Mag-log inบทที่ 2 /1
ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้
หลังจากมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยรสชาติแห่งความอบอุ่นและขุนเคืองจบลง ศิษย์คนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันเข้าเรือนไผ่ของตนเอง เสียงกรนเบาๆ ของเซียวหาน ยืนยันว่าราตรีบนยอดเขาหลงอินได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์
เฉินมู่เหยียนยังคงลืมตาโพลงในความมืด เขารอจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้าลาดตระเวนรอบนอกผ่านไป จึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุด
เป้าหมายของเขาไม่ใช่ลานฝึกกระบี่ แต่เป็น 'ถ้ำหยดน้ำ' ท้ายยอดเขา สถานที่ที่อับชื้นและเต็มไปด้วยไอเย็น... สภาพแวดล้อมที่ขัดกับวิถีเซียนอันร้อนแรงของสำนักซินหมิง แต่มันคือสถานที่ดีที่สุดสำหรับการเร้นกายฝึก 'จิตมาร'
อีกสามปี ก่อนที่เขาจะอายุยี่สิบเต็มกาย ตอนนั้นพลังที่กดกลั้นของเขาจะระเบิดเสียสติไปสิบวันสิบคืน กว่าเขาจะรู้ตัวก็เข็นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน...
เขาต้องฝึกจิตและร่างกายเพื่อเป็นภาชนะรองรับสายเลือดมารในตัวก่อนที่มันจะระเบิดออกมา
เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าไม่รู้จักบิดามารดาผู้ให้กำเนิด เกิดมาก็ถูกทิ้งที่ท้ายรถเข็นผักในหมู่บ้านที่แสนยากเข็น เขาคิดมาตลอดว่าตนเองถูกทิ้งเพราะพ่อแม่ของเขาอาจจะลำบากจนเลี้ยงดูทารถที่เพิ่งเกิดไม่ไหวแล้วตั้งใจทิ้ง แต่เมื่อได้รู้ว่าตนเองมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเผ่ามาร...
เหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักตนเองมาก่อนเลย
ซ่า...ซ่า ซ่า
ไอหมอกจางๆ กระทบผิวขากายสั่นสะท้าน เฉินมู่เหยียนนั่งลงบนโขดหินเรียบกลางถ้ำ หลับตาลงและเริ่มสำรวจภายในร่างกายของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด
เขาสูดลมหายใจลึก ชักนำปราณบริสุทธิ์เข้าสู่จุดชีพจร ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้กักเก็บมันไว้ที่จุดตันเถียนเหมือนที่อาจารย์สอน แต่กลับจงใจชักนำมันให้ไหลย้อนกลับ มุ่งตรงสู่หัวใจ... ตำแหน่งที่ขุมพลังมารซุกซ่อนอยู่
อึก!
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงจากภายใน ใบหน้าซีดขาวของเขามีเหงื่อผุดซึม รสคาวเลือดจางๆ เริ่มอบอวลในลำคอ
‘เจ็บ...’
เขาขบฟันแน่น บังคับให้ปราณสีขาวสะอาดถูกย้อมด้วยสีดำขลิบแดงทีละน้อย ปราณมารในกายเริ่มตอบสนอง มันเหมือนอสรพิษที่ถูกปลุกจากการจำศีล เริ่มเลื้อยรัดไปตามเส้นเอ็นและกระดูก
“อะ!? แหวะ!” ใครจะไปทำได้ในครั้งแรกกัน ประเมินตนเองสูงไปแล้ว..
เลือดทะลักออกจากดวงตาและโพรงปาก ร่างกายสั่นและทรมานราวกับถูกบีบศีรษะให้แตก เขาดิ้นร้นจนสุดท้ายก็ดึงสติกลับมาได้...
การฝึกเช่นนี้มันจะไปกระตุ้นพลังมารในตัวเร็วกว่าเดิมเสียมากกว่า...
“แล้วข้าควรทำเช่นไร..” เขาตัดพ้อและพิงกายกับผนังหิน เขาพยายามหาทุกวิถีทางที่จะควบคุมพลังมารในอนาคตของตนเอง แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน
“เจ้าพวกเด็กดื้อด้าน!” เสียงตวาดดังขึ้น เฉินมู่เหยียนเสียวสันหลังวาบร้าวไปถึงกระดูก
“อาจารย์!?” เฉินมู่เหยียนยืนขึ้นพร้อมจับกระบี่ของตนเองแบบไม่ทันรู้ตัว
หลงอินยืนอยู่ที่ปากถ้ำ พร้อมใบหน้าที่โกรธเคือง ปลายคิ้วชนกันยิ่งดูให้หวาดกลัว
อาจารย์หลงอินมาทำอะไรที่ถ้ำหยดน้ำนี่...
มาฝึกจิตมารงั้นรึ! อาจารย์เริ่มเรียนวิชามารไปแล้วสินะ!
“พวกเจ้านี่ดื้อรั้นจริงๆ” หลงอินเอ่ยปากบ่นและถอนหายใจออกมา
'พวกเจ้า?' เฉินมู่เหยียนชะงัก ก่อนที่มือของหลงอินจะดึงใบหูของใครบางคนที่ยืนหลบหลังเขาอยู่ออกมา
“โอ้ยๆๆ ท่านอาจารย์ ข้าเจ็บแล้ว ข้าเจ็บแล้ว”
เหอจิ่น...
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามุ่งมั่นกับการแข่งประลองในศึกฤดูหนาวของสำนัก แต่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าต้องมาแอบฝึกยามดึก โดยไม่รู้จักระวังภัยเลยเชียว” หลงอินดึงใบหูของเหอจิ่นอีกครั้งด้วยความเคือง
เหอจิ่นนิ่วหน้าทันที “ข้าผิดไปแล้วๆ ข้าแค่อยากเก่งขึ้นสักหน่อย จะได้ไม่ถูกพวกศิษย์ยอดเขาอื่นมาดูถูกก็เท่านั้นเอง”
“เจ้ายังผูกใจเจ็บกับจ้าวอวี้เฉินสินะ”
“ข้ามิได้ผูกใจเจ็บ” เหอจิ่นเมื่อถูกจับได้ก็ลนลานขึ้นมาทันที
จ้าวอวี้เฉินศิษย์เอกของยอดเขาเสวียนอวี่ อนาคตในศึกประลองฤดูหนาวเหอจจิ่นจะพ่ายแพ้อย่างราบคาบ แถมลมปราณยังถูกทำลายจนเหอจิ่นต้องถอนตัวออกจากสำนักเพราะไม่สามารใช้พลังปราณของตนเองได้อีก
“แล้วเจ้าเล่ามู่เหยียน มีคนที่เจ้าอยากชนะด้วยรึ?” หลงอินถามเฉินมู่เหยียน
ในอนาคตเขาได้ประลองกับเหยาเซิ่งศิษย์เอกของยอดเขาเทียนหยาง แล้วเขาเป็นเพียงคนเดียวในยอดเขาหลงอินที่ชนะการประลอง
ท่านอาจารย์เทียนหยางได้เชิญเขาเข้าร่วมเป็นศิษย์ในยอดเขา และในตอนนั้นเขาเลือกออกจากยอดเขาหลงอินไปเข้ายอดเขาเทียนหยางแล้วมิได้เจออาจารย์หลงอินอีกเลย มารู้อีกคราท่านอาจารย์ก็เข้าสู่วิถีมารไปแล้ว...
“จ้าวอวี้เฉิน” เฉินมู่เหยียนเอ่ยออกมา
“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหอจิ่นได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที
“ข้าอยากประลองกับจ้าวอวี้เฉินด้วยเหมือนกัน”
“ไม่ไม่ไม่ ข้าขอประลองก่อนนะท่านอาจารย์ ข้าเคยประลองกับเจ้าจ้าวอวี้เฉินมาแล้ว ครั้งนั้นข้าแพ้ คร้้งนี้ที่ข้าพยายามฝึกฝนก็เพื่อเอาชนะเจ้าจ้าวอวี้เฉินให้ได้” เหอจิ่นหันไปแจงเหตุผลกับอาจารย์ของตนเองทันที
“จ้าวอวี้เฉินเป็นศิษย์เอกของยอดเขาเสวียนอวี่ และในฐานะศิษย์ร่วมสำนัก เขามีชื่อเสียงโดดเด่นที่สุด เหอจิ่นได้ประลองกับเขามาแล้วก็ถือว่าได้วัดฝีมือตนเอง ส่วนข้ายังไม่เคยได้ประลองกับเขาเลย ข้าเองก็อยากประเมินฝีมือตนเองกับศิษย์ร่วมสำนักอันดับหนึ่งด้วยเช่นกัน” เฉินมู่เหยียนเองก็แจงเหตุผลตนเองด้วย
“นี่เจ้า!” เหอจิ่นปากสั่นเพราะคิดคำจะเถียงไม่ออก
“พอๆ จ้าวอวี้เฉินนี่ได้รับความนิยมล้นหลามจริงๆ” หลงอินยกมือห้ามการทะเลาะของเด็กสองคน
“เจ้าแน่ใจรึ ว่าอยากประลองกับจ้าวอวี้เฉินจริงๆ ปกติเจ้าเป็นพวกอะไรก็ได้แท้ๆ” เฉินมู่เหยียนได้ยินก็ระลึกความหลังได้ว่าตนเองสมัยยังอยู่ยอดเขาหลงอิน ไม่ใช่คนพูดมากหรือชอบพูดเสียเท่าไหร่
ไม่แปลกที่อาจารย์จะตกใจในคราแรกที่เขาเสนอข้อแลกเปลี่ยนเรื่องไก่ฟ้า...
“ศิษย์แน่ใจ” เขาเองก็อยากรู้ด้วยว่าปราณของเหอจิ่นที่ถูกทำลาย เป็นเพราะใช้พลังเกินขีดจำกัดของตนเองหรือจ้าวอวี้เฉินเป็นคนทำลายแก่นนั้นของเหอจิ่น... เพราะชีวิตที่แล้วไม่มีผู้ใดหาคำตอบให้เหอจิ่นจนต้องกัดฟันยอมรับว่าปราณของตนเองอาจจะอ่อนแอเกินไปและยอมถอนชื่อลาจากสำนักไปเอง
“เจ้าจริงจัง” หลงอินถามย้ำ
“ศิษย์จริงจัง” เฉินมู่เหยียนยืดอกแสดงความจริงใจด้วยแววตาออกมา
หลงอินจ้องมองแววตาที่แสนมุ่งมั่นของอีกฝ่าย เวลาสบตาเพียงไม่นานหลงอินก็ยกยิ้มให้ ทำให้ความตั้งใจของเฉินมู่เหยียนไขว้เขว้รีบหลบสายตาที่ต้องมนต์ของอาจารย์ตนเองทันที
“ก็ได้ ในเมื่อเจ้าทั้งสองมีเป้าหมายเดียวกัน ข้าจะให้พวกเจ้าประลองกันเองเพื่อหาคนที่คู่ควรดีรึไม่” หลงอินมองศิษย์ทั้งสองของตนเอง ตอนนี้เหอจิ่นไม่ยอมรับและโกรธเคืองจนควันแทบออกหู ส่วนเฉินมู่เหยียนหันหน้าหนีไม่รู้เพราะสาเหตุใด แต่ก็ดูใบหน้าแดงถึงใบหูอาจจะเป็นเพราะเคืองเหอจิ่นเหมือนกันก็ได้
“ไปๆ ไปเข้านอนได้แล้ว พวกเจ้ากำลังโต เดี๋ยวตัวเท่านี้ยามเป็นหนุ่มเต็มกาย หญิงสาวที่ไหนจะเชยชม” หลงอินลูบหัวของเจ้าเด็กสองคนที่ตอนนี้ก็สูงเพียงอก
“ข้าสิบแปดแล้ว อีกครึ่งปีก็สิบเก้าเต็มกาย ข้ามิใช่เด็กแล้ว” เหอจิ่นปฎิเสธการลูบหัวแบบเด็กน้อยด้วยการเอียงคอหลบ แต่ก็ถูกจับหัวด้วยแรงบีบที่ทำให้ต้องร้องจ๊าก
“โอ้ยๆๆ ท่านอาจารย์!” ระหว่างที่เหอจิ่นร้องขัดขืน ฝั่งเฉินมู่เหยียนกลับยืนเฉยให้ลูบแต่โดยดี...
ความจริงอีกหนึ่งปี เฉินมู่เหยียนก็สูงเทียบเท่าอาจารย์ตรงหน้า และอีกปีเขาก็สูงกว่าอย่างรวดเร็ว
ครั้งล่าสุดที่สู้กับอาจารย์ อีกฝ่ายยังต้องเงยหน้ามองเขาตอนประชันกระบี่อยู่เลย ยามนี้เขากลับเป็นฝ่ายเงยมอง...
เมื่อศิษย์และอาจารย์เดินกลับเส้นทางที่รายล้อมด้วยต้นไม้ยามค่ำคืนบทสนทนาก็ดำเนินไปอย่างราบเรียบ เหอจิ่นเปิดประโยคด้วยท่าทีไม่พอใจ “ปกติเจ้าไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยแท้ๆ มาวันนี้กลับพูดมากเป็นเป็นพิเศษ”
“เจ้าพูดมากกว่าข้าอีกนะ” เฉินมู่เหยียนกล่าวเสียงเรียบ นั้นทำให้เหอจิ่นควันออกหูอีกครั้ง
“ หึ ข้านึกว่าเจ้าเป็นใบ้มาตั้ง 2 ปี” เหอจิ่น
“ก็แปลว่าเจ้าเข้าใจผิด” เฉินมู่เหยียน
“นี่!” เหอจิ่นจะตอบโต้แต่ก็ถูกฝ่ามือของผู้เป็นอาจารย์ฟาดสั่งสอนที่กบาล
“มืดค่ำเสียงดัง” หลงอินพูดเสียงเบาเพราะยามนี้เงียบฉิบ หวั่นจะไปปลุกศิษย์ผู้อื่นที่กำลังหลับอยู่
เหอจิ่นยอมเงียบแต่ก็แอบเตะขาเฉินมู่เหยียนระหว่างเดินตามหลังท่านอาจารย์
เฉินมู่เหยียนเองก็เตะคืนจนเกิดเสียงเด็กสองคนที่พยายามเตะเหยียบเท้ากันไปมา
“เมื่อถึงเดือนสิบข้าจะตัดสินว่าใครจะได้สู้กับจ้าวอวี้เฉิน เมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าก็เตรียมตัวให้พร้อมเล่า” หลงอินหันมามองทั้งสองที่เตะขากันไปมาจนชายผ้าเลอะไปด้วยเศษดิน “แต่ถ้าพวกเจ้ายังทะเลาะกัน ข้าจะให้เซียวหานลงแทน”
“เซียวหาน !?” เหอจิ่นยอมรับไม่ได้จนเกาหัวตัวเอง เฉินมู่เหยียนเองก็ส่ายหน้า
“เจ้านั้นให้ก้าวขาขึ้นลานหินยังไม่กล้าเลย!” เหอจิ่น
“ท่านอาจารย์โปรดพิจารณาใหม่เถิด” เฉินมู่เหยียนยืนยัน
เซียนหานเดิมทีในชีวิตที่แล้วก็อายุขัยสั้น อาจารย์อย่าได้ตัดโอกาสการมีชีวิตของเขาเลย
“ข้าพิจารณาแล้ว แล้วมันเป็นกฎหากพวกเจ้าทำไม่ได้” หลงอินกล่าว ทำให้ทั้งสองไหล่ห่อหดหู่ขึ้นมาพร้อมกัน
คราวนี้ได้เลิกเตะขากันเสียที
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป
บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ
บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย







