กลิ่นจากรอยร้าว

เมื่อผักทั้งหมดถูกเตรียมเรียบร้อย อวี้เหนียง จึงนำไปคลุกกับเกลือตามสัดส่วนที่กำหนด ค่อย ๆ กลับผักให้เครื่องปรุงกระจายทั่วถึง แล้วจึงจัดลงในไหเคลือบใบหนึ่งอย่างระมัดระวัง นางกดผักให้แน่นพอประมาณ ไม่ปล่อยให้มีช่องว่างมากเกินไป จากนั้นเติมน้ำดองที่เตรียมไว้ตามวิธีที่นางจำได้

เสี่ยวชุน ยืนถือผ้าอยู่ข้าง ๆ คอยส่งสิ่งของให้เมื่ออวี้เหนียงต้องการ “ไหนี้พอหรือไม่”

“พอสำหรับผักชุดนี้”

“แล้วอีกสองไหเล่า”

“เราจะยังไม่ใช้ทั้งหมด หากมีไหเสียหรือผักชุดแรกต้องแก้ไข อย่างน้อยเราก็ยังมีภาชนะเหลือไว้ทดลองใหม่”

“เจ้าคิดเผื่อความล้มเหลวไว้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยหรือ”

“การเตรียมใจรับความผิดพลาด ไม่ได้แปลว่าเราไม่หวังว่าจะสำเร็จ”

อวี้เหนียง ตอบพลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดขอบไหให้แห้ง ก่อนวางฝาลงอย่างระมัดระวัง นางยกไหขึ้นตรวจดูอีกครั้ง แล้วจึงใช้เศษผ้าผูกไว้รอบปากภาชนะเพื่อช่วยป้องกันฝุ่น จากนั้นหยิบกระดาษเล็ก ๆ มาเขียนวันที่และรายละเอียดของผักชุดแรก ก่อนผูกติดไว้กับหูไห

เสี่ยวชุน มองไหใบนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เมื่อครู่มันยังเป็นเพียงภาชนะเก่า ๆ ที่วางทิ้งไว้ในห้องเก็บของ แต่ตอนนี้กลับดูราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งของเรือนท้ายวัง

“นี่คือผักดองชุดแรกของพวกเราสินะ”

“ใช่”

“ถ้ามันอร่อย ข้าขอเป็นคนแรกที่ได้ชิม”

“หากมันอร่อยจริง เจ้าก็เป็นคนแรกที่ได้ชิม”

“แล้วถ้าไม่อร่อยเล่า”

“เจ้าก็ยังเป็นคนแรกที่ได้ชิมอยู่ดี” เสี่ยวชุนเบิกตากว้าง “หลินอวี้เหนียง เจ้าเห็นข้าเป็นหนูทดลองหรืออย่างไร”

“ข้าเห็นเจ้าเป็นสหายที่ไว้ใจได้ต่างหาก” คำตอบนั้นทำให้ เสี่ยวชุน ชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้ ข้าจะยอมเป็นหนูทดลองให้เจ้าสักครั้ง แต่ถ้ารสชาติแย่จนกินไม่ได้ เจ้าต้องรับผิดชอบหาอาหารอย่างอื่นมาเลี้ยงข้า”

“ตกลง”

อวี้เหนียง ยิ้มรับ ก่อนยกไหไปวางในมุมที่เย็นและไม่โดนแดดโดยตรง นางตรวจดูตำแหน่งอีกครั้ง แล้วจึงปัดมือที่เปื้อนเกลือออกจากกัน งานในวันนั้นเสร็จสิ้นลงเพียงเท่านี้

ทั้งสองไม่มีเครื่องปรุงหรูหรา ไม่มีภาชนะใหม่เอี่ยม และไม่มีใครรับรองว่าผักดองชุดแรกจะออกมาดี แต่สำหรับ อวี้เหนียง นี่คือจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด นางได้วัตถุดิบมาอย่างถูกต้อง ได้เริ่มลงมือทำ และได้บันทึกทุกอย่างเอาไว้แล้ว ที่เหลือก็มีเพียงเวลาและความอดทน

หลายวันผ่านไป เรือนท้ายวังกลับเข้าสู่ความเงียบตามเดิม เสี่ยวชุน ยังคงบ่นเรื่องอาหารในแต่ละมื้อ ส่วน อวี้เหนียง ก็ใช้เวลาว่างทำความสะอาดเรือน จัดเก็บสิ่งของ และตรวจดูไหดองเป็นระยะ นางไม่กล้าเปิดฝาบ่อยเกินไป เพราะรู้ว่าความสะอาดและการเก็บรักษามีผลต่ออาหารข้างใน แต่ก็ไม่อาจปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ตรวจสอบได้เช่นกัน

ในที่สุด วันที่นางตั้งใจจะตรวจไหชุดแรกก็มาถึง

“วันนี้ใช่หรือไม่” เสี่ยวชุนถามตั้งแต่ยังไม่ทันล้างหน้าเสร็จ อวี้เหนียง พยักหน้า “วันนี้เราจะตรวจดูว่าผักเป็นอย่างไร”

“ในที่สุด! ข้ารอจนแทบลืมไปแล้วว่าเราเคยทำอะไรใส่ไหไว้”

เสี่ยวชุน รีบตามนางไปยังมุมเก็บไห แต่เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นผิดปกติบางอย่างก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน

อวี้เหนียง ชะงักฝีเท้า กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นเค็มเปรี้ยวที่นางคาดหวัง หากเป็นกลิ่นอับชื้นจาง ๆ ซึ่งทำให้หัวใจของนางค่อย ๆ หนักอึ้ง

“อวี้เหนียง… เจ้าได้กลิ่นหรือไม่” เสี่ยวชุน ถามเสียงเบา

“ได้”

อวี้เหนียง ย่อตัวลงตรวจดูไหทันที นางพบว่าบริเวณใต้ฐานไหมีรอยเปียกชื้น น้ำซึมออกมาตามรอยร้าวเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ จนพื้นไม้ใต้เปียกเป็นวงกว้าง สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที

“แย่แล้ว…”

นางรีบประคองไหขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง ตรวจดูรอยร้าวอีกครั้ง น้ำดองยังคงซึมออกมาไม่หยุด แม้จะเป็นเพียงรอยเล็ก ๆ แต่ก็เพียงพอจะทำให้ระดับน้ำภายในลดลง เมื่อเปิดตรวจดูอย่างละเอียด ผักบางส่วนที่อยู่ด้านบนเริ่มเปลี่ยนสภาพ ใบผักกาดขาวไม่สดแน่นเหมือนตอนแรก ส่วนผักบางชิ้นมีสีผิดไปจากเดิม

เสี่ยวชุน หน้าซีดเผือด “นี่มัน… เสียแล้วหรือ”

นางถอยหลังไปครึ่งก้าว มองไหที่ อวี้เหนียง ประคองอยู่ราวกับมันกำลังจะระเบิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ “ถ้าแม่ครัวใหญ่รู้เข้า เราต้องถูกตำหนิแน่ ๆ นางกำชับไว้แล้วว่าถ้ามีของเสียเกิดขึ้น เจ้าต้องรับผิดชอบเอง แล้วผักพวกนี้ก็เป็นของที่เราขอเขามาเสียด้วย…”

อวี้เหนียง ไม่ได้ตอบทันที นางกำลังตรวจดูรอยร้าวและสภาพของผักอย่างละเอียด ความผิดหวังแล่นผ่านดวงตา แต่ไม่นานนักนางก็รวบรวมสติกลับมา ความผิดพลาดเกิดขึ้นแล้ว หากมัวแต่ตกใจ สิ่งที่เสียไปก็จะไม่มีวันกลับคืนมา

นางรีบวางไหลงบนพื้นแห้ง หาภาชนะสะอาดมารองน้ำที่ยังซึมออกมา ก่อนตรวจดูว่ารอยร้าวอยู่ตรงตำแหน่งใด และผักส่วนไหนได้รับผลกระทบบ้าง เสี่ยวชุน ยืนตัวแข็ง มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น

“อวี้เหนียง เราควรทำอย่างไรดี หรือว่าเราต้องทิ้งทั้งหมด”

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก มองไหใบแรกที่ตนตั้งใจทำอย่างเต็มที่ แล้วค่อย ๆ เช็ดน้ำที่เปื้อนปลายนิ้ว นางยังไม่รู้ว่าผักชุดนี้จะแก้ไขได้หรือไม่ และยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสาเหตุเกิดจากรอยร้าวเพียงอย่างเดียวหรือมีอย่างอื่นร่วมด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้แน่ หากยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้ตรวจสอบให้ครบถ้วน นางก็จะไม่มีวันรู้ว่าตนเองผิดพลาดตรงไหน

อวี้เหนียง เงยหน้ามอง เสี่ยวชุน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ในแววตายังมีความกังวลอยู่ไม่น้อย

“อย่าเพิ่งทิ้ง บางทีเรายังแก้ได้”

ขณะที่น้ำดองยังคงซึมลงบนพื้นไม้ ไหใบแรกซึ่งเคยเป็นความหวังของพวกนางกลับกลายเป็นบททดสอบที่ไม่มีใครคาดคิด และนี่อาจเป็นเพียงความผิดพลาดครั้งแรกเท่านั้น