Share

บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-13 18:00:57

บทที่ 3/2

ระฆังเตือนภัย

ท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียว

เมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้

ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด

“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที

“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า

“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอก

เฉินมู่เหยียนช่วยหญิงแก่นางหนึ่งได้ ก็รีบตามเหอจิ่นไปทันที แต่...

เฉินมู่เหยียนหยุดชะงัก และครุ่นคิดเรื่องราวนี้ในอดีตที่เคยผ่านมา

เหล่าอสูรตัวยักษ์ใหญ่จะถูกศิษย์เหยาเซิ่งจัดการที่ทางเหนือของหมู่บ้าน

ถ้าเขาชนะสัตว์อสูรตัวนั้นแทนเหยาเซิ่ง สามารถแลกเปลี่ยนการสู้ในศึกฤดูหนาวได้ พร้อมกับชื่อเสียงของยอดเขาหลงอิน

ต้องรีบไป

เฉินมู่เหยียนต่อให้ธาตุมารยังไม่เผยพลังแต่พลังวัยนี้ของเขา เขามั่นใจว่าสามารถฆ่าเจ้าสัตว์อสูรนั้นได้แน่นอน

เขาวิ่งออกไปทางทิศเหนือทันที

“มู่เหยียน? เจ้าจะไปไหน” หลงอินเห็นว่าเหอจิ่นไปเฝ้าทางเข้า และเซียวหานก็ตามไปสมทบ

ปกติกลุ่มศิษย์สามคนนี้จะไปไหนมาไหนด้วยกัน พอขาดไปคนหนึ่งทำให้หลงอินสังเกตได้ทันที

เฉินมู่เหยียนไม่ได้ยินเสียงถามไถ่ของหลงอิน เขามุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างมุ่งมั่น

“เจ้าศิษย์ดื้อ” หลงอินรู้ว่าทิศเหนือยังมีสัตว์อสูรหลุดออกมาอยู่ ก็คิดว่าศิษย์ดื้อรั้งคนนี้จะไปจัดการแบบสิ้นคิด

เมื่อประเมินชาวบ้านก็เห็นว่าไม่มีเรื่องร้ายแรงแล้ว รอเพียงสัตว์อสูรด้านนอกจะถูกฆ่าตายเท่านั้น หลงอินจึงตัดสินใจตามเฉินมู่เหยียนไปทันที

ริมลำธารเชี่ยวกราก เมื่อมาถึงริมแม่น้ำทิศเหนือ กระแสน้ำที่เอ่อล้นจากการดินถล่มไหลเชี่ยว และเบื้องหน้าของเขาก็คือสัตว์อสูรแรดขนาดยักษ์ ผิวหนังมันหนาเตอะดั่งศิลา และมีนัยน์ตาสีแดงฉาน

“เข้ามา!” เฉินมู่เหยียนเปร่งเสียง วาดกระบี่ออกไปเป็นวงโค้ง ปราณของเขาในตอนนี้แม้ยังไม่ใช่วิชามาร แต่ก็แข็งแกร่งกว่าศิษย์รุ่นเดียวกันมาก

เขาทะยานเข้าใส่ การปะทะเกิดขึ้นอย่างรุนแรง เสียงเหล็กกระทบผิวหนังแข็งดัง เคร้ง! ประกายไฟกระเด็นว่อน เฉินมู่เหยียนใช้กระบวนท่าที่จำได้จากชาติก่อนเข้าจู่โจมจุดอ่อน

แต่มันกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิดพื้นดินที่แฉะโคลนทำให้จังหวะก้าวของเขาพลาดไปเพียงนิดเดียว

สัตว์อสูรฟาดเขามหึมาเข้าใส่ร่างของเด็กหนุ่ม แรงปะทะส่งร่างเขากระเด็นไปทางริมตลิ่งที่กำลังทล่มลงแม่น้ำ

“มู่เหยียน!”

เสียงกังวานหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างในชุดผ้าป่านสีขาวพุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ หลงอิน ใช้กระบี่ในมือรับแรงกระแทกจากกรงเล็บอสูร

“ท่านอาจารย์!” เฉินมู่เหยียนเบิกตากว้าง

หลงอินที่ปกติมีรอยยิ้มประดับหน้า บัดนี้กัดฟันกรอด ใบหน้าซีดเผือดเพราะพลังปราณที่น้อยนิดกำลังถูกเค้นออกมาจนถึงขีดสุดเพื่อต้านทานอสูร รอยร้าวเริ่มปรากฏบนกระบี่

ปัง! กรงเล็บอสูรตลบหลังจนหลงอินเสียหลัก ลำตัวของท่านอาจารย์ถูกกรงเล็บครูดผ่านชุดสีขาวบริสุทธิ์ ร่างของหลงอินถลาไปทางขอบตลิ่งที่กำลังทรุดตัวลงสู่แม่น้ำที่ไหลเชี่ยว

“อาจารย์!” ความตื่นตระหนกแล่นจับหัวใจเฉินมู่เหยียน เขาทะยานตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อของหลงอินไว้ได้ทัน แต่น้ำหนักของสัตว์อสูรที่โถมทับลงมาบวกกับดินที่อ่อนตัว ทำให้ทั้งสองคน...

ตู้ม!

ร่างของทั้งคู่จมดิ่งลงสู่แม่น้ำ สัตว์อสูรที่คุ้มคลั่งกระโดดตามลงมาหวังจะขยี้เหยื่อให้จม ในน้ำที่มองไม่เห็นสิ่งใด เฉินมู่เหยียนรู้สึกถึงมือที่เย็นเฉียบของหลงอินที่พยายามผลักเขาให้พ้นจากวิถีจู่โจมของอสูร

ท่าน... ขนาดตัวเองจะตาย ยังจะช่วยข้าอีกหรือ?

ความโกรธเคืองและแรงผลักดันบางอย่างปะทุขึ้นในอก เฉินมู่เหยียนรวบรวมกำลังสุดท้ายถีบตัวเข้าหาอสูรใต้น้ำ เขาใช้มือข้างหนึ่งยึดเกาะเกล็ดของมันไว้ แล้วปักกระบี่ลงไปที่ดวงตาของมันอย่างสุดแรง!

โฮก!!!

เสียงคำรามใต้น้ำทำให้เกิดฟองอากาศขนานใหญ่ สัตว์อสูรดิ้นพล่านก่อนจะสิ้นใจและจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ เฉินมู่เหยียนและหลงอินรีบตะเกียกตะกายขึ้นสู่ฝั่ง

เฉินมู่เหยียนหอบและหายใจเข้าออกเสียงพร้อมมองไปยังอาจารย์ของเขาที่ก็สภาพไม่ต่างกัน

ตอนข้าวัยสิบหก..ข้าอ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ

ข้าเคยปราบมังกรฟ้าตัวใหญ่เท่าภูเขาได้อย่างง่ายดาย ยามนี้กับแค่อสูรตัวใหญ่กว่าวัวพันธ์แค่สามคืบกลับเหนื่อยปานนี้...

ปึก....เสียงด้ามกระบี่จากชายชุดขาวเคาะศีรษะเข้าศีรษะศิษย์ดื้อด้านเกือบพาตัวเองตาย

“กลับยอดเขา ข้าจะลงโทษเจ้ามู่เหยียน” สิ้นเสียงหอบของทั้งสอง ผู้ที่เอ่ยก่อนใครคือหลงอิน

“ศิษย์ขออภัย..” เฉินมู่เหยียนยอมรับผิด เพราะถ้าอาจารย์ไม่ตามเขามา เขาคงไม่รอดแล้ว...

“รอดมาได้ก็ขอบคุณฟ้าดินซะ” หลงอินพยายามยันตัวเองขึ้น ตอนนี้ทั้งสองเหมือนลูกหมาตกน้ำ...

เปียกทั้งศิษย์และอาจารย์ ปกติผู้ปกครองยอดเขานั้นมีพลังลมปราณมากพอให้เสื้อผ้าแห้งได้ง่าย เพื่อบุคลิกความสง่างาม  แต่อาจารย์หลงอินนั้น..แค่มีวิชากระบี่ที่เก่งขนาดนี้ก็มากพอแล้ว

“.....” เฉินมู่เหยียนได้แต่เงียบ การต่อสู้เมื่อกี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ร้อนระอุ เมื่อจบศึกทำให้รู้ว่าเขาอ่อนแอแค่ไหน

เฉินมู่เหยียนเงยหน้าจะขอโทษอาจารย์ของเขาอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นใบหน้าก็แดงเหมือนเพิ่งกินของเผ็ดร้อนเข้าปาก เพราะผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเป็นของที่เผ็ดร้อนจนเขาต้องหันหน้าหนี

“เจ้ารู้ได้อย่างไร ว่ามีสัตว์อสูรหลงเหลือที่นี่ แถมยังอสูรสายเลือดมารอีก” หลงอินถามไถ่ พร้อมใช้มือบีบเค้นน้ำที่ชุ่มเสื้อผ้าออกจากชายแขนเสื้อและชายกระโปรง

ชุดผ้าป่านสีขาวของอาจารย์ที่เคยดูเรียบร้อย บัดนี้หลุดลุ่ยและเปียกโชกจนแนบไปกับลำตัว แถมกรงเล็บอสูรยังฝากรอยขาดวิ่นไว้ที่ช่วงบ่าลามลงมาถึงแผ่นหลัง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่ตัดกับรอยเลือดซิบสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวหลงอินดูอ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความเย้ายวนอย่างประหลาดในสภาพที่ดูไร้ทางสู้เช่นนี้

“.....” เฉินมู่เหยียนชะงักไปทันที หัวใจที่เพิ่งสงบจากการสู้รบกลับมาเต้นระรัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขาหน้าร้อนผ่าวจนต้องรีบสะบัดหน้าหนีไปอีกทางราวกับกลัวว่าสายตาของตนจะล่วงเกินผู้เป็นอาจารย์ไปมากกว่านี้

“มู่เหยียน? ข้าถามเหตุใดเจ้าไม่ตอบ” หลงอินขมวดคิ้ว มือพยายามรวบสาบเสื้อที่ขาดวิ่นเข้าหากัน แต่มันก็แทบไม่ช่วยปกปิดอะไรได้เลย “หรือว่าเจ้าบาดเจ็บตรงไหนจนพูดไม่ออก?”

“ศิษย์... ศิษย์ไม่ได้เป็นอะไรขอรับ!” เฉินมู่เหยียนตอบตะกุกตะกัก เสียงหลงไปวูบหนึ่ง “ข้าเพียงแค่... ตกใจที่เห็นอสูรตัวใหญ่ขนาดนั้น”

โกหกทั้งเพ... เขาตำหนิตัวเองในใจ ในอดีตเขาเคยเห็นภาพที่สยดสยองและงดงามกว่านี้มานับไม่ถ้วน แต่เหตุใดเพียงแค่เห็นไหล่ที่โผล่พ้นรอยขาดของอาจารย์ในวัยหนุ่ม กลับทำให้จอมมารผู้เกรียงไกรในอนาคตถึงกับทำตัวไม่ถูกเช่นนี้

“อาจารย์... ท่านไม่เป็นไรแน่หรือขอรับ?” มู่เหยียนถามโดยไม่หันกลับไป “แผลที่บ่าท่าน...”

“แผลแค่นี้ ไกลหัวใจนัก” หลงอินตอบปัดๆ พร้อมกับพยายามลุกขึ้นยืนแต่กลับเซไปเล็กน้อยเพราะความเย็นที่กัดกินร่างกาย

เฉินมู่เหยียนตัดสินใจหันกลับมาประคองโดยพยายามจ้องมองแค่เพียงใบหน้าของอาจารย์เท่านั้น “ให้ศิษย์ช่วยเถิดขอรับ ทางกลับยอดเขาหลงอินยังอีกไกล หากศิษย์ยอดเขาหลักมาเห็นท่านในสภาพนี้... พวกเขาคงได้เอาไปพูดจาดูหมิ่นท่านอีก”

หลงอินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ศิษย์ข้าโตขนาดที่แบกข้าได้แล้วรึเนี่ย แถมยังห่วงชื่อเสียงอาจารย์ของตนเองด้วย ข้านี่มีศิษย์ที่ดีจริงๆ”

มือเย็นจากอุณหภูมิน้ำถูกยกมาลูบศิรษะศิษย์....

ข้าคงเป็นได้แค่เด็กในสายตาของท่านเสมอสินะ... มู่เหยียนบ่นพึมพำในใจ พลางหลุบตาลงมองเงาของตัวเองในแอ่งน้ำโคลน

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status