สูตรลับที่หายไป (ย่อยที่ 1)

เช้าวันนั้น หลินอวี้เหนียงตื่นขึ้นก่อนฟ้าสางเล็กน้อย หลังจากพบความผิดปกติว่าไหดองใบหนึ่งถูกเคลื่อนย้ายสลับตำแหน่ง และป้ายชื่อหน้าไหไม่ตรงกับบันทึกการผลิตเมื่อคืน นางแทบไม่ได้หลับสนิทตลอดทั้งคืน แม้จะพยายามปลอบใจตนเองว่าอาจเป็นเพียงความผิดพลาดของคนงานที่เข้ามาช่วยจัดเก็บของ แต่สัญชาตญาณลึก ๆ กลับกระซิบเตือนว่าเหตุการณ์นี้หาใช่เรื่องบังเอิญ

เมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง นางก็รีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังบริเวณเก็บไหดองใต้ชายคาทันที เสี่ยวชุนซึ่งยังอยู่ในอาการง่วงงุนเห็นสหายเดินดุ่ม ๆ ออกไปก่อนฟ้าสาง ก็รีบสวมเสื้อคลุมแล้วก้าวตามมาติด ๆ

“อวี้เหนียง... เจ้ายังไม่ได้ทานอะไรเลยนะ จะรีบร้อนไปไหนแต่เช้าเล่า”

“เดี๋ยวค่อยทานก็ได้ ข้าอยากมาตรวจดูความเรียบร้อยของไหดองเมื่อคืนเสียหน่อย”

“เจ้าเก็บเอาเรื่องนั้นไปคิดจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนเลยรึ”

“ข้าเพียงแต่กังวลว่า... อาจจะมีไหใบอื่นถูกสับเปลี่ยนใหม่อีกก็เท่านั้น”

เสี่ยวชุนถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความห่วงใย ก่อนจะขยับผ้าคลุมให้กระชับ “เช่นนั้นข้าขอมาช่วยดูด้วยคน”

เมื่อเดินมาถึงมุมเก็บไหดอง อากาศยามเช้ายังคงเจือไอเย็นยะเยือก ผสมผสานกับกลิ่นอายฉุนจางของผักดองและกลิ่นดินชื้นหลังน้ำค้างต้องพืชผล

อวี้เหนียงไม่ได้แตะต้องไหใบที่มีปัญหาโดยพลการ นางย่อกายลงตรวจสอบสภาพพื้นดินรอบ ๆ ชั้นวาง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วปัดกวาดเศษใบไม้แห้งที่ทับถมอยู่บนพื้นออกอย่างเบามือ

“เสี่ยวชุน... เจ้าช่วยส่องดูบริเวณด้านหลังชั้นวางให้ข้าหน่อยซิ”

“ตรงนี้หรือ”

“ใช่ ช่วยดูทีว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”

เสี่ยวชุนก้มตัวลงเพ่งพินิจ ก่อนจะใช้มือแหวกกองใบไม้แห้งบริเวณฐานชั้นวาง “อวี้เหนียง! ตรงนี้มีร่องรอยประหลาดด้วย!”

อวี้เหนียงรีบขยับกายเข้าไปใกล้ทันที สายตาจับจ้องไปยังพื้นดินเบื้องหน้า ปรากฏรอยลากจูงเลือนรางเป็นทางสั้น ๆ จากตำแหน่งเดิมของไห ไปยังจุดที่มันถูกย้ายไปตั้งวางอยู่ แม้รอยนั้นจะไม่ชัดเจนนัก ทว่าเนื้อดินบริเวณดังกล่าวถูกกดทับจนยุบตัวลงเป็นแนวยาวอย่างเห็นได้ชัด

“ดูท่าทาง... เหมือนจะมีคนจงใจลากไหใบนี้ออกจากตำแหน่งเดิมจริง ๆ สินะ” เสี่ยวชุนเอ่ยสรุปด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

“มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว”

“แล้วนี่ล่ะ... คืออะไร”

เสี่ยวชุนหยิบเศษเชือกชิ้นเล็ก ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ฐานชั้นวางขึ้นมา มันคือเศษเชือกปอสีซีดที่มีรอยขาดรุ่ยตรงปลายทั้งสองข้าง อวี้เหนียงรับเศษเชือกนั้นมาพินิจดูใกล้ ๆ หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อย ๆ

“เชือกเส้นนี้... มีลักษณะเนื้อสัมผัสและสีสันละม้ายคล้ายกับเชือกปอที่เราใช้ผูกป้ายชื่อไหไม่มีผิดเพี้ยน”

“หรือว่าคนร้ายที่แอบย่องเข้ามาจะทำเชือกเส้นนี้หล่นไว้โดยไม่รู้ตัว”

“ยังสรุปตอนนี้ไม่ได้... เก็บมันไว้ก่อนเถอะ”

นางหยิบถุงผ้าใบเล็กขึ้นมาบรรจุเศษเชือกนั้นไว้อย่างมิดชิด แล้ววางพักไว้บนโต๊ะทำงาน จากนั้นจึงหันมาตรวจสอบป้ายชื่อบนไหทุกใบอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง

ไหแตงกวาดอง ไหหัวไชเท้าดอง ไหผักกาดดอง และไหผลไม้หมัก ทุกใบต่างมีป้ายชื่อกำกับอย่างเป็นระเบียบ นางตรวจเช็กตั้งแต่รูปแบบลายมือ ตำแหน่งปมเชือก ไปจนถึงบันทึกวันที่เริ่มต้นกระบวนการหมัก และเมื่อมาถึงไหเจ้าปัญหา นางก็นำสมุดบันทึกการผลิตเล่มเดิมขึ้นมาเปิดเปรียบเทียบ

“ไหนี้... ตามบันทึกระบุว่าเป็น แตงกวาดองสูตรลดน้ำตาล เริ่มต้นหมักเมื่อสามวันก่อน แต่ป้ายกระดาษที่ติดอยู่กลับถูกเปลี่ยนเป็น หัวไชเท้าดองสูตรหวาน เสียอย่างนั้น”

เสี่ยวชุนชะโงกหน้ามองไหใบดังกล่าวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ “ถ้าเช่นนั้น... เราควรจะเปิดฝาออกดูพิสูจน์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีหรือไม่”

“ยังไม่ควรทำเช่นนั้น”

“แต่หากเราไม่เปิดฝาตรวจสอบ แล้วเราจะล่วงรู้ได้อย่างไรว่าภายในไหบรรจุสิ่งใดอยู่”

“เรารักษาความจริงได้จากสมุดบันทึก... บันทึกระบุชัดเจนว่าไหนี้บรรจุสิ่งใดมาตั้งแต่ต้น การเปิดฝาออกดูโดยปราศจากเหตุผลอันควร อาจทำให้อากาศภายนอกเล็ดลอดเข้าไปรบกวนกระบวนการหมักจนเสียหายได้ อีกประการหนึ่ง หากมีใครจงใจจัดฉากสับเปลี่ยนสิ่งใดจริง ๆ เราก็ไม่ควรทำลายหลักฐานลายนิ้วมือหรือร่องรอยเดิมให้เสียหายไปเสียก่อน”

เสี่ยวชุนพยักหน้ารับคำ แม้ในใจจะยังไม่เข้าใจกระบวนการทั้งหมดดีนัก ทว่าความรอบคอบสุขุมของอวี้เหนียงก็เป็นสิ่งที่นางเชื่อมั่นมาตลอด ทั้งสองช่วยกันยกไหเจ้าปัญหาใบนั้นแยกออกจากกลุ่มไหอื่น ๆ นำไปตั้งวางไว้ในมุมสงบ พร้อมทั้งติดป้ายกระดาษแผ่นใหม่ตัวโต ๆ เขียนเตือนไว้ว่า ‘รอตรวจสอบ — ห้ามนำออกเด็ดขาด’

อวี้เหนียงยังคงบรรจงเขียนบันทึกกำกับเหตุการณ์ทั้งหมดลงในกระดาษอีกแผ่น พร้อมระบุวัน เวลา และความผิดปกติที่ตรวจพบไว้อย่างครบถ้วน

ทว่า เมื่อจัดการเรื่องไหดองเสร็จสิ้นเรียบร้อย นางจึงก้าวเดินกลับเข้าไปในตัวเรือน เพื่อค้นหาสมุดบันทึกสูตรเล่มเล็กสีน้ำตาล ที่ใช้จดบันทึกสัดส่วนลับและรายละเอียดการทดลองหมักดองทั้งหมด นางเปิดฝากล่องไม้ที่ใช้เก็บเอกสารสำคัญ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมีเพียงสมุดบัญชีวัตถุดิบและกระดาษบันทึกทั่วไปเปล่า ๆ เท่านั้น

สมุดบันทึกสูตรเล่มเล็ก... หายไปแล้ว!

อวี้เหนียงใจหายวาบ นางรีบรื้อค้นเอกสารในกล่องใหม่อีกรอบจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ใต้โต๊ะทำงานและซอกมุมชั้นวางเอกสารก็ถูกรื้อค้นจนทั่ว

“เสี่ยวชุน... เจ้าเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กปกสีน้ำตาลของข้าบ้างหรือไม่”

“เล่มที่เจ้าใช้จดสูตรลับการทำผักดองน่ะรึ”

“ใช่! เล่มนั้นแหละ”

“แปลกจัง... เมื่อคืนก่อนเข้านอน ข้ายังเห็นเจ้าเก็บมันใส่ไว้ในกล่องไม้ใบนี้ไม่ใช่หรือ”

“ใช่! ข้าจำได้แม่นยำว่าเก็บมันไว้ในนี้ก่อนออกไปตรวจไหดองรอบค่ำ”

เสี่ยวชุนรีบปรี่เข้ามาช่วยค้นหา นางเปิดลิ้นชักโต๊ะทุกช่อง ค้นใต้กองผ้าห่ม และแทบจะพลิกตะกร้าเก็บเครื่องครัวทุกใบในห้อง... ทว่าไร้ซึ่งร่องรอย

“หรือว่าเจ้าเผลอนำไปวางลืมไว้ที่อื่น”

อวี้เหนียงนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว “ข้าใช้มันจดสูตรเมื่อวานช่วงบ่าย จากนั้นก็เก็บเข้ากล่องเรียบร้อยก่อนเดินออกไปข้างนอก”

“เจ้ามั่นใจนะว่าจำไม่ผิด”

“มั่นใจยิ่งนัก”

สีหน้าของเสี่ยวชุนเริ่มซีดเผือดลงด้วยความตื่นตระหนก “หรือว่า... จะมีคนแอบย่องเข้ามาขโมยมันไปจริง ๆ ”

ทว่า เมื่อจัดการเรื่องไหดองเสร็จสิ้นเรียบร้อย นางจึงก้าวเดินกลับเข้าไปในตัวเรือน เพื่อค้นหาสมุดบันทึกสูตรเล่มเล็กสีน้ำตาล ที่ใช้จดบันทึกสัดส่วนลับและรายละเอียดการทดลองหมักดองทั้งหมด นางเปิดฝากล่องไม้ที่ใช้เก็บเอกสารสำคัญ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมีเพียงสมุดบัญชีวัตถุดิบและกระดาษบันทึกทั่วไปเปล่า ๆ เท่านั้น

สมุดบันทึกสูตรเล่มเล็ก... หายไปแล้ว!

อวี้เหนียงใจหายวาบ นางรีบรื้อค้นเอกสารในกล่องใหม่อีกรอบจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ใต้โต๊ะทำงานและซอกมุมชั้นวางเอกสารก็ถูกรื้อค้นจนทั่ว

“เสี่ยวชุน... เจ้าเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กปกสีน้ำตาลของข้าบ้างหรือไม่”

“เล่มที่เจ้าใช้จดสูตรลับการทำผักดองน่ะรึ”

“ใช่! เล่มนั้นแหละ”

“แปลกจัง... เมื่อคืนก่อนเข้านอน ข้ายังเห็นเจ้าเก็บมันใส่ไว้ในกล่องไม้ใบนี้ไม่ใช่หรือ”

“ใช่! ข้าจำได้แม่นยำว่าเก็บมันไว้ในนี้ก่อนออกไปตรวจไหดองรอบค่ำ”

เสี่ยวชุนรีบปรี่เข้ามาช่วยค้นหา นางเปิดลิ้นชักโต๊ะทุกช่อง ค้นใต้กองผ้าห่ม และแทบจะพลิกตะกร้าเก็บเครื่องครัวทุกใบในห้อง... ทว่าไร้ซึ่งร่องรอย

“หรือว่าเจ้าเผลอนำไปวางลืมไว้ที่อื่น”

อวี้เหนียงนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว “ข้าใช้มันจดสูตรเมื่อวานช่วงบ่าย จากนั้นก็เก็บเข้ากล่องเรียบร้อยก่อนเดินออกไปข้างนอก”

“เจ้ามั่นใจนะว่าจำไม่ผิด”

“มั่นใจยิ่งนัก”

สีหน้าของเสี่ยวชุนเริ่มซีดเผือดลงด้วยความตื่นตระหนก “หรือว่า... จะมีคนแอบย่องเข้ามาขโมยมันไปจริง ๆ ”

อวี้เหนียงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สมุดเล่มนั้นหาได้มีรูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามหรูหรา ไม่มีปกประดับประดาด้วยผ้าแพรหรืออัญมณีล้ำค่าใด ๆ ภายในมีเพียงลายมือเรียบร้อยของนางที่บันทึกอัตราส่วน เคล็ดลับ และขั้นตอนการหมักดองนับตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนท้ายวัง