Mag-log inบทที่ 3/1
ระฆังเตือนภัย
เสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง
“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง
“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อน
เฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขา
สำนักซินหมิง
สำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้
ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์
ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วยเหลือ โอกาสหายก็เหมือนปาฏิหาริย์
ยอดเขาชิงหลาน ตำราวิชาล้วนโดดเด่น แม้แต่เทพเซียนที่เข้ามาประลองวิชาอักษรเทพเซียน ก็ล้วนยอมพ่ายแพ้
ยอดเขาเสวียนอวี่ อีกนาม ยอดเขาอัจฉริยะ มิมีด้านไหนไม่ถนัด จับกระบี่เป็นเซียนกระบี่ จับต้นหญ้าเป็นสมุนไพร จับตำราเป็นบัณฑิตระดับสูง
สี่ยอดเขาล้วนมีนามที่ผู้คนยกย่อง แต่น้อยคนที่ได้ล้วงรู้ว่ามีอีกหนึ่งยอดเขาอยู่ในสำนักซินหมิง
ยอดเขาหลงอิน ยอดเขาที่ต่อให้เป็นหนึ่งในสำนักซินหมิงกลับมีน้อยคนที่รู้จัก บางคนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำคิดว่าสำนักซินหมิงมีแค่สี่ยอดเขา แต่ความจริงมีห้าผู้ร่วมปกครอง
“บางทีข้าก็สงสัยว่าท่านอาจารย์เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของตระกูลซินหมิงรึไม่เหมือนกันนะ” เหอจิ่นลดเสียงเพื่อเปิดบทสนทนาใหม่
“พี่น้องกันใช่ว่าจะเก่งเหมือนกันทุกครัวเสียหน่อย” เซียวหานกล่าว และพยายามพูดเสียงเบาไม่ต่างกัน เพราะพวกเขากำลังเอ่ยถึงอาจารย์ตนเอง
“อาจารย์ต่อให้มิเก่งสักวิชาแต่ก็ทำหน้าที่อาจารย์ได้ดีมิใช่รึ” เฉินมู่เหยียนกล่าว และเขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่า ณ ตอนนี้หลงอินไม่ได้เก่งกาจอะไร..แต่อนาคตสามารถทำลายสำนักซินหมิงที่ยิ่งใหญ่นี้ได้ด้วยตัวคนเดียว...แต่พูดไปใครจะเชื่อเล่า
“เจ้าว่าอาจารย์เคยมีความทุกข์บ้างหรือไม่ ข้ามิเคยเห็นใบหน้าของอาจารย์โกรธสิ่งใดมากๆมาก่อนเลย นอกจากหน้าที่ดุข้า” คำถามของเหอจิ่นทำให้บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ เซียวหานหยุดมือที่กำลังมัดเชือกแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
“ความทุกข์งั้นรึ? ข้าเห็นท่านยิ้มแย้มตลอดเวลา ขนาดตอนที่พวกเราทำแจกันโบราณของสำนักแตก ท่านยังหัวเราะแล้วบอกว่า เศษกระเบื้องพวกนี้เอาไปโรยขอบกำแพงกันขโมยได้ดีนักเลย”
“นั่นน่ะสิ” เหอจิ่น “แต่ข้าเคยได้ยินศิษย์พี่เล่าว่า อาจารย์หลงอินเป็นคนเดียวในตระกูลซินหมิงที่ไม่มี 'เนตรสวรรค์' ยอดเขาของอาจารย์จึงได้ไร้ชื่อเสียงเช่นนี้”
เฉินมู่เหยียนกำหมัดแน่น 'ไม่มีเนตรสวรรค์งั้นหรือ?' ในอนาคต ดวงตาคู่นั้นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด มันไม่ใช่เนตรสวรรค์ แต่มันคือ 'เนตรอเวจีพิพากษา' ที่สามารถมองเห็นจุดตายของศัตรูได้เพียงแค่พริบตา...
ถ้าอาจารย์ไม่มีพื้นฐานเนตรสวรรค์ในตัวจริงๆ ในอนาคตที่ได้สู้กับข้านั้น ท่านไปได้พลังนั้นมาจากที่ไหน วิชามารงั้นรึ..แต่วิชามารไม่สามารถใช้พลังเนตรสวรรค์ได้..
แล้วท่านอาจารย์มีได้อย่างไร
สำนักซินหมิง ที่มียอดเขาทั้งห้า ทั้งสี่เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน ยกเว้นเพียงยอดเขาเสวียนอวี่ที่เป็นคนนอกแต่ร่วมกรีดเลือดสาบานจะเป็นพี่น้องร่วมตระกูลซินหมิง ชื่อแต่ละยอดเขาคือชื่อของอาจารย์ที่ปกครองอย่างตรงตัว
หลงอิน บุตรชายคนโตของตระกูล แต่กลับไม่ได้โดดเด่นเรื่องฝีมือกระบี่เลยแม้แต่น้อย พลังปราณก็น้อยกว่าศิษย์บางคนในสำนักด้วยซ้ำ แต่เพราะมีน้องชายทั้งสามที่โดดเด่นชื่อเสียงเลืองชื่อทั่วแคว้นจึงเหมือนผึ้งที่ได้น้ำหวานโดยที่ไม่ต้องทำอะไร แถมยังได้รับชื่อปกครองยอดเขาอีก
ใครเห็นก็ว่าน่าอิจฉา ไม่แปลกที่ยอดเขาหลงอินจะไม่ได้สำคัญอะไร....จะถูกศิษย์ยอดเขาอื่นบอกว่าเป็นยอดเขากำพร้าก็มิผิด
“ถ้าเป็นข้าคงน้อยใจไม่น้อยที่พี่น้องมีเนตรสวรรค์ แต่ข้าไม่มี..” เซียวหานกล่าวจบก็โยนฟืนลงเรือนเก็บ
“แต่เจ้าคิดตามข้านะ ถ้าข้าเป็นคนธรรมดาไร้ฝีมือแต่มีพี่น้องและครอบครัวที่โด่งดัง มีสกุลในสายเลือด ได้ปกครองยอดเขา โดยไม่ต้องรับหน้าที่ไปสู้ให้เสี่ยงชีวิต นับว่ากำไรแล้ว” เหอจิ่นคิดแล้วช่างน่าอิจฉาอาจารย์ของตนเอง
“งั้นเจ้าคิดตามข้านะ เจ้าไร้ความสามารถแต่ต้องอยู่กับคนรอบกายที่เก่งกาจ เช่นข้าเก่งกว่าเจ้า เฉินมู่เหยียนก็เก่งกว่าเจ้า ศิษย์หลงอินเก่งกว่าเจ้าทุกคน เจ้าว่าเจ้าจะรู้สึกเช่นไร” เซียวหานกล่าว และกอดอกมองท่อนไม้ท่อนสุดท้ายในมือเหอจิ่นที่ไม่มัดเสียที
“ข้าจะรู้สึกเช่นไร ก็ต้องพยายามฝึกให้ตนเองเก่งขึ้นสิ” เหอจิ่นประชด แม้จะแอบชะงักไปบ้างเมื่อคิดตามเซียวหาน
“แต่ข้าบอกไปแล้วว่าเจ้าไร้ความสามารถ ฝึกให้ตายก็ชนะใครไม่ได้ เจ้าจะยังคิดเช่นเดิมไหม”
“เจ้าพูดมากจริง” เหอจิ่นเลิกเถียง และมัดท่อนไม้ด้วยความไม่สบอารมณ์เพราะแพ้การโต้วาทีจากเซียวหาน
เฉินมู่เหยียนนั่งฟังทั้งสองเงียบๆ..
หรือ...นี่คือจุดที่ทำให้ท่านอาจารย์เริ่มเข้าวิถีมาร?
ท่ามกลางการโต้เถียงของเหอจิ่นและเซียวหาน เสียงฟืนท่อนสุดท้ายที่ถูกมัดลงกระทบพื้นไม้ดัง ปึก! พร้อม ๆ กับเสียงหนึ่งที่ดึงสติของทั้งสามคนให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง
แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!
เสียงระฆังทองเหลืองจากอารามจากส่วนกลางของสำนักซินหมิงแผดร้องรัวเร็วและหนักหน่วง
“นั่นเสียงระฆังเตือนภัยนี่” เซียวหานผุดลุกขึ้นยืน พลางมองไปทางยอดเขาหลักที่ห่างออกไป
“มีเรื่องอะไรกัน หรือพวกมารบกวนชายแดน?” เหอจิ่นขมวดคิ้ว ลืมเรื่องที่เถียงแพ้ไปเสียสนิท
เฉินมู่เหยียนนิ่งงันดวงตาหรี่ลง... ในความทรงจำชาติก่อน ช่วงเวลานี้จะมีเหตุดินถล่มปิดทางน้ำซ้ำยังมีสัตว์อสูรเลือดโลหิตที่ตื่นตกใจหลุดออกมาอาละวาด...
แต่ยอดเขาหลงอินไม่ได้มีหน้าที่อะไรใหญ่ให้ต้องไปช่วยสู้กับสัตว์อสูรเหล่านั้น อีกอย่างศิษย์เอกจากเทียนหยางก็เป็นผู้ฆ่ามันด้วย...
ท่ามกลางเสียงระฆัง ที่ยังคงก้องกังวานไปทั่วเทือกเขาซินหมิง บรรยากาศบนยอดเขาหลงอินกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปนเปไปด้วยความสับสน ศิษย์นับร้อยสิบชีวิตต่างวิ่งมารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าเรือนไม้เก่าแก่
“เกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ เสียงระฆังถี่ขนาดนี้ ไม่ใช่แค่การซ้อมแน่!” ศิษย์คนหนึ่งโพล่งขึ้นพลางกอดกระบี่ในมือแน่น
“เจ้าจะตื่นเต้นไปทำไม อย่างไรเสียยอดเขาเราก็คงได้แค่เฝ้าประตูสำนัก หรือไม่ก็ไปช่วยขนเสบียงเหมือนคราวก่อนนั่นแหละ” อีกคนเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงปลงตก “เจ้าก็รู้... ยอดเขาอื่นเขาเก่งกล้ากันขนาดไหน หน้าที่ปราบอสูร คงไม่พ้นมือยอดเขาเทียนหยางหรือเสวียนอวี่หรอก”
เฉินมู่เหยียนยืนปะปนอยู่ในกลุ่มศิษย์ สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังยอดเขาที่รุ่งโรจน์ลูกอื่น ๆ แต่เขากลับจ้องเขม็งไปยังประตูเรือนไม้ที่ยังคงปิดสนิท
แอ๊ด...
ประตูไม้บานเก่าเลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของอาจารย์หลงอิน บุรุษผู้มีรอยยิ้มใจดีประดับใบหน้าเสมอ วันนี้ท่านไม่ได้สวมชุดหรูหราสำหรับออกงานใหญ่ แต่กลับสวมชุดผ้าป่านสีฟ้าอ่อนพาดขาวที่ดูทะมัดทะแมงผิดตา
“มากันครบแล้วหรือ” เสียงของหลงอินราบเรียบแต่ทว่ากังวานชัดเจนไปทั่วลานกว้าง ทำให้เสียงซุบซิบของเหล่าศิษย์เงียบลงทันที
“ท่านอาจารย์! เสียงระฆังนั่นหมายความว่าอย่างไรขอรับ? พวกเราต้องไปสมทบกับยอดเขาหลักหรือไม่?” เหอจิ่นถามด้วยความกระตือรือร้น
หลงอินส่ายหน้าเบา ๆ พลางก้าวลงบันไดหินมาหยุดยืนต่อหน้าศิษย์ทุกคน “ยอดเขาหลักส่งสารมาว่า หมู่บ้านชิงสุ่ยที่เชิงเขากำลังเผชิญกับเหตุดินถล่มปิดทางเข้าออก และมีสัตว์อสูรกำลังคุ้มคลั่งหลุดเข้าไปในที่พักของชาวบ้าน ยอดเขาอื่นต่างออกไปช่วยจัดการกับอสูรพวกนั้นอยู่”
คำพูดนั้นทำให้ศิษย์หลายคนมองหน้ากัน บางคนลอบถอนหายใจ
“ฟังนะศิษย์ทั้งหลาย...” แววตาของหลงอินวูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง “ ชาวบ้านที่นั่นกำลังรอคอยความช่วยเหลืออื่นอีกมาก และไม่มีใครอยู่ใกล้พวกเขาเท่าพวกเราอีกแล้ว”
หลงอินขยับยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เฉินมู่เหยียนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
“เก็บความน้อยเนื้อต่ำใจใส่ห่อผ้าทิ้งไว้ที่นี่ แล้วตามอาจารย์ลงไป วันนี้เราจะไปช่วยคน ไม่ใช่ไปเพื่อเอาชื่อเสียง”
“ขอรับท่านอาจารย์!” เสียงตอบรับดั่งพร้อมเพรียงกัน แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ท่าทีที่เด็ดขาดของคนเป็นอาจารย์ก็ทำให้ศิษย์ทุกคนฮึดสู้ขึ้นมา
เฉินมู่เหยียนกระชับกระบี่ในมือ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของหลงอินอีกครั้ง
เพราะแววตาที่จ้องนานจนคนที่ถูกจ้องมองสัมผัสได้ จึงหันมาสบตา เฉินมู่เหยียนแอบหลบสายตาทันที
ข้าหลบอีกแล้ว...
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป
บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ
บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย







