Mag-log inบทที่ 5/1
ซูอวิ๋นเหยา
ท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน
“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”
คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขา
ภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง
“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้า
เฉินมู่เหยียนนั่งลงฝั่งตรงข้าม แผ่นหลังเหยียดตรง “ท่านอาจารย์มีเรื่องด่วนอันใดหรือขอรับ”
“สารที่เหยาเซิ่งนำมา ไม่ได้มีแค่เรื่องศึกประลองฤดูหนาว” หลงอินเงยหน้าขึ้น ดวงตาหยกคู่สวยจ้องมองศิษย์ตรงหน้า “พ่อของข้าต้องการพบเราทั้งสองในวันพรุ่งนี้ที่ยอดเขาหลัก”
“พบศิษย์ด้วยหรือขอรับ?” เฉินมู่เหยียนขมวดคิ้ว
“อสูรที่เจ้าปราบ มันไม่ใช่แรดหินธรรมดาอย่างที่เทียนหยางเข้าใจ” หลงอินใช้นิ้วเคาะลงบนกระดาษ “มันคืออสูรกลืนโลหิต ที่มีไอมารเข้มข้น ปกติมันควรจะถูกกักขังอยู่ในเขตแดนต้องห้ามทางทิศเหนือของสำนัก การที่มันหลุดออกมาถึงหมู่บ้านชิงสุ่ยได้หมายความว่าค่ายกลของสำนักอาจจะมีรอยรั่ว หรือไม่ก็...”
“มีคนจงใจปล่อยมันออกมา” เฉินมู่เหยียนต่อประโยคทันที ทว่าสิ่งที่เขากังวลยิ่งกว่าคือการต้องไปเผชิญหน้ากับ เจ้าสำนักซินหมิง ชายผู้เข้มงวดและมีดวงเนตรสวรรค์ที่มองเห็นได้กระทั่งความลวง
“ท่านพ่อต้องการฟังจากปากของคนที่อยู่ในเหตุการณ์จริงๆ และคนที่ปลิดชีพมันได้คือเจ้า” หลงอินถอนหายใจยาว แววตาแฝงไปด้วยความกังวล “มู่เหยียน วันพรุ่งนี้ยอดเขาหลักจะเต็มไปด้วยสายตาที่จ้องจะจับผิดเจ้า การที่ศิษย์ยอดเขาหลงอินที่ไร้ชื่อเสียงปราบอสูรระดับนั้นได้ มันสร้างแรงสั่นสะเทือนมากกว่าที่เจ้าคิด”
“ศิษย์ทราบดีขอรับ”
“อีกเรื่องหนึ่ง...” หลงอินโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นยาจางๆ จากบาดแผลที่บ่าลอยมาแตะจมูกมู่เหยียน “ในตอนที่เจ้าประชันกับอสูรตนนั้น ข้าสัมผัสได้ถึงปราณบางอย่างที่รุนแรงจากตัวเจ้า มันไม่ใช่ปราณกระบี่ที่ข้าเคยสอน”
หัวใจของเฉินมู่เหยียนกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ “ท่านอาจารย์...”
“ข้าไม่ได้จะคาดคั้น” หลงอินยกมือห้ามพลางยิ้มเศร้า “ถ้าเจ้าจะศึกษาฝึกวิชากระบี่ของยอดเขาอื่นหรือลิทธิอื่นข้าก็มิห้าม”
“....ขอรับ” เฉินมู่เหยียนคล้ายโล่งใจ เพราะลืมคิดไปว่าหลงอินผู้นี้ไม่ใช่คนชอบคิดน้อย และไม่ได้มีความสามารถที่จะรับรู้ปราณผู้อื่นได้
ถึงจะคิดเช่นนั้น...ในอนาคตท่านกลับเก่งกาจมีพลังมหาศาลล้างแผ่นดินได้ไม่ถึงครึ่งวัน..
“แล้วเจ้าฝึกวิชากระบี่จากสำนักไหนหรือ เผื่อข้าจะแนะนำอะไรเจ้าได้บ้าง” หลงอินกลับมาพูดคุยด้วยบรรยายกาศที่ปกติ
เฉินมู่เหยียนได้ยินก็เงยหน้าสบตาก่อนจะหลบอย่างทุกครั้ง
เขาสบตาได้ไม่นาน...
ข้าเคยจ้องมองแววตาหยกคู่นั้นใกล้ชิด รู้แม้กระทั้งจังหวะลมหายใจ
แต่ก็แค่ครั้งเดียว....ในชีวิตที่แล้ว
“ศิษย์..ฝึกหลายๆอย่าง ตอนนั้นที่ปราบอสูรนั่นได้ ศิษย์ก็จำไม่ได้ว่าใช้วิชาอะไร” เฉินมู่เหยียนโกหกด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
หลงอินพยักหน้าแสร้ทำเป็นเข้าใจ “ข้าเองก็ไม่ได้เก่งวิชากระบี่หรือการฝึกปราณคงช่วยเจ้าไม่ได้ ขอโทษนะเฉินมู่เหยียน”
“ไม่เลยอาจารย์ ศิษย์เข้าใจ” เฉินมู่เหยียนรีบปฎิเสธ
หลงอินเห็นศิษย์ตรงหน้าส่ายหน้าเร็วจนคอแทบหัก ก็อดหัวเราะได้ “แต่พรุ่งนี้ เจ้าตื่นสายหน่อยแล้วกัน”
เฉินมู่เหยียนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “หมายความว่าอย่างไร...ขอรับ?”
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สำนักซินหมิง
แสงแดดจัดจ้าส่องสว่างไปทั่วลานประลองหินหยกขาวที่กว้างขวางที่สุดในสำนัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเงียบกริบอย่างประหลาด เจ้าสำนักซินหมิงและเจ้าปกครองยอดเขาทุกท่านนั่งเรียงกันบนแท่นอาสนะสูงส่ง ทุกคนต่างมีใบหน้าที่เคร่งขรึม
หลงจื้อหยวน เจ้าสำนักซินหมิงผู้เป็นบิดาของหลงอิน นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์หยก นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองบุตรชายคนโตที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีเนิบนาบ ไม่รีบร้อน ทั้งที่เลยเวลาที่นัดหมายไว้เกือบชั่วยาม
“เจ้ามาช้าไปมาก หลงอิน” เสียงกังวานต่ำของหลงจื้อหยวนทำให้เฉินมู่เหยียนแอบมองอาจารย์ของเขาด้วยความเป็นห่วง
“ขออภัยท่านพ่อ บาดแผลที่บ่าข้าอักเสบจนไข้ขึ้นเล็กน้อย มู่เหยียนเลยต้องช่วยพยุงข้าจนเดินช้าไปบ้าง” หลงอินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหนื่อยล้าจนคนฟังยากจะจับผิด แต่เฉินมู่เหยียนที่เดินตามหลังรู้ดีว่า 'ไข้' ที่อาจารย์ว่า คือการนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มจนสายโด่งต่างหาก
“เอาเถิด... เรื่องอสูรกลืนโลหิตที่ทิศเหนือ เทียนหยางบอกว่ามันหลุดมาจากเขตอาคมต้องห้าม” หลงจื้อหยวนขมวดคิ้ว “มันเป็นไปได้อย่างไรที่อสูรระดับนั้นจะถูกจัดการโดยศิษย์เพียงคนเดียวจากยอดเขาหลงอินที่... ไร้วิชาโดดเด่น”
สายตาของเจ้าสำนักเลื่อนมาหยุดที่เฉินมู่เหยียน ราวกับจะมองให้ทะลุถึงแก่นวิญญาณเฉินมู่เหยียนแสดงใบหน้านิ่งเฉยซ่อนแววตาจอมมารในอดีต เขาพยายามกดปราณในตัวให้เงียบสนิทที่สุด
“เรียนท่านเจ้าสำนัก... ข้าเพียงแค่โชคดี” เฉินมู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ “มันได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว ข้าเพียงแค่ซ้ำที่แผลเดิม”
“โชคดีงั้นรึ?” เทียนหยางที่นั่งอยู่ด้านข้างแค่นหัวเราะ “อสูรสายเลือดมารไม่มีทางตายด้วยความโชคดี พี่ใหญ่... ท่านปิดบังอะไรเราอยู่หรือไม่ หรือท่านไปขอความช่วยเหลือจากใครมา?”
“ข้า? เจ้าว่าใครจะมาช่วยเสี่ยงชีวิตสู้อสูรตนนั้นได้กัน” หลงอินกล่าว และคว้าแก้วชาจิบผ่อนอารมณ์ แม้ในห้องจะเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่หลงอินเป็นคนเดียวที่ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย
เยวี่ยซวง ผู้เป็นน้องคนรองที่นั่งพัดจิ่วฟังบทสนทนาก็เริ่มเอ่ยถามบ้าง “แล้วแก่นโลหิต พี่ใหญ่ได้เก็บไว้ไหม มันช่วยรักษาโรคระบาดได้” ยอดเขาที่เก่งกาจกาจเรื่องตำราและการรักษา ไม่ได้สนใจเรื่องปราบอย่างไร เขาสนใจแค่ผลลัพ์และแก่นโลหิตหายากเท่านั้น
“ไม่มี” หลงอินตอบแทบจะทันที
“เจ้าว่าอย่างไรน่ะ! จะไม่มีได้อย่างไร!” เทียนหยางทุบโต๊ะชาตรงหน้าจนแก้วชาหกเลอะ แต่ก็ไม่ได้สนใจว่าชายเสื้อจะเปียกน้ำหรือไม่
“แก่นโลหิตจากสัตว์อสูรนั่นสำคัญพี่ใหญ่ก็รู้ ไยถึงไม่รอบคอบเช่นนี้” ชิงหลานน้องคนเล็กในสำนักซินหมิง ถึงจะเป็นคนสุดท้องแต่กลับเก่งกาจการสู้รบค่ายกล ตัวมหึมาในชุดเกราะนั่งอย่างยากลำบากบนเบาะที่นุ่มนิ่ม
“เมื่อมันตาย ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีแก่นโลหิตตั้งแต่แรก ข้าจะโกหกพวกเจ้าไปทำไม” หลงอินผายมือทั้งสอง ราวกับมันไม่มีจะให้ทำอย่างไรได้
“ท่านพี่ใหญ่คงไม่ได้เก็บมันไว้หรอกเรอะ” เสวียนอวี่ ผู้ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบสนิท
เฉินมู่เหยียนได้ยินก็เงยหน้ามองเสวียนอวี่ด้วยความรู้สึกที่ไม่ชอบตั้งแต่ชีวิตก่อนขุ่นเคืองในใจ
อนาคตอาจารย์หลงอินจะถูกใส่ร้ายในคดีร้ายแรงจากสำนักเซียนโดยตรง ซึ่งมันไม่เป็นความจริงในเวลาต่อมา แม้ทุกคนจะยืนยันความบริสุทธิ์ให้อาจารย์หลงอิน เสวียนอวี่ผู้นี้กลับไม่ปริปากพูดอะไร ทั้งๆที่อยู่ในเหตุการณ์ร้ายแรงครั้งนั้นที่อาจารย์ถูกใส่ร้าย
อาจารย์ถูกจับไปอยู่นาน จนยอดเขาหลงอินไร้ผู้ปกครอง เสวียนอวี่นี่เองที่ยึดยอดเขาหลงอินเพื่อดูแลในภายหลัง....
แม้ตอนนั้นเขาจะเป็นศิษย์เทียนหยางแล้ว แต่ความผูกพันธ์ถานะศิษย์อาจารย์ของหลงอินก็ยังมีอยู่ และอารมณ์โกรธเสวียนอวี่ในตอนนั้นไม่มีวันหาย
“แก่นโลหิตแม้แต่อาจารย์หรือข้าก็ไม่สามารถเก็บได้ด้วยมือเปล่า ยิ่งเป็นสัตว์อสูรกลืนโลหิต ต่อให้มีหรือไม่มีก็ไม่สามารถจับต้องได้เลย ท่านอาจารย์เสวียนอวี่มีความรู้มากกว่าข้า ถ้าข้าเข้าใจผิดโปรดชี้แนะ” เฉินมู่เหยียนเอ่ยแทรกและยกมือประสานก้มหน้าเพื่อรับคำชี้แนะ
เสวียนอวี่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักและขมวดคิ้วออกจางๆ “ใช่..ข้าไม่มีสิ่งใดต้องชี้แนะ”
เฉินมู่เหยียนลดมือลงและยืดอกสบตากับเสวียนอวี่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบประจำตัว
ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนเปลวไฟที่อยู่ใกล้กองฟาง..
“ศิษย์ของพี่ใหญ่มีความรู้มากกว่าท่านอีกนะ” เทียนหยางกล่าว และกอดอกมองเฉินมู่เหยียน ซึ่งตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอตอนปราบอสูร เทียนหยางก็ว่าเฉินมู่เหยียนหน่วยก้านดี ไม่น่าหลงไปอยู่ในยอดเขาหลงอินได้
แต่พอนึกดีๆ เด็กตรงหน้าตอนเข้ามาในสำนักวันแรกก็สามารถยกหินขึ้นเขาได้ห้ารอบ ถึงจะดูมีความสามารถแต่เพราะมีข่าวลือเรื่องเป็นลูกโจร ถ้ารับเข้ายอดเขาของเขาก็คงดูไม่ดี
แต่ตอนนี้เริ่มเสียดายแล้ว..
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป
บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ
บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย







