Share

บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-17 18:00:08

บทที่ 5/2

ซูอวิ๋นเหยา

บรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก

“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”

เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้น

ทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้ว

ข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ

“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้น

ทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อน

ผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำ

สำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...

ใคร่จะรู้ว่าจะเป็นจอมมารที่ยิ่งใหญ่แทนกันเล่า..

แต่ก็ยอมรับว่านางทำนายอนาคตได้ถูกต้อง แม้จะทำนายได้ไม่ลึกซึ้ง แต่นางก็เป็นส่วนหนึ่งในการปกครองสำนักซินหมิง ถ้าไม่มีนางสำนักซินหมิงคงไม่ได้รุ่งโรจเพียงนี้

ทำนายว่าเทียนหยางจะได้ขึ้นเป็นหนึ่งในการประชันกับสำนักเฟินเทีย

เยวี่ยซวงจะทำยารักษาโรคระบาดได้จนได้เกิยรติป้ายทองของสำนักเซียนแห่งยุธภพ และได้กำเนิดลูกสาว

ชิงหลาน ทำศึกล้มอสูรชั้นยอดของแดนใต้ได้ มีชื่อเสียงเลืองลือ

เสวียนอวี่ ได้ขึ้นขั้นเซียนจนได้เป็นหนึ่งในสามสำนักเซียนที่ยิ่งใหญ่ ณ แดนใต้

การทำนายนั้นจะได้เกิดขึ้นจริงเมื่อปีที่ผ่านๆมา....ล้วนแม่นทุกประการ

แต่ของหลงอินนั้น ไม่มีใครเคยรู้ว่าเคยได้รับคำทำนายว่าอย่างใด..

เฉินมู่เหยียนมองท่านอาจารยทุกท่านเดินเข้าต้อนรับเพื่อรอการทำนายรายคนยามบ่ายของวัน

“ท่านอาจารย์ไม่ดูชะตาหรือ” เฉินมู่เหยียน เอ่ยถาม และคิดว่าถ้าผู้เฒ่าเห็นเรื่องอะไรไม่ดีก็น่าจะเตือนอาจารย์ของเขาได้...

“ข้าดูทุกปี แล้วเหมือนเดิมทุกครั้ง ปีนี้ถ้าให้ดูก็คงไม่ต่างจากเดิม” หลงอินหันหลังไม่อยากใส่ใจเรื่องการทำนายชะตา

“เหมือนทุกครั้ง...” เฉินมู่เหยียนเริ่มขมวดคิ้ว หรือการทำนาย...จะบอกไว้อยู่แล้วอาจารย์จะเจอสิ่งใด “เช่นนั้นท่านอาจารย์ไม่อยากแก้ไข”

หลงอินได้ยินก็ยิ้มอ่อน พลางเดินเตะก้อนหินระหว่างทางกลับยอดเขา

“ข้าพยายามแล้ว แต่นางทำนายได้แม่นเหลือเกิน จนข้ากลัวว่าการทำนายที่เหลือจะเป็นจริงในอนาคต”

“ขอล่วงเกินถามได้รึไมว่ามันเป็นสิ่งใด” เฉินมู่เหยียนเงยหน้ามองบุรุษที่สูงกว่าข้างกาย

“บอกไม่ได้” หลงอินยิ้มปนความรู้สึกที่ว่างเปล่า

หรือการที่ท่านแก้ไขไม่ได้นั้น ทำให้ท่านเลือกเข้าสู่วิถีมาร....

ยามฟ้ามืดสนิท มีเพียงเสียงลมและสัตว์เล็กที่ออกหากินตอนกลางคืน

เฉินมู่เหยียนข่มตานอนไม่หลับออกมานอกเรือนไผ่ และแอบนั่งสมาธิฝึกจิตเพื่อเตรียมร่างกายสำหรับพลังมารที่จะระเบิดในอนาคตด้านหลังป่า

เขาเองก็มีเรื่องที่ต้องทำเตรียมร่างกาย จะให้แค้นฝึกพลังมารก็กลัวจะไปกระตุ้นให้ออกมาเร็วเกินไป และต้องห้ามอาจารย์หลงอินไม่ให้เข้าสู่วิถีมาร

สวรรค์ส่งข้ากลับมาเพื่อแก้ไขสิ่งนี้

ดวงจิตในร่างและเส้นโลหิตเริ่มมีกระแสปราณไหลเวียน เมื่อร่างกายเข้าสู่สมาธิใกล้จะกำหนดลมหายใจได้

ภาพที่ปรากฏเมื่อฝึกจิตจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ แต่เมื่อหลุดเข้าไปภาพตรงหน้ากับเป็นภาพในอดีตที่เขาไม่เคยลืม…

หลงอินใส่ชุดสีดำคาดแดงกำลังพริ้มตาหลับอยู่ข้างกายเฉินมู่เหยียน อากาศและสิ่งแวดล้อมคือถ้ำในหุบเขาอู๋หมิง เฉินมู่เหยียนจำได้ดีเพราะที่นี่คือที่เขาหลบหนีจากสำนักเซียน

ที่หลบภัย...แม้จะมีพลังมากจนไม่ต้องหลบด้วยซ้ำ

เฉินมู่เหยียนค่อยๆลุกขึ้น และมองหลงอินข้างก าย...อาจารย์ ณ ตอนนั้นเข้าสู่วิถีมารแล้ว

เขาที่มีความหลุมหลงในใจกับบุรุษผู้นี้มาตลอด ไม่รู้ว่าสิ่งใดทำให้เฉินมู่เหยียนเอ่ยคำบอกรักไปตอนที่เขาสิ้นหวังในชีวิต อ้อนวอนขอร้องอย่าให้หลงอินเกลียดเขา เพราะตอนนี้เฉินมู่เหยียนถูกผู้คนทั้งยุธภพเกลียด หลังฆ่าผู้บริสุทไปนับพันคนหลังธาตุมารแตก เขาสาบานกับฟ้าดินว่าไม่ได้ตั้งใจ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ...รู้ตัวอีกทีก็มือเต็มไปด้วยสีแดงฉาน...

หลงอินไม่ได้เกลียดเขาและตอบรับคำบอกรักนั้นแล้วทุกอย่างก็มาลงเอ่ยเช่นนี้…

มันเป็นคืนเดียวที่เฉินมู่เหยียนจำไม่ลืม แต่เมื่อตื่นขึ้น หลงอินกลับบอกว่าเป็นแค่ศิษย์อาจารย์ ห้ามคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์อื่นที่มากกว่านี้....

ทั้งๆที่เมื่อคืนท่านตอบรักข้าไปแล้ว

เฉินมู่เหยียนมองหลงอิน พร้อมขยับตัวมานั่งมองร่างที่มีชิ้นผ้าไม่ได้ปกปิดอยู่...

ท่านให้ความอบอุ่นแก่ข้าดุจกองไฟในคืนที่หนาวเหน็บ แต่พอรุ่งสาง ท่านกลับดับไฟนั้นด้วยมือตนเองแล้วบอกว่ามันเป็นเพียงหน้าที่

 “.....” หลงอินลืมตาขึ้น พร้อมยืดตัวบิดความเกียจคร้านตามนิสัยที่ไม่ได้สนใจรูปลักษณ์ของตนเองมากนัก

“เจ้าตื่นแล้วหรือ” หลงอินยันตัวมานั่งเสมอเฉินมู่เหยียน แต่หลงอินกลับต้องเงยหน้าคุยกับเฉินมู่เหยียน เพราะช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่เฉินมู่เหยียนอายุยี่สิบสองแล้ว มือเรียวของหลงอินโกยผ้าตัวในขึ้นมาปกปิดผิวกายตนเอง

หลงอินไม่ใช่บุรุษที่ผอมแห้งหรือรูปร่างคอดราวผู้หญิง ร่างกายเขาเหมือนร่างกายบุรุษที่ร่างสูงโปร่งทั่วไป กล้ามเนื้อพอมีให้เห็นมีเพียงผิวกายที่สะอาดตากว่าคนทั่วไป ยกเว้นเพียงใบหน้าที่เข้ารูปหยกสวยผิดกับร่างกาย

“.....” เฉินมู่เหยียนชะงักนิ่ง เพราะเขากำลังนั่งฝึกจิต ทำไมถึงได้ยินเสียงจากภาพในอดีต…

“หลงอิน...ท่านเรียนวิชามารไปเพื่ออะไร อะไรทำให้ท่านอยากเข้าสู่วิถีมาร” เฉินมู่เหยียนเอ่ยถามทันที แม้ว่านี่คือในฝันหรือเขากำลังธาตุไฟแตกแต่ก็ต้องได้คำตอบให้ได้

หลงอินมองด้วยดวงตาหยกคู่นั้น ก่อนจะยิ้มเจื่อนออกมา และพูดอะไรบางอย่างแต่เฉินมู่เหยียนกลับไม่ได้ยินเสียง...

“มู่เหยี่ยน! เจ้ากลับมา! มู่เหยียน!” เสียงหลงอินที่ดังขึ้นกลับเป็นการตะโกนและมือเรียวที่โกยเสื้อฟ้ากลับตีที่ใบหน้าของเขา

เฉินมู่เหยียนหลับตาตื่นสู่โลกแห่งความจริง ก่อนที่แววตาจะเห็นหลงอินมองใบหน้าเขาด้วยสีหน้าที่ลนลาน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ร่างกายของเขาก็เหมือนมีเข็มทลวงแทงที่รอบคอจนสำลักเลือดที่ทะลักออกมาจากร่างกาย

“เฮือก!” เฉินมู่เหยียนสำลักและพยายามเอาตัวรอด ซึ่งหลงอินก็พยายามถ่ายพลังที่มีเพื่อประคองชีวิตของเฉินมู่เหยียน

“...ปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่ท่านอาจารย์” เหอจิ่นที่นั่งเหงื่อท่วมตัว เพราะถ่ายพลังประคองชีวิตเฉินมู่เหยียนระหว่างที่เซียวหานไปตามอาจารย์หลงอินมา

ซึ่งพลังของหลงอินช่วยเรียกเฉินมู่เหยียนกลับมาได้

“ถือว่ารอดแล้ว...” หลงอินเห็นเฉินมู่เหยียนสำลักเลือดจนเหนื่อย แต่ก็นั่งประคองตัวเองได้แล้ว

ข้าธาตุไฟแตกจริงด้วย...

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status