล้งศิษย์เอกผู้นี้
“ข้า... ข้า...” เหยาเซิ่งพยายามจะรักษามาด แต่ลิ้นของเขากลับไม่รักดี “รสชาติ... ไม่เลวขอรับ”
พูดจบเขาก็เผลอตักชิ้นหมูตุ๋นเข้าปากอีกคำ เนื้อที่เปื่อยยุ่ยแทบละลายในปากทำให้ความถือตัวของศิษย์เอกยอดเขาเทียนหยางพังทลายลงในพริบตา เขาก้มหน้าลงจัดการซุปในชามอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่กฎระเบียบสำนักจะอนุญาต
“ฮ่าๆ ดูท่าศิษย์เอกเหยาเซิ่งจะชอบรสมืออาจารย์พวกเรานะ!” เหอจิ่นระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดแตกกระจายเป็นความครื้นเครง
ศิษย์หลงอินคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงเฮและชวนเหยาเซิ่งคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างเป็นกันเอง เซียวหานยังใจดีคีบผักป่ารสเผ็ดเติมให้ในชาม “กินเยอะๆ ท่านพี่เหยาเซิ่ง ยอดเขาพวกเราไม่มีของหรูหรา แต่เรื่องปากท้อง อาจารย์หลงอินไม่เคยให้ใครแพ้ใคร!”
เหยาเซิ่งที่ตอนนี้แก้มตุ่ยไปด้วยอาหาร ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ความเย่อหยิ่งที่มีมาตอนแรกถูกกลืนลงท้องไปพร้อมกับซุปกระดูกหมูจนสิ้น
เฉินมู่เหยียนนั่งมองภาพนั้นเงียบๆ มุมปากของเขาขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยาก
ยอดเขาเทียนหยางนั้นเคร่งครัดการฝึกมาก สิ่งสำคัญคือหน้าตา สิ่งของล่ำค่า และการฝึก เรื่องอาหารแทบจะไร้รสชาติเพราะเน้นแต่ของมีค่าที่เน้นการบำรุงปราณในตัว ไม่แปลกใจที่เหยาเซิ่งจะยอมกินเสียง่ายๆ แถมรสชาติของหลงอินใครลิ้มลองก็ต้องขออีกชาม
เหยาเซิ่งเอ๋ย... ชาติก่อนเจ้าตายด้วยมือข้าอย่างโดดเดี่ยว ชาตินี้... อย่างน้อยเจ้าก็ได้ลิ้มรสซุปของอาจารย์ข้าก่อนจะถึงวันประลองล่ะนะ
บทที่ 6/1นับว่าโชคดีแล้วกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่ในเรือนไผ่ แสงตะเกียงริบหรี่สะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของหลงอินที่กำลังประคองถ้วยยาอุ่นๆ และผ้าสะอาดไว้เฉินมู่เหยียนนั่งพิงหัวเตียงในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน ผ้าพันแผลขาวสะอาดพาดทับบ่าและหน้าอกที่ยังมีร่องรอยเขียวช้ำจากการสำลักเลือด ผิวกายของเขาที่ร้อนผ่าวอยู่แล้วกลับยิ่งทวีอุณหภูมิขึ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นของหลงอินแตะลงที่ข้อมือเพื่อตรวจชีพจรอีกครั้ง“เจ้าอยากตายนักหรือ มู่เหยียน” เสียงของหลงอินราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความดุที่ไม่ได้ยินบ่อยนัก“ศิษย์... ศิษย์เพียงแค่ต้องการขัดเกลาจิตใจขอรับ” เฉินมู่เหยียนเอ่ยเสียงแผ่ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาหยกคู่นั้น“ขัดเกลาจิตจนเกือบวิญญาณแตกสลายเนี่ยนะ?” หลงอินวางถ้วยยาลงแรงกว่าปกติเล็กน้อยจนเสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดัง กึก “หากเหอจิ่นกับเซียวหานตามข้ามาไม่ทัน ป่านนี้ร่างเจ้าคงกลายเป็นเพียงภาชนะเปล่าๆ ไปแล้ว เจ้าเด็กโง่!”คำดุนั้นไม่ได้ทำให
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป
บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ







