ความจริงหนึ่งเดียว

ภายหลังจากที่คนจากห้องเครื่องจากไป เสี่ยวชุนก็รีบเข้ามาช่วยอวี้เหนียงจัดระเบียบโต๊ะทำงานใหม่อีกรอบ นางช่วยคัดแยกเอกสารกระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทาง แยกสมุดบัญชีวัตถุดิบออกจากสมุดบันทึกสูตรชุดใหม่ และเก็บรักษาป้ายชื่อสำรองไว้ในกล่องไม้ลงกุญแจอย่างแน่นหนา

“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป... ข้าจะช่วยเจ้าคอยตรวจตราเอกสารและสิ่งของทุกชิ้นก่อนเก็บเข้าที่เสมอ”

“ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวชุน”

“อย่าได้เกรงใจกันเลยน่า เราอยู่ร่วมกันในเรือนนี้ มีสิ่งใดผิดปกติย่อมต้องช่วยกันหูไวตาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

อวี้เหนียงแย้มรอยยิ้มอบอุ่นให้เพื่อนรัก ก่อนจะเดินถือสมุดบัญชีเก่าเข้าไปเก็บเข้าที่บนชั้นวางไม้ด้านในสุด

ทว่า... เมื่อสายตากวาดผ่านผิวไม้บนชั้นวาง นางกลับต้องสะดุดกึกและหยุดฝีเท้าลงทันที บนชั้นไม้มีฝุ่นละอองบาง ๆ เกาะอยู่ทั่ว ทว่าบริเวณมุมหนึ่งกลับปรากฏรอยสะอาดสะอ้านเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า... คล้ายกับมีสิ่งของขนาดพอดีมือ ถูกวางทับถมไว้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน เพิ่งจะถูกหยิบยกออกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง

อวี้เหนียงสาวเท้าเข้าไปประชิดชั้นวางทันที นางใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนรอยฝุ่นที่จางหายไปนั้น

“เสี่ยวชุน... เจ้าลองมาดูรอยตรงนี้สิ”

“มีอะไรหรืออวี้เหนียง”

เสี่ยวชุนรีบวิ่งเข้ามาสมทบ พลางชะโงกหน้ามองตามปลายนิ้วเรียว “เจ้าเห็นรอยบนฝุ่นพวกนี้หรือไม่”

“เห็นสิ... มันเป็นรอยสี่เหลี่ยมจัตุรัสสะอาด ๆ แปลกตาดี”

“แล้วมันเชื่อมโยงอย่างไรกับสมุดสูตรที่หายไปของเจ้ากันเล่า”

อวี้เหนียงพิจารณาขนาดความกว้างยาวของรอยสี่เหลี่ยมนั้นอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหันไปมองกล่องไม้และพื้นที่รอบข้าง “ขนาดของรอยฝุ่นบนชั้นนี้... เท่ากันกับขนาดของสมุดบันทึกสูตรเล่มที่หายไปไม่มีผิดเพี้ยน”

เสี่ยวชุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เจ้าหมายความว่า... มีคนแอบหยิบสมุดเล่มนั้นไปจากชั้นวางตรงนี้อย่างนั้นรึ”

“มีความเป็นไปได้สูงมาก”

“แต่เมื่อวานเจ้าบอกว่าเก็บมันไว้ในกล่องไม้ไม่ใช่หรือไง”

“ใช่... ข้าจำได้ว่าเก็บมันไว้ในกล่องไม้ก่อนออกไปข้างนอก”

อวี้เหนียงหรี่ตามองรอยฝุ่นบนชั้นไม้นิ่งนาน “แต่คนที่เข้ามาลักลอบค้นหา... อาจรู้ดีว่าข้าเก็บเอกสารสำคัญไว้ ณ มุมใด และรู้อย่างชัดเจนว่าสมุดเล่มไหนคือสิ่งที่เขากำลังตามหา”

ความหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจของเสี่ยวชุน “หรือว่า... จะเป็นฝีมือของคนใกล้ตัว ที่คอยแวะเวียนเข้าออกเรือนของเราอยู่เป็นประจำ”

“เราอย่าเพิ่งด่วนปรักปรำผู้ใดโดยไร้หลักฐานเด็ดขาด”

อวี้เหนียงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว กวาดสายตามองรอบห้องด้วยสติที่รอบคอบยิ่งขึ้น “คนที่กล้าอาจหาญเข้ามาหยิบสมุดเล่มนั้นไป... ย่อมรู้ดีว่ามันสำคัญเพียงใด และรู้ด้วยซ้ำว่าควรจัดวางร่องรอยอำพรางไว้อย่างไรให้แนบเนียน”

ในยามนี้ นางมิได้มีความรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยเพียงผิวเผินอีกต่อไปแล้ว เหตุการณ์ประหลาดทั้งสามอย่าง... ไหดองถูกย้ายตำแหน่ง ป้ายชื่อถูกสับเปลี่ยน และสมุดสูตรลับถูกขโมยหายไปในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ทุกลำดับขั้นตอนถูกร้อยเรียงเชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ยิ่งใหญ่และอันตรายเกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

อวี้เหนียงเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะทำงาน นางหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา บรรจงเขียนรวบรวมรายการสิ่งของสูญหาย พร้อมทั้งระบุวัน เวลา และพิกัดตำแหน่งที่ตรวจพบความผิดปกติไว้อย่างรัดกุมที่สุด

“เสี่ยวชุน... นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เราต้องเข้มงวดให้มากกว่าเดิม เอกสารและสมุดบัญชีทั้งหมดจะต้องถูกเก็บรักษาไว้ในกล่องลงกุญแจ และทุกครั้งที่เราจะก้าวเท้าออกจากเรือน... ต้องตรวจสอบความปลอดภัยให้รอบคอบทุกซอกทุกมุม”

“แล้วเรื่องไหดองในสวนเล่า”

“เราจะต้องตรวจเช็กไหทุกใบอย่างถี่ถ้วนก่อนทำการส่งมอบ ส่วนไหใบที่มีปัญหาก็ต้องรอฟังผลพิสูจน์จากห้องเครื่องเสียก่อน”

“แล้วหากคนผู้นั้นยังกล้ากลับมาก่อกวนอีกเล่า”

อวี้เหนียงวางพู่กันลงในแท่นอย่างมั่นคง แววตากลมโตฉายประกายความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว “หากเขาจะกลับมาอีก... เราก็ต้องไม่เปิดโอกาสให้เขาทำตามอำเภอใจได้ง่าย ๆ อีกเป็นอันขาด”

แม้นางจะไม่ได้มีอำนาจบารมีล้นฟ้าพอที่จะเรียกตัวผู้ใดมาสอบสวนไต่สวน ไม่สามารถสั่งการให้คนทั้งวังหยุดความเคลื่อนไหว และไม่กล้าเดินดุ่ม ๆ ไปกล่าวหาผู้ใดโดยปราศจากหลักฐานมัดตัว ทว่า สิ่งที่หญิงสาวสามัญชนคนหนึ่งสามารถทำได้... คือการปกป้องหยาดเหงื่อแรงงานของตนเอง บันทึกทุกขั้นตอนด้วยความสุจริต และไม่ยอมจำนนตกเป็นแพะรับบาปให้กับความผิดพลาดที่ตนไม่ได้เป็นผู้ก่ออย่างเด็ดขาด

อวี้เหนียงเงยหน้าขึ้นทอดสายตามองแปลงผักสีเขียวขจีที่อยู่นอกหน้าต่าง ต้นกล้าพืชผลที่นางเพียรพยายามฟูมฟัก เริ่มแตกใบอ่อนชูช่อรับแสงตะวัน สีเขียวสดใสตัดกับผืนดินสีน้ำตาลเข้มอย่างงดงาม ในคราแรกนางเคยคิดว่าสวนเล็ก ๆ แห่งนี้คงเป็นเพียงมุมสงบพักพิงใจชั่วคราวในรั้ววังหลวง ทว่ายิ่งนางตั้งใจทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างสรรค์ผลงานมากเพียงใด กลับยิ่งดึงดูดสายตาอันริษยาและมุ่งร้ายให้เข้ามาจับจ้องมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

ถึงกระนั้น... หัวใจของนางหาได้หวาดกลัวหรือคิดยอมแพ้ไม่ เพราะกว่าจะมีสวนแปลงนี้ กว่าจะมีไหดองเรียงรายอยู่ใต้ชายคา และกว่าจะได้รับความไว้วางใจจากผู้คนในห้องเครื่อง นางต้องผ่านความยากลำบากและทุ่มเทหยาดเหงื่อไปมากเพียงใด มีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่รู้ซึ้งแก่ใจดีที่สุด ผู้ใดปรารถนาจะขโมยสมุดสูตรอาหารไป... ก็เชิญเอาไปได้ตามใจปรารถนาเถิด